อรวรรณกลับมาที่ห้องพักของเธอด้วยใจที่สับสนปนเป ความรู้ที่ได้มาใหม่เกี่ยวกับอดีตของคุณชายภาคภูมิ ทำให้มุมมองของเธอที่มีต่อเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากคุณชายรองผู้เย่อหยิ่งและเข้าถึงยาก บัดนี้เธอมองเห็นเพียงชายผู้หนึ่งที่ต้องแบกรับความเจ็บปวดและความผิดในอดีตไว้เพียงลำพัง เธอครุ่นคิดตลอดคืนถึงเรื่องราวของพวงผกา หญิงสาวผู้มีชะตากรรมน่าสงสาร เธออดสงสัยไม่ได้ว่าหากคุณชายภาคภูมิไม่ถูกครอบครัวกดดัน ชีวิตของทั้งสองคนจะเป็นอย่างไร เช้าวันรุ่งขึ้น อรวรรณยังคงมีอาการเหม่อลอยกว่าปกติ เธอพยายามตั้งใจทำงาน แต่ภาพใบหน้าของคุณชายภาคภูมิที่เต็มไปด้วยความทุกข์ในคืนที่ผ่านมา กลับผุดขึ้นมาในความคิดอยู่ร่ำไป ขณะที่เธอกำลังจัดดอกไม้ในห้องนั่งเล่น คุณหญิงพรรณี แม่ของคุณชายภาคภูมิ ก็เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางที่ดูไม่สบอารมณ์นัก "อรวรรณ" คุณหญิงพรรณีเรียกชื่อเธอเสียงเย็น "เมื่อคืนเจ้าไปไหนมา ทำไมถึงดึกดื่นไม่กลับห้อง" อรวรรณสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบตอบ "ดิฉัน... ดิฉันไปทำงานในครัวค่ะคุณหญิง" เธอโกหกอย่างตะกุกตะกัก คุณหญิงพรรณีเลิกคิ้วขึ้นสูง "ทำงานในครัว? ดึกป่านนั้น... แล้วทำไมเสื้อผ้าของเจ้าถึงมีรอยเปื้อนฝุ่นอยู่เล่า" สายตาของคุณหญิงพรรณีเหลือบไปเห็นรอยเปื้อนจางๆ ที่ชายกระโปรงของอรวรรณ อรวรรณหน้าซีดเผือด เธอรู้ทันทีว่าคุณหญิงพรรณีกำลังสงสัย "เอ่อ... ดิฉัน... อาจจะ... อาจจะไปเก็บของบางอย่างที่ห้องเก็บของค่ะคุณหญิง" เธอพยายามหาข้อแก้ตัว "ห้องเก็บของ?" คุณหญิงพรรณีแค่นหัวเราะ "แล้วไปทำอะไรที่นั่นตอนดึกดื่น" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย "หรือว่าเจ้ากำลังแอบค้นหาสมบัติของตระกูลเราอยู่" "ไม่ใช่ค่ะคุณหญิง! ดิฉันไม่มีทางทำอย่างนั้นเด็ดขาด!" อรวรรณรีบปฏิเสธ "ดิฉันเพียงแต่... แค่อยากจะ... หาของบางอย่างที่... ที่ตกหล่นไป" "ของที่ตกหล่นไป? หรือว่าเจ้ากำลังจะบอกว่าเจ้าไปพบสิ่งของที่เจ้าไม่ควรพบเจอ" คุณหญิงพรรณีจับจ้องมาที่อรวรรณอย่างไม่วางตา "เจ้ากำลังจะบอกว่าเจ้าเห็นอะไรบางอย่างที่ทำให้เจ้ามาถึงห้องทำงานของคุณภาคภูมิเมื่อคืนนี้ใช่ไหม" อรวรรณรู้สึกเหมือนถูกจับได้คาหนังคาเขา เธออ้าปากจะอธิบาย แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ลำคอ เธอไม่แน่ใจว่าควรจะพูดความจริงทั้งหมดหรือไม่ "อย่าคิดว่าข้าพเจ้าไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะอรวรรณ" คุณหญิงพรรณีพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ดุดันขึ้น "ข้าพเจ้าเห็นเจ้าพยายามจะเข้าใกล้คุณภาคภูมิ... เห็นเจ้าพยายามจะเข้าไปสืบเรื่องของเขา... เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกันแน่ ถึงกล้าทำเช่นนี้" "ดิฉัน... ไม่ได้คิดอะไรอย่างนั้นจริงๆ ค่ะคุณหญิง" อรวรรณพยายามอธิบาย "ดิฉันเพียงแต่... เห็นใจคุณชาย..." "เห็นใจ?" คุณหญิงพรรณีหัวเราะเยาะ "เจ้าเป็นเพียงคนรับใช้... ไม่มีสิทธิ์มาตัดสินหรือเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของคุณชายภาคภูมิ... อย่าลืมสถานะของตัวเองให้ดี" "คุณชายภาคภูมิ... มีชีวิตของเขา... และมีเรื่องราวในอดีตของเขา... ที่เจ้าไม่ควรจะเข้าไปก้าวก่าย" คุณหญิงพรรณีเน้นคำว่า 'ก้าวก่าย' "โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... เรื่องของ... ผู้หญิงคนนั้น" คำว่า 'ผู้หญิงคนนั้น' ทำให้หัวใจของอรวรรณเต้นแรง เธอรู้ทันทีว่าคุณหญิงพรรณีกำลังหมายถึงพวงผกา "คุณหญิงคะ..." "อย่าเรียกชื่อนั้น! ข้าพเจ้าไม่ต้องการได้ยินชื่อของคนต่ำต้อยเช่นนั้นอีก" คุณหญิงพรรณีตวาดเสียงดัง "คนที่จะมาทำลายชื่อเสียงของตระกูลเรา... คนที่จะมาพรากคุณภาคภูมิไปจากครอบครัวของเรา... ซึ่งสุดท้าย... เธอก็จากไป... ทิ้งไว้เพียงความผิดหวัง... และความทรมานให้กับลูกชายข้าพเจ้า" "ข้าพเจ้า... รู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นในอดีต" คุณหญิงพรรณีพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ราวกับความโกรธถูกแทนที่ด้วยความเศร้า "ข้าพเจ้า... พยายามทำทุกอย่าง... เพื่อปกป้องลูกชาย... เพื่อให้เขา... มีอนาคตที่ดี... ที่เหมาะสมกับตระกูลของเรา" "แต่... ดูเหมือนว่า... ข้าพเจ้าจะทำร้ายเขา... โดยไม่ตั้งใจ" คุณหญิงพรรณีถอนหายใจยาว "การที่ข้าพเจ้ากีดกันเขา... บังคับเขา... ทำให้เขาต้องทนทุกข์... และต้องแบกรับความผิด... ที่เขาไม่ได้ก่อ..." อรวรรณยืนนิ่งฟังด้วยความตกใจ เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าคุณหญิงพรรณีจะมีความรู้สึกผิดต่อคุณชายภาคภูมิเช่นนี้ "คุณหญิงคะ..." "เจ้า... อย่ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของคุณภาคภูมิอีกเลยอรวรรณ" คุณหญิงพรรณีกล่าวเสียงเฉียบขาด "จำเอาไว้... เจ้าเป็นเพียงคนรับใช้... และมีหน้าที่... ทำตามคำสั่ง... เท่านั้น" เมื่อพูดจบ คุณหญิงพรรณีก็เดินสะบัดหน้าออกไปจากห้อง ทิ้งให้อรวรรณยืนนิ่งอยู่กับที่ หัวใจของเธอหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม เธอไม่รู้ว่าการค้นพบความลับในครั้งนี้ จะนำพาเรื่องราวไปในทิศทางใด...