"วันนี้ ข้ามีเรื่องสำคัญที่จะประกาศให้ทุกท่านทราบ" ท่านอ๋องราชันย์ตรัสต่อ เสียงของพระองค์ก้องกังวานไปทั่วโถงจัดเลี้ยง ทุกสายตาจับจ้องมาที่พระองค์ด้วยความคาดหวัง ท่านอ๋องทรงยื่นพระหัตถ์ไปกุมมือของเพียงขวัญที่ยืนอยู่ข้างกาย สัมผัสอันอบอุ่นนั้นทำให้หญิงสาวคลายความประหม่าลงไปได้บ้าง แต่หัวใจของเธอก็ยังคงเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น "ข้าได้ยินคำกล่าวหามากมายเกี่ยวกับหญิงสาวผู้อยู่เคียงข้างข้าในวันนี้" ท่านอ๋องตรัสต่อ พระองค์ทรงผายพระหัตถ์ไปยังเพียงขวัญ "มีผู้กล่าวหาว่านางเป็นหญิงสาวต่ำต้อยไร้ค่า เป็นเพียงทาสที่ข้าหลงผิดนำพามาอยู่ในจวน" พระองค์ทรงหยุดเล็กน้อย ทอดพระเนตรไปยังคุณหญิงอัคราที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของนางซีดเผือดลงไปทุกขณะ "คำกล่าวหาเหล่านั้น เป็นเรื่องเท็จทั้งสิ้น" เสียงฮือฮาดังขึ้นในหมู่แขกเหรื่อบางคนเริ่มซุบซิบกัน คุณหญิงอัคราเองก็พยายามอย่างยิ่งที่จะเก็บอาการ แต่ใบหน้าของนางกลับแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธแค้น "เพียงขวัญ" ท่านอ๋องตรัสเรียกชื่อเธอ น้ำเสียงอ่อนโยนลง "คือสตรีผู้เป็นที่รักของข้า นางเป็นผู้มีจิตใจดีงาม มีความเฉลียวฉลาด และมีความภักดีต่อข้าเหนือสิ่งอื่นใด" พระองค์ทรงบีบมือเธอเบาๆ "และในวันนี้ ข้าขอประกาศให้ทุกท่านในที่นี้ทราบ ว่าเพียงขวัญ คือพระชายาเอกของข้า" คำประกาศนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางโถงจัดเลี้ยง ทุกคนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ คุณหญิงอัคราถึงกับทรุดตัวลงแทบจะทันที ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของแขกเหรื่อ "เป็นไปได้อย่างไร" เสียงกระซิบดังมาจากมุมหนึ่งของโถง "นางเป็นเพียงสาวชาวบ้านแท้ๆ" "ท่านอ๋องทรงคิดอย่างไรกัน" อีกเสียงหนึ่งดังขึ้น "เรื่องนี้มันเกินกว่าที่พวกเราจะรับได้" ท่านอ๋องทรงโบกพระหัตถ์เล็กน้อย บ่งบอกให้ทุกคนสงบลง "ข้ารู้ว่าหลายท่านอาจไม่เข้าใจ" พระองค์ตรัส "แต่ข้าได้ตรวจสอบเรื่องราวทั้งหมดแล้ว และข้าก็พบความจริงที่น่าตกใจ" พระองค์ทรงเงยพระพักตร์มองขึ้นไปด้านบนเวที "ข้าจะนำเสนอหลักฐานที่จะเปิดโปงเรื่องราวทั้งหมดให้ทุกท่านได้ประจักษ์" ทันใดนั้นเอง ทหารองครักษ์สองนายก็แบกหีบไม้ใบใหญ่ขึ้นมาวางบนเวที หีบนั้นถูกเปิดออก เผยให้เห็นเอกสารจำนวนมาก กองเอกสารเหล่านั้นถูกนำมาวางเรียงรายบนโต๊ะเล็กๆ บนเวที "เอกสารเหล่านี้" ท่านอ๋องตรัส "คือหลักฐานที่บ่งชี้ถึงแผนการอันชั่วร้ายของคุณหญิงอัครา และผู้ที่อยู่เบื้องหลังนาง" พระองค์ทรงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา "นี่คือจดหมายฉบับหนึ่งที่คุณหญิงอัคราเขียนถึงท่านขุนนางผู้หนึ่ง" พระองค์ทรงอ่านจดหมายดังกล่าวออกมาเสียงดัง "จดหมายฉบับนี้กล่าวถึงแผนการใส่ร้ายเพียงขวัญ โดยการสร้างข่าวลือว่านางคบชู้กับชายอื่นที่โรงเตี๊ยม เพื่อหวังผลให้ข้าทรงยกเลิกการหมั้นหมายกับนาง" ใบหน้าของคุณหญิงอัคราซีดเผือดราวกับกระดาษ นางพยายามจะลุกขึ้น แต่ก็ถูกองครักษ์อีกสองนายเข้ามาประคองเอาไว้ "ไม่จริงนะเพคะ" คุณหญิงอัคราพยายามแก้ต่าง "ท่านอ๋องทรงถูกหลอกลวงแล้วเพคะ" "หลอกลวงหรือ" ท่านอ๋องตรัสเสียงเย็น "แล้วเหตุใด ในจดหมายฉบับนี้ จึงมีการกล่าวถึงการให้สินบนแก่คนในโรงเตี๊ยม เพื่อให้พวกเขากล่าวปรักปรำเพียงขวัญ" พระองค์ทรงยื่นจดหมายให้กับแขกคนหนึ่งที่นั่งอยู่ใกล้เคียง "ท่านลองอ่านดูเถิด" เมื่อแขกคนนั้นอ่านจดหมายจบ เขาก็หันมามองคุณหญิงอัคราด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ "นอกจากนี้" ท่านอ๋องตรัสต่อ "ข้ายังมีหลักฐานอื่นๆ อีกมากมาย" พระองค์ทรงหยิบเอกสารอีกแผ่นขึ้นมา "นี่คือบัญชีรายรับรายจ่ายของโรงเพาะชำ ที่แสดงให้เห็นถึงเงินจำนวนมหาศาลที่ถูกเบิกออกไปโดยไม่มีเหตุผลอันควร" พระองค์ทรงหันไปมองเพียงขวัญ "เจ้าจำสร้อยคอที่เจ้าเจอในสวนดอกไม้ได้หรือไม่" เพียงขวัญพยักหน้า "จำได้เพคะ" "สร้อยคอเส้นนั้น" ท่านอ๋องตรัส "ถูกพบอยู่ใต้กระถางต้นไม้ใกล้กับโรงเพาะชำ และจากการสืบสวนของเรา พบว่าสร้อยคอเส้นนั้นเป็นของคุณหญิงอัครา" พระองค์ทรงหยุดเล็กน้อย "และสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น คือเราพบว่าคุณหญิงอัครา ได้ลอบพบปะกับชายหนุ่มคนหนึ่งอย่างลับๆ ที่โรงเพาะชำแห่งนั้น" คำพูดของท่านอ๋องทำให้เสียงซุบซิบดังยิ่งขึ้นไปอีก คุณหญิงอัคราถึงกับร้องไห้ออกมา "ไม่จริงนะเพคะ" นางตะโกนเสียงดัง "ท่านอ๋องทรงกล่าวหาหม่อมฉันเกินไปแล้ว" "เกินไปหรือ" ท่านอ๋องตรัส "แล้วเหตุใด เจ้าถึงได้มีผ้าพันแผลซ่อนอยู่ในห้องเก็บของที่โรงเพาะชำเล่า" พระองค์ทรงหันไปทางองครักษ์ "นำผ้าพันแผลที่พบมาแสดงให้ทุกคนดู" องครักษ์คนหนึ่งก้าวออกมาพร้อมกับถุงผ้าใบเล็ก เมื่อเปิดออก ปรากฏผ้าพันแผลที่เปื้อนเลือดแห้งกรังอยู่ข้างใน "ผ้าพันแผลนี่" ท่านอ๋องตรัส "เป็นของชายหนุ่มคนหนึ่ง ที่ถูกทำร้ายจนบาดเจ็บ และได้รับการรักษาอย่างลับๆ ที่โรงเพาะชำของคุณหญิง" พระองค์ทรงทอดพระเนตรไปยังคุณหญิงอัครา "บอกข้ามาเถิด คุณหญิงอัครา ชายหนุ่มผู้นั้นคือใคร และพวกเจ้ากำลังวางแผนอะไรกันอยู่" คุณหญิงอัคราตัวสั่นเทา นางมองไปรอบๆ เห็นแต่สายตาที่เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม นางรู้ดีว่าไม่สามารถปกปิดความจริงได้อีกต่อไปแล้ว "ข้า... ข้าจะบอกทุกอย่าง" นางกล่าวเสียงสั่นเครือ "แต่ท่านอ๋องจะต้องทรงสัญญาว่าจะไว้ชีวิตข้า" "ข้าจะไม่ไว้ชีวิตผู้ที่คิดร้ายต่อเพียงขวัญ" ท่านอ๋องตรัสเสียงเข้ม "แต่หากเจ้าให้ความร่วมมือ ข้าอาจจะผ่อนปรนโทษให้เจ้าได้บ้าง" บรรยากาศในงานเลี้ยงพลันเงียบสงัดลงอีกครั้ง ทุกคนรอคอยฟังความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผยออกมา ความลับดำมืดที่ซ่อนเร้นมานาน กำลังจะถูกฉีกกระชากออกต่อหน้าต่อตาพวกเขาในค่ำคืนนี้