ดาวิการก้าวลงจากรถยนต์ ภาพของงานอีเวนต์ที่ดูเรียบง่ายแต่ก็อบอุ่นใจ ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด เสียงเชียร์ของแฟนคลับที่ดังขึ้นเป็นระยะๆ ราวกับเป็นพลังงานที่คอยหล่อเลี้ยงหัวใจ เธอเหลือบมองพี่เอที่เดินเคียงข้างมา ใบหน้าของพี่เอฉายแววโล่งใจระคนภูมิใจ “เป็นไงบ้างคะพี่เอ” ดาวิกาถามยิ้มๆ “ดีมากเลยดาวิ” พี่เอตอบ “เห็นไหมว่าแฟนคลับเขายังรักเราอยู่” “ดาวิก็ดีใจค่ะ” ดาวิกาถอนหายใจเบาๆ “แต่… ก็ยังอดเป็นห่วงภาคินไม่ได้” “พี่เข้าใจนะ” พี่เอพูด “แต่ตอนนี้เราทำได้ดีที่สุดแล้วที่ยืนหยัดต่อไป” ทันทีที่ก้าวเข้าสู่งาน ก็มีนักข่าวหลายสำนักรุมเข้ามาทันที ดาวิกาเตรียมตัวรับมือกับคำถามที่อาจจะถาโถมเข้ามาอีกครั้ง แต่คราวนี้ เธอพร้อมกว่าเดิม “ดาวิกาคะ! เป็นยังไงบ้างคะ! หลังจากข่าวคราวที่ผ่านมา” นักข่าวสาวคนหนึ่งยิงคำถามแรก “ดาวิสบายดีค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ” ดาวิกาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง ดวงตาของเธอสบตานักข่าวคนนั้นอย่างตรงไปตรงมา “แล้วกับคุณภาคินล่ะคะ! ได้คุยกันบ้างหรือยัง! มีข่าวว่าคุณภาคินกำลังเสียใจมาก!” นักข่าวอีกคนตะโกนถามเสียงดัง ดาวิการู้สึกถึงแรงกดดันรอบตัว แต่เธอก็ยังคงตั้งสติเอาไว้ “ดาวิขอให้ทุกคนเป็นกำลังใจให้ดาวินะคะ” เธอตอบอย่างนุ่มนวล แต่ก็แฝงไว้ด้วยความหนักแน่น “ดาวิเชื่อว่าความจริงใจและความรักจะชนะทุกสิ่งเสมอ” คำตอบของดาวิกาทำให้บรรยากาศรอบข้างเงียบลงไปชั่วครู่ ราวกับทุกคนกำลังประมวลผลสิ่งที่เธอเพิ่งพูดไป เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ มันกลับฟังดูไม่น่ากลัวเท่าเดิม “คุณภาคินเคยให้สัมภาษณ์ไว้ว่า คุณคือดาวที่ส่องสว่างที่สุดในชีวิตเขา” นักข่าวอาวุโสคนหนึ่งเอ่ยขึ้น “แล้วตอนนี้ ดาวที่เคยสว่างไสวที่สุด กำลังมีรอยด่างพร้อยแบบนี้ คุณภาคินจะรู้สึกอย่างไรบ้างคะ” ดาวิกาหลับตาลงชั่วครู่ นึกถึงคำพูดเหล่านั้น ภาพใบหน้าของภาคินแวบเข้ามาในความคิด เขาเคยพูดเช่นนั้นจริงๆ และน้ำเสียงของเขาในวันนั้นมันเต็มไปด้วยความรักและความภาคภูมิใจ “ดาวิ… ไม่สามารถตอบแทนความรู้สึกของคุณภาคินได้ค่ะ” ดาวิกาเอ่ยเสียงแผ่ว “แต่ดาวิเชื่อว่า… คนที่รักกันจริง ย่อมเข้าใจและให้อภัยกันได้เสมอ” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อ “ดาวิขอโทษที่ทำให้หลายคนต้องผิดหวัง และทำให้ภาคินต้องเสียใจ” คำพูดเหล่านี้ไม่ได้ออกมาจากปากเพราะถูกกดดัน แต่เป็นสิ่งที่เธอรู้สึกจากก้นบึ้งของหัวใจ “ดาวิยอมรับว่า ความผิดพลาดของดาวิในครั้งนี้ อาจจะกระทบกระเทือนความรู้สึกของเขามาก แต่ดาวิก็หวังว่า… วันหนึ่งเขาจะเข้าใจ” เสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้นจากกลุ่มแฟนคลับที่มายืนรอให้กำลังใจ ดาวิการมองไปยังพวกเขา ใบหน้าเปื้อนยิ้มของแฟนคลับแต่ละคน มันเป็นเหมือนยาชโลมใจชั้นดี “มีคนบอกว่าที่ดาวิกาออกมาขอโทษแบบนี้ เพราะกลัวจะเสียงานเสียการใช่ไหมคะ” นักข่าวคนหนึ่งถามอย่างจี้ใจดำ ดาวิการส่ายหน้าช้าๆ “ดาวิไม่ได้กลัวเสียงานเสียการค่ะ” เธอตอบ “ดาวิกลัวที่จะเสียคนที่ดาวิรักมากที่สุดไปต่างหาก” คำพูดสุดท้ายของดาวิกา ทำให้ทุกคนที่อยู่ในงานถึงกับตะลึงงันไปตามๆ กัน มันเป็นการยืนยันความรู้สึกของเธออย่างชัดเจน โดยไม่จำเป็นต้องเอ่ยชื่อใครออกมาตรงๆ หลังจากจบงานอีเวนต์ พี่เอพาดาวิกากลับมาที่คอนโดของเธอ บรรยากาศในรถยนต์เงียบสงบกว่าเดิม “ดาวิ… เก่งมากเลยนะ” พี่เอเอ่ยขึ้น “พี่ภูมิใจในตัวดาวิมาก” “ขอบคุณค่ะพี่เอ” ดาวิการมองออกไปนอกหน้าต่าง “แต่ดาวิก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี” “พี่รู้” พี่เอจับมือดาวิการเบาๆ “แต่การกระทำของดาวิในวันนี้ มันแสดงออกถึงความจริงใจแล้วนะ” “แล้ว… ภาคินล่ะคะ” ดาวิกายังคงกังวล “เขาจะเห็นมันไหม” “พี่เชื่อว่า เขาต้องเห็นแน่ๆ” พี่เอตอบ “และหวังว่า… เขาจะเข้าใจในสิ่งที่เราพยายามสื่อสารออกไป” ดาวิการพยักหน้าอย่างช้าๆ เธอรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็มีความหวังเล็กๆ ที่ก่อตัวขึ้นในใจ คืนนั้น ขณะที่ดาวิกากำลังจะเข้านอน เธอก็เห็นแสงแจ้งเตือนจากหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้น เป็นข้อความจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย หัวใจของเธอเต้นระรัวเมื่อเห็นชื่อผู้ส่ง "ภาคิน" ข้อความนั้นสั้นๆ เพียงไม่กี่คำ แต่ก็มากพอที่จะทำให้ดาวิการรู้สึกราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน "ผมเห็นข่าวแล้ว… ผมเสียใจนะที่คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้" ดาวิการอ่านข้อความซ้ำไปซ้ำมา น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ ดวงตาของเธอแดงก่ำ เธอไม่รู้จะตอบกลับไปอย่างไรดี “พี่เอคะ” เธอพิมพ์ข้อความหาพี่เอทันที “ภาคินส่งข้อความมาค่ะ” ไม่นาน พี่เอ valence กลับมา "เขาว่าไงนะ" "เขาบอกว่า… เขาเสียใจที่ดาวิเจอเรื่องแบบนี้ค่ะ" "แล้วดาวิจะตอบว่าไง" ดาวิกลังเล เธอพิมพ์ข้อความไปแล้วก็ลบทิ้งอยู่หลายครั้ง จนในที่สุด เธอก็ตัดสินใจพิมพ์สิ่งที่คิดจริงๆ ออกไป "ดาวิก็เสียใจค่ะ… เสียใจที่ทำให้เขาต้องเสียใจ" หลังจากส่งข้อความนั้นไป ดาวิการก็วางโทรศัพท์ลง เธอไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าจออีกต่อไป เธอได้แต่ภาวนาในใจ ขอให้ภาคินเข้าใจเธอ ขอให้บทพิสูจน์รักครั้งนี้ ไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์ของเธอต้องจบลงเพียงเท่านี้