แสงอรุณสาดส่องลอดใบไม้หนาทึบของป่า ทาบทาทั่วกระท่อมเล็กๆ ที่แสงอาศัยอยู่ เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกสดชื่นผิดปกติ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรที่เขาใช้ปูเป็นที่นอนยังคงติดจมูก แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่าอย่างแท้จริง คือความคิดถึงเทียน เขาจัดการธุระส่วนตัวอย่างรวดเร็ว แล้วเดินออกจากกระท่อมไปหาเทียนที่กระท่อมหลังใหญ่ เขาเห็นเธอออกมาเตรียมอุปกรณ์สำหรับเก็บสมุนไพร ดวงตาของเธอยังคงดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย แต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "อรุณสวัสดิ์ครับ คุณเทียน" แสงเอ่ยทักทาย เทียนหันมามอง เขา เห็นแววตาที่อ่อนลงกว่าเมื่อคืน "อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณแสง" "ผมมาช่วยแล้วครับ" แสงบอก "ขอบคุณค่ะ" เทียนยิ้ม "วันนี้เราจะไปเก็บสมุนไพรชนิดหนึ่งที่ขึ้นอยู่ตามริมลำธารค่ะ มันหายากหน่อย" "ได้เลยครับ" แสงรับตะกร้าที่เทียนยื่นให้ "ผมพร้อมแล้ว" ทั้งสองคนเดินออกจากกระท่อม มุ่งหน้าไปยังลำธารที่อยู่ไม่ไกลจากที่พัก กลิ่นดิน กลิ่นหญ้า และกลิ่นสมุนไพรสดชื่น ปะปนกันไปตามสายลม แสงเดินเคียงข้างเทียนอย่างเงียบๆ เขาสังเกตการเคลื่อนไหวของเธอ เทคนิคการเก็บเกี่ยวสมุนไพรของเธอที่ดูชำนาญและอ่อนโยน "คุณรู้จักสมุนไพรพวกนี้ดีจริงๆ นะครับ" แสงเอ่ยชม "ฉันโตมากับพวกมันค่ะ" เทียนตอบ "แม่ของฉันสอนฉันทุกอย่าง" "คุณแม่ของคุณ...ท่านเสียแล้วหรือครับ" แสงถามอย่างสุภาพ เทียนหยุดเดินชั่วครู่ "ค่ะ ท่านเสียไปเมื่อหลายปีก่อน" "ผมเสียใจด้วยนะครับ" แสงกล่าว "ไม่เป็นไรค่ะ" เทียนส่ายหน้า "ฉันมีทุกอย่างที่ท่านทิ้งไว้ให้" พวกเขาเดินมาถึงริมลำธาร น้ำใสไหลเย็น เสียงน้ำไหลกระทบหินดังเป็นจังหวะ แสงเห็นสมุนไพรชนิดหนึ่งตามที่เทียนบอก มันมีใบสีเขียวเข้มและดอกสีม่วงอ่อนๆ ขึ้นอยู่เป็นกอเล็กๆ "นั่นไงคะ" เทียนชี้ "สมุนไพร 'ราตรีเบ่งบาน'" "ราตรีเบ่งบาน?" แสงทวนชื่อ "ชื่อเพราะจังครับ" "สรรพคุณของมันก็ดีเยี่ยมค่ะ" เทียนบอก "ช่วยบำรุงหัวใจ และทำให้หลับสบาย" แสงมองเทียน เขาเห็นความภาคภูมิใจในแววตาของเธอ "ถ้าผมมีปัญหาเรื่องการนอนหลับ คงต้องขอรบกวนคุณแล้วล่ะครับ" เทียนหัวเราะเบาๆ "ยินดีเสมอค่ะ" ทั้งสองคนเริ่มลงมือเก็บสมุนไพรอย่างขะมักเขม้น แสงทำตามที่เทียนแนะนำ เขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่ทำลายต้นสมุนไพร "คุณทำได้ดีมากค่ะ" เทียนชม "คุณเรียนรู้เร็ว" "ก็เพราะมีครูดีนี่ครับ" แสงยิ้ม เมื่อเก็บสมุนไพรได้ตามจำนวนที่ต้องการแล้ว ทั้งสองคนก็เริ่มเดินทางกลับ "คุณพักอยู่ที่นี่มากี่ปีแล้วครับ" แสงถาม "เกือบสิบปีแล้วค่ะ" เทียนตอบ "ตั้งแต่แม่ของฉันเสีย ฉันก็กลับมาอยู่ที่นี่" "คุณไม่เคยคิดจะไปเมืองบ้างหรือครับ" "ไม่ค่ะ" เทียนตอบอย่างหนักแน่น "ฉันชอบชีวิตที่นี่มากกว่า" "ผมเข้าใจครับ" แสงพยักหน้า "ผมก็ไม่ชอบความวุ่นวายในเมืองเหมือนกัน" เมื่อกลับถึงกระท่อม เทียนก็เริ่มนำสมุนไพรที่เก็บมาไปตากแห้ง เธออธิบายกระบวนการให้แสงฟังอย่างละเอียด แสงนั่งมองเธอทำงานอย่างเพลิดเพลิน เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตที่เรียบง่ายเช่นนี้จะน่าสนใจได้ถึงเพียงนี้ "คุณ...อยากจะลองทำอะไรสักอย่างไหมคะ" เทียนถามขึ้น "อยากครับ" แสงตอบ "อยากเรียนรู้ทุกอย่างที่คุณสอน" เทียนยิ้มอย่างพอใจ "งั้น...คุณมาช่วยฉันบดสมุนไพรนี้หน่อยค่ะ" แสงรับครกและสากมา มือของเขาใหญ่และแข็งแรงกว่ามือของเทียน แต่เขาก็พยายามบดสมุนไพรอย่างเบามือ "คุณ...สบายดีใช่ไหมคะ" แสงถามขึ้นอีกครั้ง "คุณดูเหมือนจะมีเรื่องกังวล" เทียนหยุดมือ หันมามองแสง "ก็...มีเรื่องที่ทำให้ฉันไม่สบายใจอยู่บ้างค่ะ" "เรื่องอะไรครับ" แสงถามอย่างเป็นห่วง "ก็...เรื่องที่ดินแถวนี้ค่ะ" เทียนตอบ "มีนักธุรกิจจากเมืองมาพยายามซื้อที่ดินของชาวบ้าน เราไม่ยอมขายกัน แต่พวกเขาก็ไม่ยอมเลิกรา" แสงเงียบไป เขาเคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อน "แล้วคุณล่ะคะ คุณจะทำอย่างไร" "ฉันก็พยายามอยู่ที่นี่ต่อไปค่ะ" เทียนบอก "หวังว่าพวกเขาจะยอมแพ้ไปเอง" "ถ้ามีอะไรที่ผมช่วยได้ บอกผมได้เลยนะครับ" แสงกล่าวอย่างจริงใจ เทียนมองแสงด้วยแววตาที่ซาบซึ้ง "ขอบคุณค่ะ คุณแสง" หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็ช่วยกันเตรียมอาหารเย็น แสงสังเกตเห็นว่าเทียนมีทักษะในการทำอาหารที่ยอดเยี่ยม อาหารทุกจานของเธอล้วนปรุงด้วยวัตถุดิบสดใหม่จากสวน "คุณทำอาหารเก่งมากเลยครับ" แสงชม "ก็ฝึกฝนมานานค่ะ" เทียนยิ้ม "แต่ฉันก็ยังสู้คุณไม่ได้หรอก" "ผมทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง นอกจากสำรวจป่า" แสงหัวเราะ "คุณก็เก่งในแบบของคุณนะคะ" เทียนบอก "คุณมีความรู้เรื่องสมุนไพรมาก" แสงรู้สึกดีใจที่เทียนยอมรับในตัวตนของเขา เมื่อทานอาหารเย็นเสร็จ ทั้งสองคนก็มานั่งพักผ่อนหน้ากระท่อม แสงเทียนเล่มเล็กๆ ส่องสว่าง บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้และเสียงจิ้งหรีดร้อง "คุณ...จะไม่กลับไปหาใครอีกแล้วหรือคะ" เทียนถามอย่างแผ่วเบา แสงมองไปที่ดวงดาวบนท้องฟ้า "ผม...ผมไม่แน่ใจครับ" เขาตอบ "แต่ผมรู้สึกดีเวลาอยู่กับคุณ" เทียนเงียบไป เธอซบหน้าลงกับเข่า "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" เธอพูดเบาๆ แสงเอื้อมมือไปวางบนไหล่ของเทียนอย่างแผ่วเบา เทียนไม่ได้ปัดมือเขาออก เธอยอมรับสัมผัสของเขา "ผม...อยากจะขอโทษเรื่องที่ผมจากไปวันนั้นนะครับ" แสงกล่าว "ผมควรจะบอกคุณก่อน" "ไม่เป็นไรค่ะ" เทียนตอบ "ฉันเข้าใจ" "ผม...ผมคิดถึงคุณมากนะครับ" แสงพูดต่อ "ผมถึงได้กลับมา" เทียนเงยหน้าขึ้นมองแสง ดวงตาของเธอสะท้อนแสงเทียนเป็นประกาย "ฉันดีใจที่คุณกลับมาค่ะ" แสงรู้สึกว่าหัวใจของเขากำลังเต้นแรงอีกครั้ง เขาไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน เขาไม่แน่ใจว่านี่คือความรักหรือไม่ แต่เขารู้ว่าเขาไม่อยากจากเทียนไปไหนอีกแล้ว "ผม...อยากจะอยู่ที่นี่กับคุณนะครับ" แสงกล่าว "ถ้าคุณไม่รังเกียจ" เทียนมองเขาอย่างพิจารณา "คุณแน่ใจเหรอคะ" "แน่ใจครับ" แสงตอบอย่างหนักแน่น "ผมอยากจะช่วยคุณดูแลสวนนี้ ช่วยคุณต่อสู้กับพวกนักธุรกิจ" เทียนยิ้ม "ขอบคุณค่ะ" แสงรู้สึกเหมือนมีสิ่งมหัศจรรย์กำลังเกิดขึ้น เขารู้สึกมีความหวัง รู้สึกว่าชีวิตของเขากำลังจะมีความหมายมากขึ้น "พรุ่งนี้...เราจะไปสำรวจป่าด้วยกันนะครับ" เทียนเสนอ "ยินดีครับ" แสงตอบ ทั้งสองคนนั่งเงียบๆ ต่อไป ดวงดาวบนท้องฟ้าส่องประกายราวกับเป็นพยานแห่งความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้น