เมื่อแสงเดินเข้าไปในป่าอีกครั้ง เขาก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่คุ้นเคย ความเงียบสงบของป่า เสียงลมพัดใบไม้ ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย เขาก้าวเดินไปตามเส้นทางที่เขาจำได้ ภาพของกระท่อมหลังเล็กที่ตั้งตระหง่านท่ามกลางแมกไม้อันเขียวขจีค่อยๆ ปรากฏให้เห็น หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นด้วยความคาดหวัง "เทียนครับ" เขาเอ่ยเรียกเสียงดัง แต่ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จากภายในกระท่อม เขาเดินเข้าไปใกล้ขึ้น ยิ่งเห็นว่าประตูบ้านแง้มเปิดอยู่เล็กน้อย ทำให้เขารู้สึกกังวลใจ "คุณเทียนครับ ผมแสงนะ กลับมาแล้วครับ" เขาลองดันประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง แสงในตอนบ่ายแก่ๆ สาดลอดเข้ามาในกระท่อม เผยให้เห็นความเรียบร้อยเหมือนเดิม มีเพียงฝุ่นที่จับตัวบางๆ ตามชั้นวางของที่บ่งบอกถึงการไม่มีคนอยู่เป็นเวลานาน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรแห้งยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ แต่กลิ่นกาแฟที่คุ้นเคยกลับจางหายไป "แปลกจัง" แสงพึมพำกับตัวเอง "เธอหายไปไหนนะ" เขาทิ้งกระเป๋าเป้ลงบนพื้น เดินสำรวจไปรอบๆ กระท่อมอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างยังคงอยู่ที่เดิม โต๊ะ เก้าอี้ ชั้นวางของ มีเพียงความว่างเปล่าที่เข้ามาแทนที่ "คุณเทียนครับ!" เขาตะโกนเรียกอีกครั้ง คราวนี้เสียงดังกว่าเดิม หวังว่าจะมีเสียงตอบกลับจากที่ใดที่หนึ่ง ทันใดนั้น เสียงกิ่งไม้หักดังมาจากด้านหลังของกระท่อม แสงหันขวับไปทางต้นเสียง หัวใจของเขากระตุกวูบด้วยความตกใจ "ใครน่ะ!" เขาตะโกนถาม เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากหลังพุ่มไม้ เป็นหญิงสาวในชุดที่ดูทะมัดทะแมง สวมหมวกปีกกว้างเพื่อกันแดด ดวงตาของเธอสุกใสราวกับลูกกวาง "คุณ...คุณแสงเหรอคะ" หญิงสาวเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แสงมองเธออย่างพิจารณา ใบหน้าของเธอคุ้นเคย แต่ก็มีบางอย่างที่เปลี่ยนไป "ใช่ ผมเองครับ" แสงตอบ "คุณ...คุณเทียนใช่ไหมครับ" เทียนเดินเข้ามาใกล้ แสงเห็นว่าเธอดูแข็งแรงกว่าครั้งสุดท้ายที่พบกัน ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความสงบ แต่ก็มีความกังวลบางอย่างซ่อนอยู่ "คุณกลับมาทำไมคะ" เทียนถามอย่างตรงไปตรงมา "ฉันคิดว่าคุณคงไม่กลับมาแล้ว" แสงรู้สึกเจ็บแปลบที่อกกับคำพูดนั้น "ผม...ผมตั้งใจจะกลับมาหาคุณนะครับ ผมมีของมาฝากด้วย" เขาชี้ไปที่กระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่วางอยู่ เทียนมองกระเป๋าเป้ของเขา แล้วส่ายหน้าเบาๆ "ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณหรอกค่ะ" "แต่ผมอยากจะให้คุณ" แสงยืนกราน "ผม...ผมคิดถึงคุณมากนะครับ" เทียนเงียบไป เธอหลบสายตาของเขา มองออกไปนอกกระท่อม "แล้วภารกิจของคุณล่ะคะ สำเร็จแล้วหรือยัง" เธอถาม "สำเร็จแล้วครับ" แสงตอบ "ผมได้สมุนไพรที่ต้องการแล้ว ผมจึงกลับมา" "ดีใจด้วยค่ะ" เทียนตอบเสียงเรียบ "แล้วคุณจะไปไหนต่อคะ" คำถามนั้นทำให้แสงรู้สึกเหมือนถูกแทงข้างหลัง "ผม...ผมคิดว่าผมอยากจะอยู่ที่นี่สักพักนะครับ ถ้าคุณไม่รังเกียจ" เทียนหันกลับมามองเขาอีกครั้ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามที่ยังหาคำตอบไม่ได้ "อยู่ที่นี่? คุณจะอยู่ที่นี่ได้อย่างไรคะ คุณไม่ใช่คนของที่นี่" "ผม...ผมอยากจะเรียนรู้จากคุณนะครับ" แสงอธิบาย "ผมชอบที่นี่ ชอบความสงบของคุณ" เทียนหัวเราะเบาๆ "ความสงบของฉันเหรอคะ คุณรู้จักฉันดีแค่ไหนเชียว" "ผมรู้ว่าคุณเป็นคนดีครับ" แสงพูดอย่างจริงใจ "แล้วผม...ผมก็รู้สึกดีทุกครั้งที่ได้อยู่กับคุณ" เทียนมองเขาอย่างพิจารณา เธอเห็นความจริงใจในดวงตาของเขา แต่ก็ยังมีความลังเล "คุณไม่กลัวความลำบากหรือคะ ที่นี่ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีน้ำประปา ชีวิตที่นี่ไม่ง่ายเลยนะ" "ผมไม่กลัวครับ" แสงตอบ "ผมเคยใช้ชีวิตแบบนี้มาก่อน" "แล้วเรื่องคนอื่นล่ะคะ" เทียนถามเสียงเครียดขึ้น "ถ้ามีคนอื่นรู้ว่าคุณมาอยู่ที่นี่ จะเกิดอะไรขึ้น" แสงหน้าเสียไป เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้มาก่อน "ผม...ผมไม่รู้ครับ" "คุณไม่รู้หรือคุณไม่ใส่ใจ" เทียนถามเสียงแข็ง "ผมใส่ใจครับ" แสงรีบแก้ตัว "ผม...ผมจะระวังตัวให้ดีที่สุดครับ" เทียนถอนหายใจยาว "เอาเถอะค่ะ ถ้าคุณยืนยันขนาดนั้น ฉันก็ไม่สามารถห้ามคุณได้" "งั้น...ผมพักที่นี่ได้ใช่ไหมครับ" แสงถามอย่างมีความหวัง "คุณจะพักที่ไหนล่ะคะ" เทียนถาม "กระท่อมนี้เล็กเกินไป" "ผม...ผมกางเต็นท์นอนก็ได้ครับ" แสงเสนอ "ไม่ต้องหรอกค่ะ" เทียนบอก "มีกระท่อมเล็กๆ อยู่ท้ายสวน ฉันใช้เก็บของเก่าๆ คุณไปพักที่นั่นก่อนก็ได้" แสงรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก "ขอบคุณมากครับ คุณเทียน" "ไปค่ะ ฉันจะพาไป" เทียนเดินนำเขาไปยังด้านหลังของกระท่อม กระท่อมเล็กๆ นั้นตั้งอยู่ท่ามกลางสวนสมุนไพรที่รกทึบ กลิ่นหอมของสมุนไพรต่างๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศ ทำให้แสงรู้สึกผ่อนคลาย "ที่นี่อาจจะไม่สะดวกสบายเท่ากระท่อมหลังใหญ่นะคะ" เทียนบอก "แต่ก็มีที่นอนให้" "พอแล้วครับ" แสงมองไปรอบๆ "ผมพอใจมากแล้ว" "ดีค่ะ" เทียนยิ้มบางๆ "แล้วถ้าคุณต้องการอะไร ก็มาบอกฉันได้นะคะ" "ครับ" แสงตอบ "แล้ว...คุณจะมาหาผมไหมคะ" เทียนมองเขา "ฉันจะมาค่ะ" แสงยิ้ม เขาเริ่มจัดข้าวของของเขาเข้าไปในกระท่อมเล็กๆ นั้นอย่างมีความสุข เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้ เขารู้สึกว่าเขาได้กลับมาอยู่ใกล้กับคนที่เขาต้องการอยู่ด้วยแล้ว เมื่อแสงจัดข้าวของเสร็จ เทียนก็เดินเข้ามาพร้อมกับถาดอาหาร "ฉันทำซุปผักให้ค่ะ" เธอบอก "คุณคงจะหิว" "ขอบคุณครับ" แสงรับถาดมา "คุณใจดีกับผมจริงๆ" "ฉันแค่อยากให้คุณมีอะไรทาน" เทียนตอบ "แล้วพรุ่งนี้เช้า คุณจะมาช่วยฉันเก็บสมุนไพรไหมคะ" "ยินดีครับ" แสงตอบทันที "ผมอยากจะเรียนรู้จากคุณ" แสงนั่งทานซุปผักอุ่นๆ อย่างเอร็ดอร่อย เทียนนั่งมองเขาเงียบๆ แสงรู้สึกถึงสายตาของเธอ แต่เขาก็ยังคงทานอาหารต่อไป "คุณ...สบายดีใช่ไหมคะ" แสงถามขึ้นทำลายความเงียบ "สบายดีค่ะ" เทียนตอบ "แต่บางครั้งก็เหงาบ้าง" "ผมเข้าใจครับ" แสงเห็นใจ "ผมเองก็รู้สึกเหงาเหมือนกัน" ทั้งสองคนนั่งเงียบๆ อีกครั้ง มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ และเสียงแมลงกลางคืน แสงเงาของแสงเทียนที่เทียนจุดขึ้นส่องประกายวิบวับบนใบหน้าของทั้งคู่ "คุณ...เคยมีใครมาก่อนไหมครับ" แสงถามอย่างไม่แน่ใจ เทียนลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตอบ "เคยค่ะ แต่...มันไม่เคยยืนยาว" "ทำไมล่ะครับ" แสงถามต่อ "อาจจะเป็นเพราะว่า...ฉันไม่เหมือนคนอื่น" เทียนตอบ "ฉันชอบความสงบ ชอบอยู่กับธรรมชาติมากกว่า" "ผมก็เหมือนกันครับ" แสงพูด "ผมชอบที่จะสำรวจป่า หาพืชสมุนไพร ผมไม่ชอบความวุ่นวายในเมือง" เทียนมองแสงด้วยแววตาที่อ่อนลง "จริงเหรอคะ" "จริงครับ" แสงพยักหน้า "ผมรู้สึกดีเวลาอยู่กับคุณ" เทียนยิ้มให้เขา เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและจริงใจ "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" เธอบอก แสงรู้สึกเหมือนมีแสงเทียนเล็กๆ จุดขึ้นในหัวใจของเขา ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเทียนกำลังเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ เขาจะพยายามทำให้มันมั่นคงกว่าเดิม