เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นเป็นระยะๆ ตลอดทั้งคืน แต่ดาวิการู้สึกว่าเธอไม่สามารถข่มตาหลับลงได้เลย เธอพลิกตัวไปมาบนเตียง มองออกไปยังท้องฟ้าที่มืดมิดข้างนอกหน้าต่าง ความกังวลเกี่ยวกับภาคินและความคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ มันวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด เมื่อแสงอรุณเริ่มสาดส่อง ดาวิการก็ลุกขึ้นจากเตียงด้วยความอ่อนเพลีย เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองเห็นวิถีชีวิตของผู้คนในเมืองที่เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง แต่สำหรับเธอแล้ว โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปเสียแล้ว “เช้านี้เป็นไงบ้างคะ” พี่เอเข้ามาทักทายพร้อมกับถ้วยกาแฟในมือ “ก็… เหมือนเดิมค่ะ” ดาวิการตอบอย่างเหนื่อยล้า “ยังไม่ได้นอนเลยค่ะ” “ดื่มกาแฟก่อนนะ” พี่เอวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะข้างเตียง “เดี๋ยวตอนบ่ายเราต้องไปร่วมงานแถลงข่าวของทางค่ายนะ” “งานแถลงข่าว?” ดาวิกาถามอย่างสงสัย “เรื่องอะไรคะ” “เรื่องที่เกิดขึ้นนั่นแหละ” พี่เอตอบ “ทางค่ายอยากให้เราออกมาชี้แจงให้ชัดเจนอีกครั้ง เพื่อลดกระแสข่าวลบ” “แต่… ดาวิก็พูดไปแล้วนี่คะ” ดาวิการู้สึกท้อแท้ “มันจะช่วยอะไรได้อีก” “มันคนละบริบทกันนะ ดาวิ” พี่เออธิบาย “งานแถลงข่าวนี้ เป็นการชี้แจงในนามของวงการบันเทิง เพื่อให้สาธารณชนเข้าใจว่าเราไม่ได้มีเจตนาจะทำลายภาพลักษณ์ของใคร” ดาวิการพยักหน้าอย่างช้าๆ เธอเข้าใจในสิ่งที่พี่เอพูด แต่ในใจเธอก็ยังคงเต็มไปด้วยความคาดหวังที่จะได้รับการยอมรับจากภาคิน “แล้ว… ภาคินล่ะคะ” ดาวิการถามอย่างมีความหวัง “เขาตอบข้อความดาวิหรือยังคะ” พี่เอมองดาวิการด้วยความเห็นใจ “พี่ว่า… ตอนนี้เราควรจะโฟกัสที่งานตรงหน้านะ ดาวิ” ดาวิการรู้สึกผิดหวัง แต่ก็เข้าใจ เธอลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมพร้อมสำหรับวันใหม่ ซึ่งดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความท้าทาย เมื่อถึงเวลาบ่าย ดาวิกาเดินทางไปยังสถานที่จัดงานแถลงข่าว บรรยากาศเต็มไปด้วยสื่อมวลชนจำนวนมากที่มารอทำข่าว ราวกับว่าทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอเพียงผู้เดียว คุณอนันต์ ผู้จัดการของเธอ เป็นคนเริ่มการแถลงข่าว “ในฐานะที่ผมเป็นผู้จัดการของคุณดาวิกา ผมขอชี้แจงในนามของเธอและทางค่าย…” คุณอนันต์กล่าวชี้แจงถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น อธิบายถึงเจตนาที่บริสุทธิ์ของดาวิกา และการสื่อสารที่อาจผิดพลาดจนทำให้เกิดความเข้าใจผิด เขาเน้นย้ำว่าดาวิการเป็นนักแสดงที่ตั้งใจทำงาน และไม่เคยมีเจตนาที่จะสร้างความเสียหายให้กับใคร “คุณดาวิกาเองก็เสียใจเป็นอย่างยิ่ง กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น” คุณอนันต์กล่าวเสริม “และเธอขอโทษทุกท่านที่อาจได้รับผลกระทบจากเรื่องนี้” เมื่อถึงคิวของดาวิการ เธอเดินออกมาเผชิญหน้ากับนักข่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงบ แต่แววตาฉายแววของความอ่อนล้า “สวัสดีค่ะ” ดาวิการกล่าวเสียงเรียบ “ดาวิขอใช้โอกาสนี้ ชี้แจงความรู้สึกของดาวิอีกครั้งนะคะ” เธอหยุดเล็กน้อย หายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดต่อ “ดาวิยอมรับว่า การตัดสินใจของดาวิในครั้งนั้น อาจจะยังไม่รอบคอบพอ และอาจทำให้หลายคนรู้สึกไม่สบายใจ” “ดาวิ… ไม่เคยคิดที่จะใช้เรื่องส่วนตัว มาเป็นเครื่องมือในการสร้างกระแส” ดาวิการพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ความรู้สึกที่ดาวิมีให้… คนพิเศษของดาวิ… มันเป็นเรื่องจริงทั้งหมด” เธอเอ่ยคำว่า “คนพิเศษ” ออกมาเบาๆ ราวกับจะลองเชิงปฏิกิริยาของนักข่าว “ดาวิเสียใจจริงๆ ค่ะ หากการกระทำของดาวิ ทำให้เกิดความเข้าใจผิด และทำให้ผู้ใหญ่ที่เคารพต้องผิดหวัง” ดาวิการก้มหน้าลงเล็กน้อย “ดาวิขอโทษภาคิน… ด้วยใจจริง” คำขอโทษที่เอ่ยออกมาอย่างชัดเจน ทำให้บรรยากาศในห้องแถลงข่าวเงียบงันไปชั่วขณะ นักข่าวบางคนพยักหน้า บางคนก็จดบันทึกอย่างรวดเร็ว “คุณดาวิกาครับ” นักข่าวคนหนึ่งยกมือขึ้นถาม “หลังจากที่คุณขอโทษคุณภาคินอย่างเป็นทางการแบบนี้ คิดว่าความสัมพันธ์ของคุณกับเขาจะดีขึ้นไหมครับ” ดาวิการยิ้มบางๆ “ดาวิไม่สามารถคาดเดาอนาคตได้ค่ะ” เธอตอบ “แต่ดาวิได้ทำในสิ่งที่ดาวิคิดว่าถูกต้องที่สุดแล้ว” “แล้วถ้าคุณภาคินยังไม่ให้อภัยคุณดาวิ จะทำอย่างไรต่อไปคะ” อีกคำถามที่จี้ใจดำ “ดาวิเชื่อในความรักค่ะ” ดาวิการตอบอย่างมั่นคง “และดาวิเชื่อว่า… เวลาจะช่วยเยียวยาทุกสิ่ง” เมื่อการแถลงข่าวจบลง ดาวิการก็รีบกลับมาที่รถยนต์ เธอรู้สึกโล่งอกที่ได้พูดทุกอย่างที่อยู่ในใจออกไป แต่ในขณะเดียวกัน ความกังวลก็ยังคงมีอยู่ ระหว่างทางกลับคอนโด โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเบอร์ของภาคิน หัวใจของดาวิการเต้นแรง เธอรับสายอย่างรวดเร็ว “ฮัลโหลค่ะ” “ดาวิ…” เสียงภาคินดังมาเบาๆ “ผม… เห็นข่าวแล้วนะ” “ค่ะ” ดาวิการตอบรับเสียงสั่น “ผม… ขอบคุณนะ” ภาคินพูดต่อ “ขอบคุณที่… ชี้แจง” “ดาวิ… แค่อยากให้คุณเข้าใจ” ดาวิการพูด “ดาวิไม่ได้ตั้งใจจะ…” “ผมรู้” ภาคินพูดแทรกขึ้น “ผมแค่… ไม่รู้จะรู้สึกยังไง” “ดาวิขอโทษนะคะ” ดาวิการกล่าวอีกครั้ง “ขอโทษที่ทำให้คุณต้องเสียใจ” “…” ภาคินเงียบไปนาน ราวกับกำลังชั่งใจ “ดาวิ… ไม่ได้อยากให้เรื่องมันบานปลายขนาดนี้” ดาวิการพูดต่อ “ดาวิขอโทษจริงๆ นะคะ” “ดาวิ…” ภาคินถอนหายใจแผ่วเบา “ผม… ผมขอเวลาหน่อยนะ” คำพูดนั้น ทำให้ดาวิการรู้สึกเหมือนมีบางอย่างถูกบีบอัดในอก “ค่ะ… ค่ะ ดาวิเข้าใจ” “ผม… แค่ต้องการเวลา” ภาคินย้ำ “ผมจะติดต่อกลับไปนะ” “ค่ะ” ดาวิการตอบรับ “รอค่ะ” หลังจากวางสาย ดาวิการก็นั่งนิ่งอยู่กับที่ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนเส้นด้ายที่บางเบา ความหวังที่เคยมีมันกลับริบหรี่ลงอีกครั้ง “เขาตอบรับแล้วนะพี่เอ” ดาวิการบอกพี่เอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้า “แต่เขา… ขอเวลา” พี่เอมองดาวิการด้วยความเข้าใจ “อย่างน้อย… เขาก็ยังติดต่อกลับมานะ ดาวิ” “แต่เขาดู… ไม่เหมือนเดิมเลยค่ะ” ดาวิการพึมพำ “เขาดูห่างเหินไป” “มันเป็นเรื่องธรรมดาของคนเพิ่งเจอเรื่องกระทบกระเทือนใจนะ” พี่เอปลอบ “ให้เวลาเขาหน่อยนะ” ดาวิการพยักหน้า แต่ในใจของเธอเต็มไปด้วยความกังวล เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่จุดจบของปัญหา แต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของบทพิสูจน์รักที่ยาวนานกว่าเดิม