ท้องฟ้ามืดสนิท ปรากฏดวงดาวนับล้านระยิบระยับบนผืนฟ้า และที่โดดเด่นที่สุดในค่ำคืนนี้ คือดวงจันทร์เต็มดวงที่ส่องแสงสีนวลตาลงมายังโลก แสงจันทร์สาดส่องผ่านแมกไม้ในสวน ทำให้เกิดเงาที่เต้นระบำไปมาบนพื้นดิน พิมพ์ดาวยืนอยู่ข้างเพลิง ภายในสวนที่เงียบสงบ มือของเธอถือขวดแก้วใสที่บรรจุ "น้ำตาแห่งความทรงจำ" และที่เอวของเธอคาดมีก้อนหินสลักสัญลักษณ์หัวใจไว้ "คืนนี้... คือคืนพระจันทร์เต็มดวง... ตามที่คุณย่าท่านระบุไว้" พิมพ์ดาวกล่าว เสียงของเธอแฝงไปด้วยความตื่นเต้นและความกังวล "เราได้เตรียมทุกอย่างพร้อมแล้วครับ" เพลิงตอบ พลางมองไปรอบๆ "แล้ว... เราจะไปรดน้ำที่ไหนดีครับ?" "ฉันคิดว่า... ตรงนี้... คือจุดที่เหมาะสมที่สุดค่ะ" พิมพ์ดาวชี้ไปยังบริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่ที่เก่าแก่ที่สุดในสวน ต้นไม้ต้นนี้มีกิ่งก้านแผ่ขยายออกไปกว้าง ดูสง่างาม และมีบรรยากาศที่เต็มไปด้วยมนต์ขลัง "คุณย่าท่านเคยบอกว่า... ต้นไม้ต้นนี้... เป็นเหมือนผู้เฝ้ามองสวนแห่งนี้มาอย่างยาวนาน... ฉันเชื่อว่า... ถ้าดอกไม้สีรุ้งมีอยู่จริง... มันคงจะอยู่ที่ไหนสักแห่ง... ที่ได้รับการปกป้อง... และดูแลเป็นอย่างดี" เพลิงพยักหน้าเห็นด้วย "ผมก็รู้สึกเหมือนกันครับ... บริเวณนี้... ให้ความรู้สึกพิเศษจริงๆ" พิมพ์ดาวค่อยๆ หยิบก้อนหินสลักสัญลักษณ์หัวใจออกมาจากเอว เธอถือมันไว้ในมือข้างหนึ่ง และอีกข้างหนึ่งประคองขวดแก้วใส "คุณย่าท่านบอกว่า... ต้องวางสัญลักษณ์หัวใจ... ไว้ที่โคนต้น" พิมพ์ดาวกล่าว พลางก้มลงวางก้อนหินสลักสัญลักษณ์หัวใจลงบนพื้นดินที่โคนต้นไม้ใหญ่ "แล้ว... เราจะรดน้ำอย่างไรครับ?" เพลิงถาม "เราจะค่อยๆ รด... พร้อมกับ... คิดถึงความรัก... และความทรงจำที่ดี... ที่คุณย่าท่านมีต่อสวนแห่งนี้" พิมพ์ดาวกล่าว ขณะที่เธอค่อยๆ เท "น้ำตาแห่งความทรงจำ" ลงบนพื้นดินที่โคนต้นไม้ น้ำใสๆ ค่อยๆ ซึมลงไปในดิน เคล้าคลอไปกับแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงใบไม้ที่เสียดสีกันเบาๆ และเสียงหัวใจของคนทั้งสองที่เต้นแรง "คุณย่าท่านบอกว่า... เมื่อความรักที่แท้จริง... ถูกเติมเต็ม... ด้วยความเข้าใจ... และการให้อภัย... ดอกไม้นั้น... ก็จะเบ่งบาน" พิมพ์ดาวพึมพำ ราวกับกำลังสวดมนต์ ขณะที่น้ำในขวดกำลังจะหมด พิมพ์ดาวก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ใต้ฝ่าเท้า เธอเงยหน้ามองเพลิงด้วยความประหลาดใจ "คุณรู้สึกไหมคะ?" เธอถาม "รู้สึกครับ" เพลิงตอบ พลางก้มมองพื้นดิน "เหมือนมีอะไรบางอย่าง... กำลังเคลื่อนไหวอยู่ข้างใต้" ทันใดนั้น แผ่นดินบริเวณโคนต้นไม้ก็เริ่มแยกออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นโพรงลึกลับที่ซ่อนอยู่ข้างใน แสงสีรุ้งอ่อนๆ เริ่มส่องประกายออกมาจากโพรงนั้น ทำให้พิมพ์ดาวและเพลิงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "นั่นมัน...!" พิมพ์ดาวอุทาน จากโพรงนั้น ค่อยๆ มีดอกไม้ดอกหนึ่งผลิบานขึ้นมา กลีบดอกของมันมีสีสันหลากหลาย ไล่เฉดสีเหมือนกับสายรุ้งจริงๆ ดอกไม้นั้นค่อยๆ โบกสะบัดกลีบดอก ราวกับทักทายแสงจันทร์ และเมื่อแสงจันทร์สาดส่องต้องกลีบดอกเหล่านั้น มันก็เปล่งประกายเรืองรองออกมาเป็นลำแสงสีรุ้งอ่อนๆ ที่สวยงามอย่างน่าอัศจรรย์ "ดอกไม้สีรุ้ง...!" เพลิงกล่าวเสียงสั่น "มัน... มันมีอยู่จริง...!" พิมพ์ดาวแทบจะพูดไม่ออก เธอรู้สึกเหมือนกำลังฝันไป ภาพตรงหน้าสวยงามเกินกว่าจะบรรยายได้ ความมหัศจรรย์ของธรรมชาติ และความตั้งใจของคุณย่าท่าน ได้ปรากฏเป็นจริงขึ้นมาตรงหน้าเธอ "สวย... สวยเหลือเกินค่ะ" พิมพ์ดาวกล่าว เสียงของเธอสั่นเครือ ขณะที่ดอกไม้สีรุ้งกำลังเบ่งบานเต็มที่ แสงสีรุ้งที่เปล่งประกายออกมาก็สาดส่องไปยังกล่องไม้ที่พิมพ์ดาววางไว้ใกล้ๆ ทันใดนั้น กล่องไม้ใบนั้นก็เริ่มสั่นไหว และเสียง "คลิก" เบาๆ ก็ดังขึ้น ฝากล่องค่อยๆ เปิดออกเอง เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน พิมพ์ดาวยกมือขึ้นกุมหัวใจด้วยความตื่นเต้น เธอเดินเข้าไปหยิบกล่องขึ้นมาอย่างระมัดระวัง และเมื่อเปิดฝากล่องออก เธอก็พบกับ... "แหวน...?" พิมพ์ดาวหยิบแหวนวงหนึ่งขึ้นมา แหวนวงนี้ทำจากทองคำสลักลายดอกไม้สีรุ้งอย่างประณีต และตรงกลางประดับด้วยอัญมณีสีฟ้าใส ที่สะท้อนแสงจันทร์จนเป็นประกายวาววับ "นี่คือ... 'อัญมณีแห่งรัตติกาล' ที่คุณย่าท่านกล่าวถึงในบันทึก..." เพลิงกล่าว พลางมองแหวนในมือของพิมพ์ดาว "แล้ว... ทำไมถึงมาอยู่ในกล่องนี้... พร้อมกับดอกไม้สีรุ้ง...?" พิมพ์ดาวยังคงสงสัย ขณะที่เธอกำลังจะสำรวจแหวนต่อ เธอก็สังเกตเห็นจดหมายฉบับเล็กๆ วางอยู่ใต้แหวน เป็นจดหมายที่เขียนด้วยลายมือของคุณย่า เธอค่อยๆ หยิบจดหมายขึ้นมาเปิดอ่าน "ถึงพิมพ์ดาว... หลานรักของย่า..." พิมพ์ดาวเริ่มอ่านจดหมายของคุณย่าด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ย่ารู้ดีว่า... หลานจะต้องสงสัย... ว่าทำไมย่าถึงซ่อนความลับมากมายไว้... ดอกไม้สีรุ้ง... ไม่ใช่แค่ดอกไม้ธรรมดา... มันคือสัญลักษณ์... ของความหวัง... และความรักที่ย่ามีต่อสวนแห่งนี้... และต่อครอบครัวของเรา..." "แหวนวงนี้... คือสิ่งที่ย่าตั้งใจจะมอบให้... กับคนที่ย่ารัก... เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจ... ว่าความรักที่แท้จริง... จะไม่มีวันเลือนหายไป... แม้กาลเวลาจะผ่านไปนานเพียงใด... ส่วนสัญลักษณ์หัวใจ... คือตัวแทนของความรัก... ที่เชื่อมโยงทุกสิ่งเข้าไว้ด้วยกัน..." "น้ำตาแห่งความทรงจำ... คือน้ำที่ได้จากความผูกพัน... และความห่วงใย... ที่มีต่อธรรมชาติ... และ 'การให้อภัย'... คือสิ่งที่สำคัญที่สุด... ในการที่จะยอมรับ... และก้าวต่อไปข้างหน้า..." "ย่าหวังว่า... เมื่อหลานค้นพบความลับนี้แล้ว... หลานจะเข้าใจ... และรับรู้ถึงความรัก... ที่ย่ามีให้... และจงดูแลสวนแห่งนี้... ให้สวยงาม... ตลอดไป..." พิมพ์ดาวอ่านจดหมายจบ เธอก้มหน้ารับน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้า ดวงตาของเธอสะท้อนแสงสีรุ้งจากดอกไม้อันงดงามตรงหน้า "คุณย่า..." เธอพึมพำ เพลิงยืนมองพิมพ์ดาวอย่างเงียบๆ เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกมากมายที่ถาโถมเข้ามาในตัวเธอ ความรู้สึกโล่งใจ ความตื้นตันใจ และความรักที่อบอุ่น "คุณย่าท่านรักคุณมากจริงๆ ครับ" เพลิงกล่าว พลางวางมือลงบนไหล่ของพิมพ์ดาวเบาๆ พิมพ์ดารับแหวนไว้ในมือ เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากแหวนวงนั้น ราวกับว่ามันกำลังถ่ายทอดความรักและความปรารถนาดีของคุณย่ามาสู่เธอ "ฉัน... ฉันจะดูแลสวนแห่งนี้... ให้ดีที่สุดค่ะ" พิมพ์ดาวกล่าว พลางมองดอกไม้สีรุ้งที่กำลังเบ่งบานอย่างเต็มที่ ภายใต้แสงจันทร์อันนวลตา ในค่ำคืนอันแสนพิเศษนี้ ความลับของสวนดอกไม้สีรุ้งได้ถูกเปิดเผยแล้ว พร้อมกับความลับอีกอย่างหนึ่ง ที่กำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในหัวใจของคนสองคน