หลังจากทัพฟ้าขับรถจากไป อัญชันก็นั่งนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่อีกสักพักใหญ่ เธอยังคงสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง การพบเจอทัพฟ้าในวันนี้ มันช่างแตกต่างจากทุกวันที่ผ่านมา ชายหนุ่มจากเมืองกรุงผู้มีทุกสิ่งทุกอย่าง กลับให้ความสนใจในตัวเธอ หญิงสาวบ้านไร่ธรรมดาๆ คนหนึ่ง "อัญชัน! ทำอะไรอยู่ตรงนี้!" เสียงของป้าสมศรีดังขึ้นมาแต่ไกล ทำลายภวังค์ของเธอ อัญชันสะดุ้งเล็กน้อย "มาแล้วค่ะป้า" เธอรีบลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปยังทุ่งนาที่ป้าสมศรีกำลังรออยู่ "มัวแต่คุยอะไรกับใครอยู่จ๊ะ นานเชียว" ป้าสมศรีถามพลางหัวเราะ "ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะป้า" อัญชันตอบ "แค่คุยเรื่องงานนิดหน่อย" "งานเรื่องอะไรล่ะ" ป้าสมศรียิ้มกว้าง "ไอ้หนุ่มนักธุรกิจนั่นน่ะเหรอ" "ค่ะ" อัญชันตอบเสียงเบา "เขาจะมาซื้อที่ดินเรานี่นะ" ป้าสมศรีพึมพำ "ไม่รู้จะเป็นยังไงต่อไป" "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะป้า" อัญชันตอบ "แต่เขาบอกว่าจะไม่ทำให้พวกเราเดือดร้อน" "หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ" ป้าสมศรีกล่าว "ไปๆ ทำงานต่อเถอะ เดี๋ยวจะมืดไปซะก่อน" ทั้งสองคนกลับไปเก็บเกี่ยวข้าวต่อ ท่ามกลางแสงแดดยามเย็นที่เริ่มอ่อนแรงลง ทุ่งนาสีทองดูอบอุ่นและสงบอย่างน่าประหลาดใจ ระหว่างที่กำลังเกี่ยวข้าว อัญชันก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงทัพฟ้า เขาเป็นคนแบบไหนกันแน่ ทำไมเขาถึงสนใจเธอมากขนาดนั้น หรือว่าเขาแค่พูดไปเรื่อย ขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเธอก็ดังขึ้น เธอหยิบมันออกมาดู หน้าจอแสดงชื่อ "ทัพฟ้า" หัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้ง "สวัสดีค่ะ" เธอรับสาย "สวัสดีครับ อัญชัน" เสียงทุ้มของทัพฟ้าดังมาตามสาย "ผมถึงกรุงเทพฯ แล้วครับ" "เร็วมากเลยค่ะ" อัญชันอุทาน "ผมรีบกลับมาครับ" ทัพฟ้าตอบ "แล้วผมก็จะรีบมาหาคุณอีก" "คุณทัพฟ้า..." อัญชันรู้สึกประหม่า "คุณจะมาทำอะไรอีกล่ะคะ" "มาหาคุณไงครับ" ทัพฟ้าตอบอย่างตรงไปตรงมา "ผมอยากจะคุยกับคุณอีก" "แต่ฉัน... ฉันไม่รู้จะคุยอะไรกับคุณ" อัญชันพยายามปฏิเสธ "ไม่เป็นไรครับ" ทัพฟ้าหัวเราะเบาๆ "คุณแค่เป็นตัวของตัวเองก็พอแล้ว" "ฉัน... ไม่เข้าใจค่ะ" อัญชันเอ่ย "คุณไม่จำเป็นต้องเข้าใจทุกอย่างหรอกครับ" ทัพฟ้าพูด "แค่รับรู้ไว้ว่า... ผมอยากเจอคุณอีก" อัญชันเงียบไป เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นภาพสะท้อนของตัวเองในกระจก ดวงตาของเธอดูสับสนและเต็มไปด้วยคำถาม "ฉัน... ต้องไปช่วยพ่อแม่ทำอาหารแล้วค่ะ" เธอพูด "เดี๋ยวคุยกันใหม่นะคะ" "ครับ" ทัพฟ้าตอบ "แล้วเจอกันนะครับ อัญชัน" "ค่ะ" เธอตอบรับ แล้วตัดสายไป อัญชันถอนหายใจยาว เธอวางโทรศัพท์ลงบนพื้นหญ้า แล้วมองออกไปยังลำธารเล็กๆ ที่ไหลผ่านทุ่งนา ภาพสะท้อนของเธอในสายน้ำดูพร่ามัว ราวกับอนาคตของเธอกำลังจะเปลี่ยนแปลงไป เธอไม่แน่ใจว่าการพบเจอทัพฟ้าครั้งนี้ จะนำพาเรื่องดีๆ หรือเรื่องร้ายๆ มาสู่ชีวิตของเธอ แต่ที่แน่ๆ คือหัวใจของเธอเริ่มเต้นแรงทุกครั้งที่นึกถึงเขา ขณะที่เธอกำลังครุ่นคิดอยู่นั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังใกล้เข้ามา "อัญชัน! มานี่เร็ว!" เสียงแม่ตะโกนเรียก "ค่ะแม่!" อัญชันรีบวิ่งกลับบ้าน เมื่อกลับถึงบ้าน เธอก็พบว่าพ่อแม่กำลังเตรียมทำอาหารเย็นอย่างขะมักเขม้น "แม่คะ หนูช่วยอะไรได้บ้างคะ" เธอถาม "มาช่วยแม่ตำน้ำพริกหน่อยสิลูก" แม่ตอบ "วันนี้เรามีปลาทูทอดด้วยนะ" อัญชันยิ้ม เธอเดินไปหยิบครกกับสากมา แล้วเริ่มตำน้ำพริกอย่างคล่องแคล่ว ขณะที่มือทำงาน เธอก็ยังคงนึกถึงทัพฟ้าอยู่ตลอดเวลา "แม่คะ" เธอเอ่ยขึ้นลอยๆ "ถ้ามีคนจากกรุงเทพฯ มาซื้อที่ดินของเรา แม่จะทำยังไงคะ" แม่หยุดมือที่กำลังทอดปลาทู แล้วหันมามองอัญชัน "ทำไมลูกถามแบบนั้นล่ะ" "ก็... เมื่อกี้มีนักธุรกิจจากกรุงเทพฯ มาคุยกับหนูค่ะ เขาบอกว่าจะมาสร้างรีสอร์ท" อัญชันเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น แม่มองหน้าพ่อ ก่อนจะหันกลับมามองอัญชัน "แล้วลูกคิดว่าไงล่ะ" "หนู... หนูไม่รู้ค่ะ" อัญชันตอบ "แต่เขาบอกว่าจะไม่ทำให้พวกเราเดือดร้อน" "ถ้าเขาพูดจริงก็ดีไป" พ่อกล่าว "แต่เราก็ต้องระวังตัวไว้ด้วยนะลูก" "ค่ะพ่อ" อัญชันตอบรับ คืนนั้น อัญชันนอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาบนที่นอน คิดถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้ ภาพใบหน้าคมคายของทัพฟ้า แววตาที่มองมายังเธอ คำพูดที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรง เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตเรียบง่ายของเธอ จะต้องมาพบเจอกับเรื่องราวที่ซับซ้อนเช่นนี้ เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้คือ ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในใจของเธอ... ความรู้สึกที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน