คุณชายภาคภูมิหยิบรูปถ่ายทั้งสองใบขึ้นมาดู ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่รูปของหญิงสาวปริศนา ใบหน้าหวานซึ้งที่เคยเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มสดใส บัดนี้กลับดูเศร้าหมองราวกับต้องแบกรับความทุกข์ใหญ่หลวง อรวรรณมองเห็นความเจ็บปวดฉายชัดอยู่ในดวงตาของคุณชายภาคภูมิ เธอรู้สึกเหมือนถูกกระชากเข้าไปในวังวนแห่งอดีตอันขมขื่นของเขา "คุณ... คุณรู้เรื่องของเธอได้อย่างไร" คุณชายภาคภูมิเอ่ยถาม เสียงของเขาแหบพร่า ราวกับไม่ได้ใช้มันมานานหลายปี อรวรรณเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใย "ดิฉัน... ดิฉันไปเจอจดหมายและสมุดบันทึกเก่าๆ ในห้องเก็บของค่ะคุณชาย มันเล่าเรื่องราวความรักของคุณชายกับเธอ" คำว่า 'ความรัก' หลุดออกจากปากอรวรรณ ทำให้คุณชายภาคภูมิสะดุ้งเล็กน้อย เขาก้มหน้ามองรูปถ่ายอีกครั้ง มือข้างที่ถือรูปสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "ความรัก... หรือ" เขาทวนคำเบาๆ ราวกับไม่แน่ใจในความหมาย "มันเป็นอดีตที่ข้าพเจ้าพยายามจะลืม... แต่ก็ทำไม่ได้" "ทำไมคุณชายต้องล่ะคะ" อรวรรณถามด้วยความสงสัย "ถ้ามันเป็นสิ่งที่สวยงาม ทำไมต้องลืม" คุณชายภาคภูมิเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ วางรูปถ่ายลงบนโต๊ะ เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับเห็นภาพในอดีตลอยมาตรงหน้า "เธอชื่อ 'พวงผกา' เป็นลูกสาวของข้าราชการเล็กๆ ที่ฐานะไม่ดีนัก" เขาเริ่มเล่าเสียงแผ่วเบา "เราพบกันโดยบังเอิญในงานเลี้ยงน้ำชาของญาติผู้ใหญ่... ตั้งแต่แรกเห็น ข้าพเจ้าก็หลงรักเธอในทันที" "เธอเป็นผู้หญิงที่อ่อนหวาน ช่างพูดช่างเจรจา มีความเฉลียวฉลาดและมองโลกในแง่ดี... ตรงข้ามกับข้าพเจ้าโดยสิ้นเชิง" คุณชายภาคภูมิยิ้มบางๆ ราวกับนึกถึงใบหน้าของหญิงสาว "เราแอบคบหากันอยู่พักหนึ่ง... และความสัมพันธ์ของเราก็ลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ" "แต่... ครอบครัวของข้าพเจ้า" น้ำเสียงของคุณชายภาคภูมิเปลี่ยนเป็นขมขื่น "ท่านพ่อและท่านแม่... ไม่มีวันยอมรับผู้หญิงที่มาจากตระกูลต่ำต้อยเช่นเธอได้เด็ดขาด พวกเขาเห็นว่าเธอเป็นเพียงดอกไม้ข้างทางที่จะมาทำลายเกียรติยศของวงศ์ตระกูล" "พวกเขาพยายามกีดกันเรา... บังคับให้ข้าพเจ้าแต่งงานกับลูกสาวของขุนนางผู้ดี... เพื่อเสริมสร้างอำนาจและบารมีของตระกูล" คุณชายภาคภูมิหลับตาลงแน่น "ข้าพเจ้าต่อต้าน... ขัดขืน... แต่สุดท้าย... พ่อของข้าพเจ้าก็ใช้ไม้แข็ง... ท่านข่มขู่ว่าจะตัดข้าพเจ้าออกจากกองมรดก... และจะทำลายอนาคตของข้าพเจ้าให้ย่อยยับ" "ข้าพเจ้า... ไม่มีทางเลือกอื่น" น้ำเสียงของคุณชายภาคภูมิเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ข้าพเจ้าต้องยอมทำตามที่พวกท่านต้องการ... ข้าพเจ้าต้องเลิกกับพวงผกา... ปล่อยให้เธอต้องเสียใจ... ต้องเจ็บปวด..." อรวรรณรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอถูกบีบอัด เธอไม่เคยคิดเลยว่าคุณชายภาคภูมิผู้เย็นชาคนนี้ จะเคยมีความรักที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้มาก่อน "แล้ว... พวงผกาเป็นอย่างไรบ้างคะ หลังจากนั้น" เธอถามอย่างแผ่วเบา คุณชายภาคภูมิส่ายหน้าช้าๆ "ข้าพเจ้าไม่รู้... หลังจากวันนั้น... เราก็ขาดการติดต่อไปโดยสิ้นเชิง... ข้าพเจ้าถูกส่งไปเรียนต่อต่างประเทศ... เมื่อกลับมา... ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปแล้ว" "ข้าพเจ้าพยายามตามหาเธอ... แต่ก็ไม่เคยพบเจอ... จนกระทั่งวันหนึ่ง... ข้าพเจ้าได้รับข่าว... ว่าเธอได้เสียชีวิตไปแล้ว... ด้วยอาการป่วยเรื้อรัง... ซึ่ง... ซึ่งอาจเกิดจากความตรอมใจ" น้ำเสียงของคุณชายภาคภูมิสั่นเครือ "ข้าพเจ้า... รู้สึกผิด... เสียใจ... และทรมาน... กับสิ่งที่เกิดขึ้น... กับสิ่งที่ข้าพเจ้าทำลงไป..." "ดิฉัน... ขอโทษนะคะคุณชาย" อรวรรณเอ่ยคำขอโทษอย่างจริงใจ "ที่ทำให้คุณชายต้องนึกถึงเรื่องราวที่เจ็บปวด" คุณชายภาคภูมิส่ายหน้า "ไม่ใช่ความผิดของเจ้า... อรวรรณ" เขากล่าว "เจ้าเพียงแต่... ช่วยปลดปล่อยความทรงจำที่ถูกเก็บกดไว้... ให้ได้ออกมา... บางที... นี่อาจจะเป็นสิ่งที่ดีก็ได้..." "แต่... ในจดหมาย... และสมุดบันทึก... มันบอกว่าคุณชายยังรักเธออยู่เสมอ" อรวรรณกล่าว "และเธอก็... ทุ่มเทชีวิตเพื่อรอคุณชาย" "ใช่..." คุณชายภาคภูมิยอมรับ "ข้าพเจ้า... รักเธอ... รักมาตลอด... แต่ข้าพเจ้าก็ไม่สามารถทำอะไรได้... ข้าพเจ้าติดกับดัก... ของหน้าที่... และความรับผิดชอบ... ต่อตระกูล... การเลือกของข้าพเจ้า... ได้พรากความสุข... และชีวิตของเธอไป..." "คุณชายคะ..." อรวรรณไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เธอเห็นน้ำตาคลอหน่วยในดวงตาของคุณชายภาคภูมิ ความเจ็บปวดที่เขาแบกรับมาตลอดชีวิต ปรากฏชัดเจนจนเธอสัมผัสได้ "เจ้า... อย่าเพิ่งบอกใครเรื่องนี้เลยนะ อรวรรณ" คุณชายภาคภูมิกล่าว "มันเป็นเรื่องในอดีต... ที่ข้าพเจ้าอยากจะเก็บไว้... เป็นความลับ... ของข้าพเจ้า... และของพวงผกา... ตลอดไป" "ค่ะคุณชาย" อรวรรณตอบรับอย่างหนักแน่น "ดิฉันจะไม่บอกใครเลยค่ะ" เธอรู้สึกถึงความหนักอึ้งในใจ ที่ได้ล่วงรู้ความลับอันยิ่งใหญ่ของคุณชายภาคภูมิ การค้นพบครั้งนี้ ทำให้เธอเข้าใจเขามากขึ้น... เข้าใจถึงความเย็นชาที่เขาแสดงออกมา... มันเป็นเพียงเปลือกนอกที่เขาใช้ปกป้องหัวใจที่บอบช้ำของตัวเอง...