ร่างที่ยืนอยู่หน้าประตูคือ "วิศรุต" ชายหนุ่มผู้มีอดีตอันซับซ้อน เขาเป็นเหมือนเงาที่คอยตามติดชีวิตของพายุอยู่เสมอ ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความไม่พอใจและตั้งใจบางอย่าง "ฉันก็ต้องมาสิ" วิศรุตตอบ พลางก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับเชิญ "ฉันได้ยินเรื่องทั้งหมดแล้ว" "คุณรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร" พายุถามด้วยความสงสัยระคนไม่ไว้วางใจ "คงไม่ต้องบอกหรอกมั้งว่าฉันรู้ได้ยังไง" วิศรุตตอบ พลางเหลือบมองไปที่รุ้ง "แต่ที่แน่ๆ ฉันจะมาช่วยแก" "ช่วย?" พายุเลิกคิ้ว "ฉันไม่คิดว่าแกจะมาช่วยฉันนะ" "อย่าเข้าใจผิด" วิศรุตกล่าว "ฉันไม่ได้มาช่วยแก เพราะฉันเป็นห่วงแก ฉันมาเพราะฉันต้องการยุติเรื่องทั้งหมดนี้ให้เร็วที่สุด" "ยุติเรื่องอะไร" รุ้งถาม "เรื่องระหว่างพายุ กับ วินัย" วิศรุตตอบ "และเรื่องทั้งหมดที่เกี่ยวกับอดีตของพวกเรา" "อดีต?" รุ้งมองพายุ "คุณเคยรู้จักเขามาก่อนเหรอคะ" พายุพยักหน้า "วิศรุต... เขาเป็นเพื่อนเก่าของฉัน" "เพื่อนเก่าที่เคยสร้างปัญหาให้ฉันมากมาย" วิศรุตเสริมด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "เราไม่จำเป็นต้องมานั่งรำลึกความหลังกันตอนนี้" พายุขัดขึ้น "เราต้องรีบไปช่วยพ่อฉัน" "ฉันจะไปด้วย" วิศรุตประกาศ "ไม่! คุณอยู่ที่นี่!" พายุห้าม "ฉันไม่ไว้ใจคุณ" "แกไม่ไว้ใจฉันก็ไม่เป็นไร" วิศรุตยิ้มมุมปาก "แต่ฉันรู้ว่าแกต้องการใครสักคนที่จะคอยคุ้มกันแก" "หนูว่าเราไปด้วยกันนะคะ" รุ้งแทรกขึ้น "เราต้องการกำลังเสริม" พายุถอนหายใจ เขาไม่อยากพาใครไปเสี่ยงอันตราย แต่เขาก็รู้ว่าวิศรุตอาจมีประโยชน์อย่างที่เขาคิด "ก็ได้" พายุยอม "แต่ต้องทำตามที่ฉันบอกทุกอย่าง" "แน่นอน" วิศรุตรับคำ "ว่าแต่... เราจะไปที่ไหนกัน" "วินัยนัดเราที่โกดังร้างริมแม่น้ำ" พายุบอก "เป็นที่ที่เขาใช้ซุกซ่อนของผิดกฎหมาย" "ฉันรู้จักที่นั่น" วิศรุตกล่าว "มันเป็นที่ที่อันตรายมาก" "นั่นแหละทำไมเราถึงต้องระวังตัว" พายุบอก ทั้งสามคนรีบเดินทางไปยังโกดังร้างริมแม่น้ำ บรรยากาศยามค่ำคืนเต็มไปด้วยความเงียบสงัด มีเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งเบาๆ เท่านั้น เมื่อไปถึง พวกเขาก็เห็นร่างของคุณพ่อของพายุกำลังถูกมัดติดกับเก้าอี้ ท่ามกลางกลุ่มลูกสมุนของวินัย "วินัย!" พายุตะโกนเรียก "ปล่อยพ่อฉันเดี๋ยวนี้!" วินัยหันมามองพายุด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม "ในที่สุดแกก็มา ฉันนึกว่าแกจะไม่กล้ามาซะแล้ว" "แกทำอะไรกับพ่อฉัน" พายุถาม "ก็แค่... สอนบทเรียนให้เขา" วินัยตอบ "ว่าอย่ามายุ่งกับธุรกิจของฉันอีก" "คุณมันบ้าไปแล้ว!" พายุตะคอก "ฉันบ้าเหรอ" วินัยหัวเราะ "แกต่างหากที่โง่ที่ปล่อยให้ฉันมีโอกาสทำแบบนี้" "พอที!" รุ้งตะโกนขึ้น "คุณจะทำร้ายคนอื่นอีกไม่ได้แล้ว!" "อ้าว... เจ้าหญิงน้อย" วินัยหันมามองรุ้ง "มาทำไมถึงที่นี่" "หนูมาเพื่อหยุดคุณ" รุ้งตอบอย่างกล้าหาญ "หยุดฉันเหรอ" วินัยเย้ยหยัน "แกคิดว่าแกทำได้หรือไง" ขณะที่วินัยกำลังจะเดินเข้าไปหาทั้งสามคน วิศรุตก็ชักปืนออกมาจากเสื้อ "หยุดเดี๋ยวนี้นะ วินัย!" วิศรุตตะโกน วินัยตกใจ แต่ก็ไม่ยอมแพ้ "แก... แกจะมายุ่งเรื่องของฉันไม่ได้!" "ฉันไม่ยอมให้แกทำร้ายใครอีกแล้ว" วิศรุตกล่าว "แกต้องชดใช้ในสิ่งที่แกทำ" การเผชิญหน้าดำเนินไปอย่างตึงเครียด เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด แต่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ "หยุดเถอะ!" พายุร้องขอ "อย่าให้เรื่องมันบานปลายไปกว่านี้" "ฉันจะหยุดก็ต่อเมื่อแกยอมแพ้" วินัยกล่าว "ไม่มีทาง" พายุตอบ "ฉันจะปกป้องครอบครัวของฉัน" วิศรุตและพายุเข้าต่อสู้กับลูกสมุนของวินัยอย่างดุเดือด รุ้งพยายามหาจังหวะเข้าไปช่วยเหลือคุณพ่อของพายุ ในขณะที่การต่อสู้กำลังจะตัดสินผลแพ้ชนะนั้นเอง เสียงไซเรนของตำรวจก็ดังขึ้นมาแต่ไกล "แย่แล้ว!" วินัยอุทาน "ตำรวจมา!" วินัยพยายามจะหลบหนี แต่ก็ถูกวิศรุตคว้าแขนไว้ได้ทัน "แกไปไหนไม่ได้แล้ว วินัย" วิศรุตกล่าว "แกต้องรับโทษตามกฎหมาย" ตำรวจบุกเข้ามาในโกดัง และควบคุมตัววินัยกับลูกสมุนทั้งหมดได้ คุณพ่อของพายุก็ได้รับการช่วยเหลืออย่างปลอดภัย "พ่อครับ" พายุรีบเข้าไปประคองคุณพ่อด้วยความเป็นห่วง "ลูก..." คุณพ่อของพายุกล่าว พลางกอดลูกชายแน่น "พ่อขอโทษนะลูก" "ไม่เป็นไรครับพ่อ" พายุตอบ "ตอนนี้ทุกอย่างปลอดภัยแล้ว" รุ้งเดินเข้าไปหาพายุ และกุมมือเขาไว้ "คุณทำได้ดีมากค่ะ" พายุหันมายิ้มให้รุ้ง "เราทำได้... ด้วยกัน" วิศรุตยืนมองภาพนั้นอยู่ห่างๆ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "บางที... การให้อภัย ก็อาจเป็นทางออกที่ดีที่สุด" ค่ำคืนแห่งความมืดมิดได้ผ่านพ้นไป พร้อมกับแสงแห่งความหวังที่สาดส่องเข้ามาในชีวิตของพวกเขาอีกครั้ง