"ก็แค่... สอนบทเรียนให้เขา" วินัยตอบ พลางเดินเข้ามาใกล้คุณพ่อของพายุ "เขาทำเรื่องบางอย่างที่ทำให้ฉันเสียผลประโยชน์ไปมาก ฉันก็ต้องทวงคืนบ้าง" "คุณมันคนเลว! คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้!" คุณแม่ของพายุตะโกนมาจากด้านหลัง รุ้งและวิศรุตพยายามประคองเธอไว้ "ใจเย็นๆ ครับคุณนาย" วินัยหันไปพูดกับคุณแม่ของพายุด้วยรอยยิ้มเยาะ "เดี๋ยวผมก็จะปล่อยพ่อของคุณไปแล้วล่ะ ถ้าพายุให้ในสิ่งที่ผมต้องการ" "คุณต้องการอะไร" พายุถามเสียงเข้ม สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของพ่ออย่างไม่วางตา "ง่ายๆ เลย" วินัยยักไหล่ "ฉันต้องการบริษัทของพ่อแกทั้งหมด" "เป็นไปไม่ได้!" พายุปฏิเสธทันที "ฉันไม่มีวันยอมให้แกได้ครอบครองมัน" "แน่ใจนะ" วินัยหัวเราะ "ถ้าแกไม่ยอม ฉันก็ไม่รู้ว่าพ่อแกจะเป็นยังไงต่อไป" วินัยมองไปที่พ่อของพายุที่กำลังถูกมัดอยู่ "เห็นว่าแกเป็นคนดีมาก ไม่เคยทำร้ายใคร แต่ดูเหมือนว่าลูกชายแกจะใจแข็งกว่าที่ฉันคิดนะ" "อย่ามายุ่งกับพ่อฉัน" พายุตะคอก "ถ้าพ่อฉันเป็นอะไรไป ฉันจะตามล่าแกจนถึงที่สุด" "หึ" วินัยแค่นหัวเราะ "แกมันก็แค่เด็กน้อยที่ยังไม่รู้จักโลกนี้ดีพอ" วินัยหันไปสั่งลูกสมุน "เอาเชือกที่ผูกพ่อเขาออก แล้วให้เขามาคุยกับลูกชายของเขาดีๆ" ลูกสมุนสองคนเดินเข้าไปปลดเชือกที่มัดคุณพ่อของพายุออก คุณพ่อของพายุค่อยๆ ลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางอ่อนแรง แต่สายตาของท่านยังคงแข็งกร้าว "พายุ ลูกมาแล้ว ดีแล้ว" คุณพ่อของพายุพูดเสียงแหบพร่า "อย่าไปยอมมันนะลูก" "พ่อครับ" พายุรีบเข้าไปประคองพ่อ "พ่อเป็นอะไรมากไหมครับ" "พ่อไม่เป็นไรมาก แค่เหนื่อย" คุณพ่อของพายุบอก "อย่าให้เรื่องบริษัทมาทำให้ลูกต้องเสียคนนะ" "ผมจะไม่มีวันยอมให้เขาได้สิ่งที่เขาต้องการไปเด็ดขาดครับ" พายุยืนยัน "ผมจะปกป้องครอบครัวของเรา" "ดีมาก" วินัยปรบมือ "ฉันชอบความเด็ดเดี่ยวของแกนะ แต่ก็อย่าลืมว่าฉันมีไพ่ตายที่เหนือกว่าแกอยู่" วินัยหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มขึ้นมา "นี่คือสิ่งที่พ่อแกเซ็นไว้เมื่อคืน" วินัยเปิดเอกสารให้ดู "เป็นเอกสารโอนหุ้นทั้งหมดของบริษัทให้กับฉัน" "ไม่จริง!" คุณพ่อของพายุอุทาน "ฉันไม่ได้เซ็นอะไรทั้งนั้น!" "แน่ใจเหรอครับ" วินัยยิ้ม "ลายเซ็นชัดเจนนะ พ่อแกเองแหละที่เซ็นมัน" "พ่อครับ" พายุหันไปมองพ่อด้วยความสับสน "พ่อ... พ่อไม่รู้เรื่องเลย" คุณพ่อของพายุพูดเสียงสั่น "พ่อถูกบังคับ" "ก็ใช่น่ะสิ" วินัยหัวเราะ "ใครจะยอมเซ็นให้ฉันง่ายๆ ล่ะ" "คุณมันเลวทราม!" คุณแม่ของพายุตะโกนด่า "คุณนายครับ" วินัยหันไปหาคุณแม่ของพายุ "ใจเย็นๆ หน่อยนะครับ ของมันเป็นของฉันไปแล้ว" "เป็นไปไม่ได้!" พายุแทรกขึ้น "พ่อผมไม่เคยเซ็นอะไรแบบนี้เด็ดขาด คุณต้องปลอมแปลงเอกสาร!" "แกคิดว่าฉันโง่เหรอ" วินัยเยาะเย้ย "ฉันมีพยาน มีหลักฐานครบถ้วน ถ้าแกไม่เชื่อ ก็ไปฟ้องศาลเอาก็ได้ แต่ตอนนั้น ทุกอย่างคงสายเกินไปแล้ว" วิศรุตที่ยืนเงียบอยู่นานก็ก้าวเข้ามา "ฉันเห็นเอกสารนั่นแล้ว" ทุกคนหันไปมองวิศรุต "คุณเห็นอะไร" พายุถาม "ฉันเห็นรอยปากกาบางๆ ที่ขีดทับคำบางคำในเอกสาร" วิศรุตอธิบาย "และดูเหมือนว่าลายเซ็นจะถูกเขียนทับลงไปอีกที" วินัยหันไปมองวิศรุตด้วยสายตาไม่พอใจ "แกเป็นใคร มายุ่งอะไรกับเรื่องของฉัน" "ฉันคือคนที่แกต้องเผชิญหน้าด้วย" วิศรุตพูดเสียงเรียบ "ฉันรู้ว่าแกกำลังพยายามจะโกงพายุ" "แกพูดอะไรของแก" วินัยพยายามปฏิเสธ "ไม่ต้องมาโกหก" วิศรุตเดินเข้าไปใกล้ "ฉันเห็นวิธีการของแกแล้ว ฉันเคยเจอมันมาก่อน" "คุณรู้จักเขาเหรอคะ" รุ้งถามพายุ "วิศรุตเคยเจอคนแบบวินัยมาก่อน" พายุอธิบาย "เขาเคยมีปัญหากับคนที่ใช้วิธีสกปรกแบบนี้" "แล้วไง" วินัยหัวเราะ "ฉันไม่กลัวแกหรอก" "ฉันไม่ได้มาขู่แก" วิศรุตกล่าว "ฉันมาเตือนแกว่า อย่าเล่นกับไฟ" "แกกำลังพูดถึงอะไร" วินัยถาม "ฉันรู้ว่าแกพยายามจะยึดบริษัทของพ่อพายุ" วิศรุตพูด "แต่แกอาจจะลืมไปว่า แกก็มีสิ่งที่ต้องแลกเปลี่ยน" "หมายความว่าไง" วินัยขมวดคิ้ว "แกคิดว่าพ่อพายุเซ็นเอกสารให้แกเพราะกลัวเหรอ" วิศรุตถาม "หรือเพราะแกมีหลักฐานบางอย่าง" วินัยหน้าเสียไปเล็กน้อย "แกกำลังจะบอกว่าแกมีหลักฐานอะไร" "ฉันมีหลักฐานที่แกไม่ต้องการให้ใครเห็น" วิศรุตพูด "หลักฐานที่เกี่ยวกับเรื่องที่แกเคยทำผิดกฎหมายไว้" "แกโกหก!" วินัยตะโกน "ฉันไม่ได้โกหก" วิศรุตยิ้ม "ถ้าแกไม่เชื่อ เราก็ลองไปพิสูจน์กันที่ศาลก็ได้" วินัยมองหน้าวิศรุต สลับกับมองพายุ สลับกับมองคุณพ่อของพายุ ด้วยความไม่แน่ใจ "เอาล่ะ" วินัยถอนหายใจ "ฉันจะให้โอกาสแก" "โอกาสอะไร" พายุถาม "ฉันจะคืนเอกสารโอนหุ้นให้" วินัยกล่าว "แต่แกต้องให้บางอย่างกับฉันเป็นการแลกเปลี่ยน" "คุณต้องการอะไร" พายุถาม "ฉันต้องการส่วนแบ่งในบริษัทของพ่อแก" วินัยตอบ "ฉันต้องการ 30% ของหุ้นทั้งหมด" "เป็นไปไม่ได้!" คุณพ่อของพายุคัดค้าน "พ่อครับ" พายุจับมือพ่อไว้ "เราต้องคิดให้รอบคอบ" "แต่มันไม่ยุติธรรมเลยนะพายุ" คุณพ่อของพายุพูด "ผมรู้ครับพ่อ" พายุตอบ "แต่ถ้าเราไม่ยอม เขาอาจจะทำร้ายพ่ออีก หรือไม่ก็เอาหลักฐานปลอมมาทำลายเรา" "แล้วเราจะเชื่อใจเขาได้เหรอ" รุ้งถาม "เราไม่จำเป็นต้องเชื่อใจเขา" วิศรุตแทรกขึ้น "เราแค่ต้องทำให้เขาคิดว่า เรากำลังจะให้สิ่งที่เขาต้องการ" "แต่ 30% มันมากเกินไป" พายุบอก "งั้นก็ 25%" วินัยเสนอ "และแกต้องช่วยฉันทำธุรกิจบางอย่างที่ฉันกำลังจะเปิดตัว" "ธุรกิจอะไร" พายุถาม "เป็นธุรกิจที่ถูกกฎหมาย" วินัยตอบ "แต่ต้องการคนที่มีความสามารถอย่างแกมาช่วย" พายุหันไปมองรุ้ง เขากำลังคิดหนัก เขาไม่ไว้ใจวินัยเลยสักนิด แต่เขาก็รู้ว่านี่อาจเป็นทางเดียวที่จะช่วยพ่อและครอบครัวของเขาได้ "ผมขอคิดดูก่อน" พายุบอก "ได้" วินัยยิ้ม "แต่แกมีเวลาไม่มากนะ" ขณะที่พวกเขากำลังเจรจาต่อรองกันอยู่ จู่ๆ ก็มีเสียงปืนดังขึ้นหลายนัด "อ๊าก!" เสียงลูกสมุนคนหนึ่งร้องด้วยความเจ็บปวด "เกิดอะไรขึ้น!" วินัยตะโกน "มีคนบุกเข้ามา!" ลูกสมุนอีกคนตะโกน "พวกเขากำลังจะฆ่าเรา!"