บรรยากาศหลังเวทีสาธารณะเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย นักข่าวสมชายกำลังให้สัมภาษณ์กับสื่อมวลชนอีกหลายสำนักที่ตามมาเก็บข่าว ธารทิพย์และสายชล ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มชาวบ้านที่เข้ามาแสดงความยินดีและให้กำลังใจ ผู้ว่าราชการจังหวัดรีบออกจากบริเวณนั้นไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับคณะผู้บริหารโรงงานที่สีหน้าซีดเผือด "เราทำได้แล้ว" สายชลกระซิบกับธารทิพย์ "อย่างน้อย วันนี้ เราก็ได้เปิดเผยความจริงให้คนอื่นได้รับรู้" "แต่เรายังชนะไม่เด็ดขาด" ธารทิพย์ตอบ "ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล" "หมายความว่าไง" สายชลถาม "ก็ท่านผู้ว่าฯ น่ะสิ" ธารทิพย์อธิบาย "ดูท่านเหมือนจะจริงจัง แต่สายตาของท่านมันดูซับซ้อนเกินไป เหมือนกับว่าท่านกำลังคิดอะไรอยู่" "บางทีท่านอาจจะกำลังประเมินสถานการณ์ก็ได้" สายชลปลอบ "เรื่องแบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่จะตัดสินใจได้ทันที" ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน รองผู้จัดการฝ่ายกฎหมายของโรงงาน ก็เดินตรงเข้ามาหาพวกเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่แววตาของเขาเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม "คุณธารทิพย์ คุณสายชล" เขาเอ่ยทักทาย "ผมขอแสดงความยินดีด้วยที่วันนี้ คุณสามารถทำให้เรื่องมันใหญ่โตขึ้นมาได้" "คุณต้องการอะไร" สายชลถามอย่างระแวง "ไม่ต้องการอะไรมากหรอกครับ" รองผู้จัดการฝ่ายกฎหมายกล่าว "แค่ต้องการจะพูดคุยกับพวกคุณอย่างจริงจัง" "เราไม่มีอะไรจะคุยกับคนอย่างคุณ" ธารทิพย์กล่าวเสียงเย็น "ใจเย็นๆ สิครับคุณธารทิพย์" เขาพูดพลางยื่นนามบัตรให้ "ผมอยากจะเสนอให้เรามานั่งคุยกันแบบส่วนตัว เพื่อหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่าย" "ทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่ายอย่างนั้นหรือ" สายชลเลิกคิ้ว "คุณหมายถึงอะไร" "ก็หมายถึง... แทนที่จะต้องมาขึ้นโรงขึ้นศาลให้เสียเวลา เสียเงิน เสียทอง" รองผู้จัดการฝ่ายกฎหมายอธิบาย "เราอาจจะหาข้อตกลงร่วมกันได้" "ข้อตกลงแบบไหน" ธารทิพย์ถาม "ก็... ทางโรงงานอาจจะชดเชยความเสียหายให้กับชาวบ้านที่ได้รับผลกระทบ" เขาพูด "และอาจจะมีการปรับปรุงระบบบำบัดน้ำเสียให้ดีขึ้นกว่าเดิม... ภายใต้การดูแลของคุณ" สายชลกับธารทิพย์มองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ ข้อเสนอของรองผู้จัดการฝ่ายกฎหมายนั้นฟังดูน่าสนใจ แต่ก็มีบางอย่างที่น่าสงสัย "ภายใต้การดูแลของพวกเราอย่างนั้นหรือ" สายชลทวนคำ "ใช่ครับ" เขาตอบ "พวกคุณจะได้มีส่วนร่วมในการตรวจสอบและกำกับดูแลกระบวนการต่างๆ เพื่อให้มั่นใจว่า โรงงานจะปฏิบัติตามข้อตกลงอย่างเคร่งครัด" "แล้วเราจะได้อะไรตอบแทน" ธารทิพย์ถามตรงๆ รองผู้จัดการฝ่ายกฎหมายยิ้ม "นอกจากค่าชดเชยให้กับชาวบ้านแล้ว... ทางโรงงานก็จะให้ค่าตอบแทนพิเศษแก่พวกคุณเป็นการส่วนตัวด้วย" "ค่าตอบแทนพิเศษ" สายชลทวนคำ "ใช่ครับ" เขากล่าว "เพื่อเป็นการขอบคุณที่พวกคุณช่วยไกล่เกลี่ย และทำให้เรื่องนี้ไม่บานปลายไปมากกว่านี้" ธารทิพย์รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลมากขึ้นเรื่อยๆ "คุณหมายความว่า คุณจะติดสินบนพวกเราอย่างนั้นหรือ" "เปล่าครับๆ" เขาปฏิเสธทันที "ผมแค่พูดถึงการหาทางออกที่ดีที่สุดให้ทุกฝ่ายเท่านั้นเอง" "เราไม่ต้องการเงินของคุณ" สายชลพูดเสียงหนักแน่น "เราต้องการเพียงแค่ความยุติธรรม และแม่น้ำสายนี้ที่กลับมาใสสะอาดเหมือนเดิม" "ผมเข้าใจครับ" รองผู้จัดการฝ่ายกฎหมายกล่าว "แต่บางครั้ง ความยุติธรรม ก็มาพร้อมกับผลตอบแทนที่น่าพอใจนะครับ" "คุณกำลังพยายามจะซื้อเราอย่างนั้นหรือ" ธารทิพย์ถามเสียงดังขึ้น "คุณคิดว่าเราจะยอมแลกความถูกต้องกับเงินของคุณอย่างนั้นเหรอ" "ไม่ ไม่ใช่ครับ" เขาพยายามแก้ตัว "ผมแค่อยากจะบอกว่า... มันมีหลายวิธีที่จะทำให้เรื่องนี้จบลงได้" "วิธีของคุณคือการปิดปากพวกเรา" สายชลกล่าว "แต่เราจะไม่ยอมเด็ดขาด" "คิดดีๆ นะครับ" รองผู้จัดการฝ่ายกฎหมายย้ำ "ถ้าเรื่องนี้ถึงศาลจริงๆ มันอาจจะบานปลายกว่าที่คุณคิดนะครับ" "เราพร้อมรับมืออยู่แล้ว" สายชลตอบ "ถ้าอย่างนั้น... ก็แล้วแต่พวกคุณแล้วกัน" เขากล่าวพลางยิ้มมุมปาก "แต่ผมก็หวังว่า พวกคุณจะคิดถึงผลประโยชน์ของชาวบ้านจริงๆ นะครับ" พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้ธารทิพย์และสายชลมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความไม่ไว้วางใจ ความโกรธ และความมุ่งมั่นที่จะเดินหน้าต่อไป "ไอ้คนเลว" ธารทิพย์สบถ "มันพยายามจะซื้อเรา" สายชลกล่าว "แต่เราไม่ยอมเด็ดขาด" "ฉันว่ามันมีแผนอะไรบางอย่างซ่อนอยู่แน่ๆ" ธารทิพย์กล่าว "การที่ท่านผู้ว่าฯ รีบไปแบบนั้น มันไม่ปกติ" "บางที... ท่านผู้ว่าฯ อาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ก็ได้" สายชลคาดเดา "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง... การต่อสู้ของเราจะยากขึ้นอีกมาก" ธารทิพย์ถอนหายใจ "แต่เราก็ต้องสู้" สายชลจับมือธารทิพย์ไว้แน่น "เราจะไม่ยอมแพ้" ในช่วงเวลาเดียวกัน ณ ห้องทำงานของผู้ว่าราชการจังหวัด "ท่านครับ" ผู้จัดการโรงงานกล่าว "แผนของเราเกือบจะล้มเหลวแล้ว" "อย่าเพิ่งหมดหวัง" ผู้ว่าราชการจังหวัดกล่าวเสียงเรียบ "ฉันมีแผนสำรองอยู่แล้ว" "แผนสำรองอะไรครับ" ผู้จัดการโรงงานถาม "ก็... การที่เราเสนอให้คุณธารทิพย์กับคุณสายชลเข้ามามีส่วนร่วมในการกำกับดูแลไง" ผู้ว่าราชการจังหวัดอธิบาย "ถ้าพวกเขายอมรับข้อเสนอนี้... เราก็จะสามารถควบคุมสถานการณ์ทุกอย่างได้" "แต่ถ้าพวกเขาไม่ยอมล่ะครับ" ผู้จัดการโรงงานถาม "ถ้าพวกเขาไม่ยอม..." ผู้ว่าราชการจังหวัดยิ้มอย่างมีเลศนัย "ฉันก็มีวิธีที่จะทำให้พวกเขาต้องยอมเอง" "วิธีไหนครับ" "ก็... ฉันจะใช้ข้อมูลบางอย่างของพวกเขา" ผู้ว่าราชการจังหวัดกล่าว "ข้อมูลที่พวกเขาไม่อยากให้ใครรู้" ผู้จัดการโรงงานอึ้งไป เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าผู้ว่าราชการจังหวัดมีข้อมูลลับของธารทิพย์และสายชล "ท่าน... ท่านมีข้อมูลอะไรของพวกเขาครับ" "ก็... เป็นเรื่องส่วนตัวของพวกเขาไง" ผู้ว่าราชการจังหวัดตอบ "เรื่องที่ถ้าถูกเปิดเผยออกมา... พวกเขาจะเสียหายอย่างหนัก" "ท่านจะทำแบบนั้นจริงๆ หรือครับ" ผู้จัดการโรงงานถามด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ "ทำไมจะไม่ได้" ผู้ว่าราชการจังหวัดกล่าว "เพื่อรักษาผลประโยชน์ของจังหวัด... และผลประโยชน์ของพวกเราทุกคน" "ผมเข้าใจแล้วครับ" ผู้จัดการโรงงานกล่าว "ถ้าอย่างนั้น... ผมจะให้รองผู้จัดการฝ่ายกฎหมายไปเจรจากับพวกเขาอีกครั้ง" "ดี" ผู้ว่าราชการจังหวัดกล่าว "และถ้าพวกเขายังไม่ยอม... ก็ใช้วิธีการสุดท้าย" "วิธีการสุดท้ายคืออะไรครับ" "ก็... ทำให้พวกเขาหายไปจากสารบบไง" ผู้ว่าราชการจังหวัดกล่าวอย่างเย็นชา ผู้จัดการโรงงานขนลุกไปทั้งตัว เขาไม่คิดว่าผู้ว่าราชการจังหวัดจะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ "ผมจะจัดการให้ครับท่าน" ผู้จัดการโรงงานกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ