หลังจากแยกตัวจากรองผู้จัดการฝ่ายกฎหมาย ธารทิพย์และสายชลก็กลับมานั่งพูดคุยกันที่ริมแม่น้ำ ชายหาดที่เคยเป็นสถานที่แห่งความสุขของพวกเขา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน น้ำในแม่น้ำยังคงดูขุ่นมัว แม้จะไม่ได้ส่งกลิ่นเหม็นรุนแรงเหมือนวันก่อนๆ แต่ก็ยังคงเป็นสัญญาณเตือนถึงอันตรายที่แฝงเร้น "ฉันไม่ไว้ใจเขาเลย" ธารทิพย์กล่าว "ข้อเสนอของเขามันดูดีเกินไป" "ฉันก็เหมือนกัน" สายชลตอบ "เหมือนกับว่าเขาพยายามจะซื้อเวลา หรือไม่ก็หาทางควบคุมเรา" "เรื่องที่ท่านผู้ว่าฯ พูดถึง... เรื่องส่วนตัวของพวกเรา" ธารทิพย์เอ่ยขึ้นเบาๆ "คุณคิดว่าเขาหมายถึงอะไร" สายชลเงียบไปครู่หนึ่ง เขาพยายามนึกย้อนกลับไปถึงอดีต "ฉันไม่แน่ใจ" เขาตอบ "แต่ถ้ามันเกี่ยวกับเรื่องของครอบครัวเรา... ฉันว่าเราควรจะระวังตัวให้มากขึ้น" "คุณหมายถึงเรื่อง... สมเกียรติ อย่างนั้นหรือ" ธารทิพย์ถาม สายชลพยักหน้า "อาจจะใช่... หรืออาจจะเป็นเรื่องอื่นที่เราไม่รู้ก็ได้" "เราควรจะบอกเรื่องนี้กับนักข่าวสมชายไหม" ธารทิพย์ถาม "ยังก่อน" สายชลตอบ "เราต้องแน่ใจก่อนว่าข้อมูลของเขาเป็นเรื่องจริงหรือไม่" "แล้วเราจะรู้ได้อย่างไร" "เราต้องหาข้อมูลเพิ่ม" สายชลกล่าว "และต้องระวังตัวให้มากขึ้น" "คุณคิดว่าโรงงานจะใช้วิธีอะไรอีก" "ไม่รู้สิ" สายชลถอนหายใจ "แต่ฉันรู้สึกได้ว่า... มันกำลังจะมีอะไรเกิดขึ้น" ทั้งสองคนนั่งเงียบไปสักพัก มองสายน้ำที่ไหลเอื่อยไปเบื้องหน้า เป็นสายน้ำที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นความหวังของพวกเขา บัดนี้กลับกลายเป็นสัญลักษณ์ของปัญหาที่คุกคามชีวิต "สายชล" ธารทิพย์เอ่ยขึ้น "ถ้า... ถ้าสุดท้ายแล้ว เราไม่สามารถเอาชนะพวกเขาได้จริงๆ เราจะทำอย่างไร" สายชลหันไปมองธารทิพย์ ดวงตาของเขาสะท้อนถึงความห่วงใย "เราจะทำทุกอย่างที่เราทำได้" เขาตอบ "เราจะไม่มีวันยอมแพ้" "แต่ถ้า... ถ้ามันถึงขั้นที่ต้องเลือกระหว่างความปลอดภัยของเรา กับการต่อสู้เพื่อแม่น้ำ" ธารทิพย์ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณจะเลือกอะไร" สายชลกุมมือธารทิพย์ไว้แน่น "เราจะสู้ไปด้วยกัน" เขาตอบ "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราจะสู้ไปด้วยกัน" ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์ของสายชลก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ฮัลโหล" เขารับสาย "คุณสายชลใช่ไหมครับ" เสียงจากปลายสายเป็นผู้ชาย "ครับ ผมสายชล" "ผมเป็นเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานตรวจสอบสิ่งแวดล้อมครับ" ชายคนนั้นกล่าว "ผมโทรมาเพื่อแจ้งให้คุณทราบว่า... ผลการตรวจสอบคุณภาพน้ำในแม่น้ำสายนี้ จากตัวอย่างล่าสุดที่เราเก็บมาเมื่อวานนี้... มีค่าความเป็นกรดสูงกว่าปกติอย่างมีนัยสำคัญ" สายชลหน้าซีดเผือด "สูงกว่าปกติอย่างนั้นหรือครับ" "ใช่ครับ" ชายคนนั้นตอบ "และปริมาณสารเคมีบางชนิดก็สูงเกินมาตรฐานเช่นกัน" "เป็นไปได้อย่างไร" สายชลอุทาน "เมื่อวานนี้... น้ำในแม่น้ำก็ดูเหมือนจะดีขึ้นแล้วนี่" "นั่นแหละครับที่น่าสงสัย" เจ้าหน้าที่กล่าว "เรากำลังตรวจสอบอย่างละเอียดอยู่ครับ แต่เบื้องต้น... อาจจะเป็นไปได้ว่า มีการแอบปล่อยน้ำเสียปริมาณมากในช่วงกลางคืน" "กลางคืนอย่างนั้นหรือ" สายชลพึมพำ "ใช่ครับ" เจ้าหน้าที่ยืนยัน "ผมจึงอยากจะขอความร่วมมือจากคุณ ให้ช่วยเป็นหูเป็นตาในช่วงเวลากลางคืนด้วยครับ หากพบเห็นสิ่งผิดปกติ... รีบแจ้งเราทันที" "ผมเข้าใจแล้วครับ" สายชลตอบ "ขอบคุณมากครับ" หลังจากวางสาย สายชลหันไปมองธารทิพย์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ธารทิพย์... แผนของพวกมันเริ่มแล้ว" "หมายความว่ายังไง" ธารทิพย์ถาม "เจ้าหน้าที่แจ้งมาว่า... น้ำในแม่น้ำมีค่าความเป็นกรดสูงขึ้นอย่างผิดปกติ" สายชลอธิบาย "และเป็นไปได้ว่า... มีการแอบปล่อยน้ำเสียปริมาณมากในช่วงกลางคืน" "พวกมันกำลังจะทำลายหลักฐาน" ธารทิพย์พูด "ไม่ใช่แค่ทำลายหลักฐาน" สายชลกล่าว "แต่พวกมันกำลังจะทำลายแม่น้ำของเราให้ย่อยยับไปเลย" "เราต้องทำอะไรสักอย่าง" ธารทิพย์กล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "เราจะไปเฝ้าดูที่โรงงานคืนนี้" สายชลตัดสินใจ "เราต้องจับให้ได้คาหนังคาเขา" "แต่... มันอาจจะเป็นอันตรายนะ" ธารทิพย์กังวล "เราต้องทำ" สายชลยืนยัน "เพื่อแม่น้ำของเรา เพื่ออนาคตของเรา" ธารทิพย์พยักหน้าอย่างเข้าใจ แม้จะมีความกังวล แต่ความมุ่งมั่นที่จะปกป้องบ้านเกิดของเธอก็มีมากกว่า "ฉันจะไปด้วย" เธอประกาศ "ดี" สายชลตอบ "แต่เราต้องเตรียมตัวให้พร้อม" ทั้งสองคนเดินกลับบ้านด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง แต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะเผชิญหน้ากับอันตรายที่รออยู่ข้างหน้า พวกเขารู้ดีว่า คืนนี้จะเป็นคืนที่ตัดสินชะตากรรมของแม่น้ำสายนี้ และอาจจะเป็นชะตากรรมของพวกเขาเองด้วย