ข่าวการตัดสินใจของทัพฟ้าที่จะเดินหน้าสร้างรีสอร์ทแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วในหมู่บ้าน ชาวบ้านบางส่วนแสดงความยินดี เพราะมองเห็นโอกาสในการสร้างงานและรายได้ ขณะที่อีกส่วนหนึ่งก็ยังคงมีความกังวลและไม่ไว้วางใจ ท่ามกลางบรรยากาศที่หลากหลายนี้เอง อัญชันกลับรู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้น หลังจากทัพฟ้ากลับไป อัญชันก็ต้องเผชิญหน้ากับสายตาของคนในหมู่บ้าน บางสายตาแสดงความสงสัย บางสายตาเต็มไปด้วยคำถาม และบางสายตาที่ชัดเจนว่าไม่พอใจ "นี่อัญชัน" ป้าสมศรีเดินเข้ามาหาเธอขณะที่กำลังช่วยแม่ซักผ้าอยู่ที่ริมคลอง "เขาว่ากันว่าไอ้หนุ่มนักธุรกิจนั่น จะมาสร้างรีสอร์ทจริงๆ นะ" "ค่ะป้า" อัญชันตอบเสียงเบา "แล้วแกไปคุยอะไรกับเขาล่ะ เห็นเขามาหาถึงบ้านสองสามครั้งแล้ว" ป้าสมศรียังคงซักถาม "เขาบอกว่าจะไม่ทำให้พวกเราเดือดร้อนจริงๆ เหรอ" "เขา...เขาสัญญาว่าจะดูแลพวกเราค่ะป้า" อัญชันพยายามตอบ "เขาจะจ้างคนในหมู่บ้านทำงาน แล้วก็สนับสนุนผลผลิตของเรา" "แกก็เชื่อเขาไปเถอะ" ป้าสมศรีถอนหายใจ "คนอย่างพวกนั้นน่ะนะ พูดอะไรก็พูดได้ ทำได้จริงหรือเปล่าอีกเรื่องหนึ่ง" "แต่ฉันว่าเขาดูจริงใจนะคะป้า" อัญชันเอ่ย "จริงใจเหรอ" ป้าสมศรีหัวเราะหึๆ "ถ้าจริงใจจริง ทำไมเขาไม่มาสร้างรีสอร์ทในที่ดินของเขาเองล่ะ มาซื้อที่ดินของชาวบ้านอย่างเราทำไม" คำถามของป้าสมศรีทำให้หัวใจของอัญชันบีบรัด เธอไม่รู้จะตอบอย่างไรดี วันต่อมา ขณะที่อัญชันกำลังช่วยพ่อเก็บเกี่ยวผลผลิตจากสวน พ่อของเธอก็เอ่ยขึ้นอย่างเครียดๆ "พ่อได้ยินเขาพูดกันว่า แกสนิทสนมกับไอ้ทัพฟ้านั่นมากเลยนะ" อัญชันชะงักมือ "พ่อได้ยินใครพูดคะ" "ก็คนในหมู่บ้านนั่นแหละ" พ่อตอบ "เขาว่าแกไปเข้าข้างเขาเสียเต็มที่ ทั้งๆ ที่เรื่องนี้มันกระทบถึงชีวิตพวกเราทุกคน" "พ่อคะ อัญชันแค่พยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่เขาจะทำ" อัญชันอธิบาย "เขาบอกว่าจะไม่ทำร้ายพวกเรา" "แล้วแกแน่ใจเหรอว่าเขาจะไม่ทำร้าย" พ่อเสียงดังขึ้น "แกคิดว่าเขาจะมาจริงใจกับชาวบ้านตาดำๆ อย่างเราได้อย่างไร แกเป็นลูกเป็นหลานเขา แล้วพ่อกับแม่เราล่ะ แกไม่คิดถึงพวกเขาบ้างหรือไง" "พ่อคะ อัญชันก็คิดถึงค่ะ" อัญชันพยายามกลั้นน้ำตา "แต่อัญชันก็อยากให้หมู่บ้านของเรามีการพัฒนาบ้าง" "พัฒนาแบบไหนที่ต้องแลกมาด้วยการเสียที่ดิน ทำลายวิถีชีวิตของเรา" พ่อตะคอก "แกมันเด็กเกินไปที่จะเข้าใจเรื่องพวกนี้!" คำพูดของพ่อทำให้หัวใจของอัญชันเจ็บปวด เธอไม่เคยถูกพ่อพูดจาแข็งกระด้างใส่ขนาดนี้มาก่อน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงมองว่าเธอผิด เธอแค่พยายามจะทำความเข้าใจและเชื่อมั่นในสิ่งที่ทัพฟ้าพูด เย็นวันนั้น ทัพฟ้าโทรมาหาอัญชันเช่นเคย "วันนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ" ทัพฟ้าถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย "ก็...เหมือนเดิมค่ะ" อัญชันตอบ พยายามกลั้นเสียงสะอื้น "มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าครับ" ทัพฟ้าสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในน้ำเสียงของเธอ "ไม่มีอะไรค่ะ" อัญชันโกหก "อัญชัน" ทัพฟ้าเรียกชื่อเธออย่างอ่อนโยน "ผมรู้ว่าคุณกำลังรู้สึกไม่สบายใจ บอกผมได้นะครับ" อัญชันทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอปล่อยโฮออกมา "พ่อ...พ่อไม่เข้าใจฉันค่ะ เขาว่าฉันเข้าข้างคุณ แล้วก็...แล้วก็เขาบอกว่าฉันเด็กเกินไปที่จะเข้าใจเรื่องพวกนี้" ทัพฟ้าเงียบไปครู่หนึ่ง "ผมขอโทษครับอัญชัน ผมทำให้คุณลำบากใจ" "ไม่ใช่ความผิดของคุณค่ะ" อัญชันสะอื้น "แต่มัน...มันยากจริงๆ ที่จะอธิบายให้ทุกคนเข้าใจ" "ผมเข้าใจครับ" ทัพฟ้าพูดเสียงนุ่ม "ผมจะพยายามหาทางอธิบายให้พ่อแม่ของคุณเข้าใจเองนะครับ" "คุณจะทำจริงๆ หรือคะ" "แน่นอนครับ" ทัพฟ้าตอบ "ผมอยากให้คุณรู้ว่าคุณไม่ได้อยู่คนเดียว" คำพูดของทัพฟ้าทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย แต่ความขัดแย้งภายในใจและความกังวลเกี่ยวกับปฏิกิริยาของผู้คนรอบข้างก็ยังคงอยู่ หลายวันต่อมา ทัพฟ้าพยายามเข้ามาพูดคุยกับพ่อกับแม่ของอัญชันหลายครั้ง เขาอธิบายถึงแผนการของเขาอย่างละเอียด แสดงความตั้งใจจริงที่จะพัฒนาชุมชนไปพร้อมๆ กับการสร้างรีสอร์ท แต่ดูเหมือนว่าพ่อของอัญชันจะยังคงไม่เปิดใจรับฟังง่ายๆ "ผมเข้าใจความกังวลของคุณลุงครับ" ทัพฟ้ากล่าวกับพ่อของอัญชัน ขณะที่พวกเขานั่งคุยกันที่ชานบ้าน "แต่ผมอยากให้ลุงเชื่อมั่นว่าผมมาที่นี่ด้วยเจตนาที่ดี" "เจตนาดีของแกน่ะ มันจะทำให้ชีวิตลูกสาวฉันลำบากหรือเปล่า" พ่อของอัญชันเอ่ยเสียงแข็ง "แกมันมาจากเมืองใหญ่ มีทุกอย่างครบครัน จะมาเล่นสนุกกับชีวิตคนบ้านนอกอย่างพวกฉันอย่างนั้นเหรอ" "ผมไม่ได้มาเล่นสนุกครับลุง" ทัพฟ้าย้ำ "ผมมาเพื่อสร้างสรรค์" "สร้างสรรค์เหรอ" พ่อหัวเราะ "แล้วแกแน่ใจได้ไงว่าสิ่งที่แกสร้างสรรค์ มันจะไม่ทำลายสิ่งที่มีอยู่เดิม" "ผมจะพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่ให้มันเป็นแบบนั้นครับ" ทัพฟ้าตอบ "ผมอยากให้ลูกสาวของคุณลุงมีความสุข" "ความสุขของลูกสาวฉัน คือการได้อยู่ที่นี่อย่างสงบ ไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวกับคนอย่างแก" พ่อของอัญชันพูดตัดบท การสนทนาในครั้งนั้นสร้างรอยร้าวที่ลึกขึ้นในความสัมพันธ์ระหว่างทัพฟ้ากับครอบครัวของอัญชัน ยิ่งทัพฟ้าพยายามเข้ามาใกล้เท่าไหร่ พ่อของอัญชันก็ยิ่งถอยห่างออกไปเท่านั้น อัญชันเองก็รู้สึกอึดอัดกับสถานการณ์ เธออยู่ตรงกลางระหว่างความเชื่อใจที่มีต่อทัพฟ้า กับความรักและความผูกพันที่มีต่อครอบครัวและคนในชุมชน เธอเริ่มรู้สึกว่าตัวเองอาจจะกำลังทำให้ทุกคนเดือดร้อนจริงๆ "คุณทัพฟ้าคะ" เธอโทรศัพท์หาทัพฟ้าในคืนวันหนึ่ง "บางที...บางทีฉันอาจจะคิดผิดก็ได้ค่ะ" "คิดผิดเรื่องอะไรครับ" ทัพฟ้าถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ "เรื่อง...เรื่องที่คุณจะมาทำรีสอร์ทที่นี่" อัญชันพูดเสียงสั่น "พ่อฉัน...เขาไม่เห็นด้วยเลยค่ะ แล้วก็...คนในหมู่บ้านหลายคนก็เริ่มไม่ชอบหน้าฉันแล้ว" "อัญชัน อย่าคิดมากนะครับ" ทัพฟ้าปลอบ "ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง" "แต่คุณจะจัดการได้อย่างไรคะ" อัญชันถาม "นี่มันเป็นเรื่องใหญ่" "ผมจะหาทาง" ทัพฟ้าตอบ "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายความรู้สึกของคุณเด็ดขาด" อัญชันหลับตาลง เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นในน้ำเสียงของทัพฟ้า แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเขาจะสามารถฝ่าฟันอุปสรรคเหล่านี้ไปได้จริงๆ หรือไม่ หรือว่าความสัมพันธ์ที่เพิ่งเริ่มต้นนี้ จะต้องจบลงเพียงเพราะอคติและกำแพงที่มองไม่เห็น