แสงสูดหายใจลึก พยายามดึงความสนใจกลับมาที่การปีนป่าย เทียนอยู่ข้างหน้าเขา เธอเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วราวกับกระรอกน้อย มือและเท้าของเธอจับยึดก้อนหินและรากไม้ได้อย่างมั่นคง โดยที่เธอแทบไม่ต้องมองหาจุดยึด เสียงหอบหายใจของแสงดังขึ้นเป็นระยะ แตกต่างจากเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเทียน "คุณ...ไหวไหมคะ" เทียนตะโกนถามกลับมา เสียงของเธอแผ่วเบาเมื่อต้องปะทะกับลมที่พัดแรงขึ้น "ไหวครับ!" แสงตะโกนตอบกลับไป พลางพยายามยันตัวขึ้นไปอีกขั้น ความเจ็บปวดเล็กๆ น้อยๆ เริ่มแล่นไปตามกล้ามเนื้อแขนและขา แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ ภาพของเทียนที่กำลังเผชิญหน้ากับปัญหาที่ดิน กำลังทำให้เขารู้สึกมีพลังบางอย่าง การช่วยเหลือเธอไม่ใช่แค่หน้าที่ แต่เป็นความรู้สึกที่อยากจะปกป้อง "อีกนิดเดียวค่ะ" เทียนบอก "เราจะถึงแล้ว" ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงยอดหน้าผา เบื้องหน้าคือลานหินเล็กๆ ที่มีต้นสมุนไพรที่เทียนตามหาขึ้นอยู่ประปราย มันคือสมุนไพรที่ใช้ในการรักษาอาการไอเรื้อรัง ใบของมันมีลักษณะคล้ายหัวใจสีเขียวเข้ม และมีดอกเล็กๆ สีขาวแซมอยู่เป็นระยะ "นี่ไง 'ยาใจคนป่า'" เทียนบอกพลางชี้ไปที่ต้นสมุนไพร "มันหายากจริงๆ ค่ะ ต้องขึ้นมาบนนี้เท่านั้น" แสงมองดูรอบๆ ความรู้สึกถึงความสูงชันและความอ้างว้างทำให้เขารู้สึกเสียวสันหลังเล็กน้อย "มันอันตรายมากนะครับ ที่จะขึ้นมาเก็บที่นี่" "มันจำเป็นค่ะ" เทียนตอบ "แต่คุณไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันชำนาญทางนี้ดี" ทั้งสองคนเริ่มก้มลงเก็บสมุนไพร แสงพยายามช่วยเหลือเทียนอย่างเต็มที่ เขาหยิบตะกร้าให้เธอ และคอยสังเกตการณ์รอบๆ เป็นหูเป็นตาให้ "คุณช่วยระวังตรงนั้นนะคะ" เทียนเตือน "มีก้อนหินที่อาจจะหลุดได้" "รับทราบครับ" แสงพยักหน้า เขาเห็นก้อนหินที่เทียนพูดถึง มันดูไม่มั่นคงนัก ขณะที่กำลังเก็บสมุนไพรอยู่ แสงพลันได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากเบื้องล่าง เสียงนั้นแผ่วเบา แต่ก็ดังพอที่จะทำให้เขาสังเกตเห็น "นั่นเสียงอะไรครับ" แสงถาม เทียนเงยหน้าขึ้น "ฉันไม่แน่ใจค่ะ อาจจะเป็นเสียงสัตว์" แต่แล้ว เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนขึ้น เป็นเสียงเหมือนใครบางคนกำลังตะโกน "มีคนอยู่ข้างล่าง!" แสงอุทาน "เราต้องลงไปดู!" เทียนมองขึ้นไปบนฟ้า "แดดเริ่มแรงแล้วนะคะ เราควรจะรีบเก็บสมุนไพรแล้วลงไป" "แต่ถ้าเขาต้องการความช่วยเหลือล่ะครับ" แสงยืนกราน "ผมรู้สึกไม่สบายใจเลย" เทียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "ก็ได้ค่ะ เราจะลงไปดู แต่คุณต้องระวังตัวให้มากๆ นะคะ" การลงจากหน้าผาดูเหมือนจะง่ายกว่าตอนขึ้น แต่ก็ยังคงมีความเสี่ยงอยู่ แสงคอยประคองเทียนตลอดเวลา เมื่อลงมาถึงบริเวณเชิงเขา พวกเขาก็พบกับกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง กำลังยืนล้อมชายแก่คนหนึ่งที่นั่งอยู่บนพื้น ชายแก่ดูหน้าตาตื่นตระหนก "เกิดอะไรขึ้นครับ" แสงถามเขา ชายแก่เงยหน้าขึ้นมอง "พวกมัน...พวกมันเข้ามาข่มขู่ผม" กลุ่มคนที่ยืนอยู่รอบๆ เป็นชายฉกรรจ์หลายคน ใบหน้าบึ้งตึง บางคนในมือถือไม้ "นี่มันเรื่องอะไรกัน" เทียนถาม ชายคนหนึ่งในกลุ่มเดินเข้ามาหาเทียน "พวกแกมายุ่งอะไรด้วย เรื่องของชาวบ้านที่นี่" "พวกคุณกำลังทำอะไรอยู่" เทียนถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มแข็งกร้าวขึ้น "พวกเรากำลังบอกให้ลุงแก่ๆ คนนี้รู้ว่า ใครคือนายใหม่ของที่นี่" ชายคนนั้นตอบ "ถ้าไม่ยอมไปจากที่นี่ ก็เตรียมตัวรับผลที่จะตามมา" แสงก้าวเข้ามาขวางหน้าเทียน "คุณกำลังข่มขู่เขา" "แล้วไง" ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ "เด็กอย่างแกจะทำอะไรได้" "ผมจะไม่ยอมให้พวกคุณทำร้ายชาวบ้านที่นี่" แสงกล่าว "โอ้โห กล้ามาก" ชายคนนั้นพูด "แต่ก่อนที่จะมาสอนบทเรียนให้ฉัน หัดดูสภาพตัวเองก่อนดีกว่าไหม" บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้น แสงเห็นสายตาของเทียนที่มองมาที่เขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล แต่ก็มีความหวัง "คุณ...คุณจะทำอะไรคะ" เทียนถามแสง "ผมจะปกป้องคุณและชาวบ้านที่นี่" แสงตอบอย่างหนักแน่น "ผมไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายพวกเรา" ชายคนนั้นหัวเราะเสียงดัง "พวกแกจะสู้พวกเราได้หรือไง" แสงมองหน้าเทียน แล้วหันกลับไปมองกลุ่มชายฉกรรจ์ "เราอาจจะสู้พวกคุณไม่ได้ แต่เราก็จะสู้จนถึงที่สุด" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของคนจำนวนหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังกลุ่มชายฉกรรจ์ "พอที!" เสียงทุ้มดังมาจากชายร่างสูงที่เดินนำหน้ามา