หลังจากที่ภาคินวางสายไป ดาวิการู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้อง น้ำตาไหลไม่หยุด ความรู้สึกผิดหวังและความกลัวตีตื้นขึ้นมา “ดาวิ! เป็นอะไรไป!” พี่เอรีบวิ่งเข้ามาหาเมื่อเห็นสภาพของเธอ “ภาคิน… เขา… เขาไม่เข้าใจดาวิค่ะพี่เอ” ดาวิการพูดเสียงสั่น “เขา… เขากลัว” พี่เอทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ดาวิกา “ไม่เป็นไรนะ ดาวิ อย่างน้อยเขาก็ได้ยินคุณพูดแล้ว” “แต่มันไม่พอค่ะพี่เอ” ดาวิกากล่าว “เขาเหมือนจะกำลังหนีไป” “บางที… การให้เวลาเขาหน่อย อาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดนะ” พี่เอแนะนำ “เขาต้องใช้เวลาในการทำความเข้าใจกับเรื่องทั้งหมด” “แล้ว… ข่าวล่ะคะ” ดาวิการถาม “ข่าวก็ยังคงรุนแรงอยู่” พี่เอตอบ “แต่พี่ว่า… มันเริ่มมีบางส่วนที่เริ่มเห็นใจดาวิแล้วนะ” “จริงๆ เหรอคะ” ดาวิกาเงยหน้ามองพี่เอด้วยความหวัง “อืม… มีนักแสดงรุ่นใหญ่บางท่านออกมาให้กำลังใจนะ” พี่เอเสริม “เขาบอกว่าความรักเป็นเรื่องของหัวใจ ไม่เกี่ยวกับอาชีพ” “ขอบคุณค่ะพี่เอ” ดาวิการพยักหน้า “ดาวิจะสู้ต่อไป” ในช่วงเย็นวันนั้น คุณอคินก็ติดต่อมาหาดาวิกา “ดาวิ… เป็นยังไงบ้าง” เสียงคุณอคินดังมาตามสาย “ก็… ยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ค่ะ” ดาวิการตอบอย่างตรงไปตรงมา “ภาคินยังไม่ได้ตอบรับอะไรเลย” “พี่เป็นห่วงนะ” คุณอคินกล่าว “ถ้ามีอะไรให้พี่ช่วย บอกได้เลยนะ” “ขอบคุณค่ะคุณอคิน” ดาวิการรู้สึกอบอุ่นใจ “คุณเป็นเพื่อนที่ดีมากจริงๆ” “ไม่ต้องคิดมากนะ” คุณอคินหัวเราะเบาๆ “อะไรจะเกิด มันก็ต้องเกิดแหละ” การพูดคุยกับคุณอคินทำให้ดาวิการู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย เธอรู้สึกว่าอย่างน้อยเธอก็ยังมีเพื่อนที่คอยสนับสนุนเธออยู่ วันต่อมา ดาวิกาตัดสินใจที่จะไม่หลบซ่อนตัวอีกต่อไป เธอเดินทางไปยังงานอีเวนต์เล็กๆ แห่งหนึ่ง เพื่อพบปะกับแฟนคลับ ทันทีที่เธอปรากฏตัว เสียงชัตเตอร์ของช่างภาพก็ดังขึ้นทันที แต่ครั้งนี้ ดาวิการไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเหมือนเมื่อก่อน “ดาวิคะ! เป็นยังไงบ้างคะ!” นักข่าวคนหนึ่งตะโกนถาม “ดาวิสบายดีค่ะ” ดาวิกาตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ “ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ” “คุณภาคินล่ะคะ ติดต่อกันบ้างหรือยัง” อีกเสียงถาม ดาวิการหยุดเล็กน้อย ก่อนจะตอบอย่างหนักแน่น “ดาวิขอให้ทุกคนเป็นกำลังใจให้ดาวินะคะ” การตอบสนองของแฟนคลับในงานครั้งนี้เป็นไปในทิศทางที่น่าพอใจ หลายคนเข้ามาให้กำลังใจเธอ และบอกว่าเธอได้ทำในสิ่งที่ถูกต้องแล้ว “ดาวิคะ หนูเป็นกำลังใจให้นะคะ” เด็กสาวคนหนึ่งพูด “ความรักของพี่ดาวิกับคุณภาคินต้องเป็นจริงแน่นอน” “ขอบคุณมากนะลูก” ดาวิกายิ้มให้เธออย่างจริงใจ เมื่อกลับถึงบ้าน ดาวิการู้สึกมีพลังมากขึ้น เธอตัดสินใจที่จะไม่รออีกต่อไป เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วพิมพ์ข้อความส่งหาภาคิน “ภาคิน… ดาวิเข้าใจว่าคุณต้องการเวลา แต่ดาวิก็อยากให้คุณรู้ไว้ ว่าดาวิจะรอคุณเสมอ ดาวิจะไม่ยอมให้ใครมาพรากความรักของเราไป ดาวิเชื่อว่าสักวันหนึ่งคุณจะเข้าใจ” เธอส่งข้อความนั้นไป แล้ววางโทรศัพท์ลง เธอมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ท้องฟ้าเริ่มมืดลง แต่ดาวิกากลับรู้สึกถึงแสงริบหรี่แห่งความหวังที่เริ่มส่องประกายออกมาในความมืดมิด เธอรู้ว่าหนทางข้างหน้ายังคงยากลำบาก แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เพื่อความรักที่เธอเชื่อมั่น