หลังจากการเผชิญหน้ากับคุณหญิงพรรณี อรวรรณรู้สึกเหมือนมีกำแพงมากั้นระหว่างเธอกับคุณชายภาคภูมิมากขึ้น เธอพยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด แต่ก็อดที่จะระแวงคุณหญิงพรรณีไม่ได้ ทุกครั้งที่คุณหญิงพรรณีมองมาที่เธอ อรวรรณรู้สึกเหมือนถูกจับผิดอยู่ตลอดเวลา ในขณะเดียวกัน เธอก็สังเกตเห็นว่าคุณชายภาคภูมิเองก็ดูเหมือนจะห่างเหินเธอไปเล็กน้อย เขามักจะหลีกเลี่ยงการสบตา และการสนทนาระหว่างพวกเขาก็สั้นลง อรวรรณอดคิดไม่ได้ว่าคุณหญิงพรรณีอาจจะพูดบางอย่างกับเขาเกี่ยวกับเรื่องที่เธอแอบเข้าไปในห้องทำงานของเขา เย็นวันหนึ่ง ขณะที่อรวรรณกำลังรดน้ำต้นไม้ในสวนหลังบ้าน คุณชายภาคภูมิก็เดินผ่านมา เขาหยุดยืนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น "ช่วงนี้... เจ้าดูไม่ค่อยสบายใจ" คุณชายภาคภูมิกล่าว "มีอะไรอยากจะคุยกับข้าพเจ้าหรือเปล่า" อรวรรณเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างแปลกใจ เธอไม่คิดว่าเขาจะสังเกตเห็น "เปล่าค่ะคุณชาย ดิฉัน... สบายดีค่ะ" เธอตอบเสียงเบา คุณชายภาคภูมิเดินเข้ามาใกล้ขึ้น "แน่ใจหรือ" เขาถาม "เจ้าดูเหมือนมีเรื่องกังวลใจ... เป็นเพราะเรื่องเมื่อคืนนั้นใช่ไหม" อรวรรณลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ "ค่ะคุณชาย... ดิฉัน... รู้สึกผิด... ที่เข้าไปในห้องของคุณชายโดยไม่ได้รับอนุญาต... และ... และดิฉันก็ได้พบ... สิ่งที่ไม่ควรจะพบเจอ..." "ข้าพเจ้าเข้าใจ" คุณชายภาคภูมิกล่าว "และข้าพเจ้า... ก็ต้องขอโทษเจ้าด้วย... ที่ทำให้เจ้าต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้" "ไม่ค่ะคุณชาย ไม่ใช่ความผิดของคุณชายเลย" อรวรรณรีบแก้ต่าง "ดิฉัน... เป็นคนตัดสินใจเอง... ที่จะเข้าไป... และ... ดิฉัน... เห็นใจคุณชาย... กับเรื่องราวของคุณพวงผกา..." คำว่า 'พวงผกา' ทำให้คุณชายภาคภูมิชะงักไปเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเคือง เขาเพียงแต่ก้มหน้ามองดอกกุหลาบสีแดงสดที่อรวรรณกำลังรดน้ำอยู่ "ดอกไม้พวกนี้... สวยงามดีนะ" คุณชายภาคภูมิกล่าว "เจ้าดูแลมันได้ดีมาก" "ขอบคุณค่ะคุณชาย" อรวรรณยิ้มบางๆ "ดิฉันชอบต้นไม้... ชอบเห็นมันเติบโต... และออกดอกออกผล..." "เหมือนกับความรัก... และความหวัง... ใช่หรือไม่" คุณชายภาคภูมิถามขึ้นอย่างกะทันหัน อรวรรณเงยหน้ามองเขาอย่างประหลาดใจ "คุณชายคะ..." "ข้าพเจ้า... อาจจะ... มองโลกในแง่ร้ายเกินไป" คุณชายภาคภูมิกล่าว "บางที... การปิดกั้นตัวเอง... การจมอยู่กับอดีต... อาจจะไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุด" เขาเงยหน้ามองอรวรรณ ดวงตาของเขาดูอ่อนโยนลงกว่าที่เคย "ข้าพเจ้า... เริ่มเข้าใจแล้วว่า... การยอมรับความจริง... การให้อภัย... ทั้งตัวเอง... และผู้อื่น... อาจจะ... ทำให้ข้าพเจ้า... ก้าวต่อไปได้" "คุณชายคะ..." อรวรรณรู้สึกดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น "ดิฉัน... ก็คิดว่า... คุณชายควรจะ... ปล่อยวาง... และมองไปข้างหน้า..." "ขอบใจเจ้ามากนะ อรวรรณ" คุณชายภาคภูมิกล่าว "คำพูดของเจ้า... ทำให้ข้าพเจ้า... ได้คิดอะไรหลายอย่าง" "บางที... การเข้ามาของเจ้า... ในชีวิตของข้าพเจ้า... อาจจะเป็น... สิ่งที่ดีก็ได้" คุณชายภาคภูมิกล่าว ดวงตาของเขาสบกับดวงตาของอรวรรณ และในครั้งนี้... อรวรรณเห็นประกายแห่งความหวัง... ที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น... "คุณชายคะ..." อรวรรณเอ่ยเรียกชื่อเขาอย่างแผ่วเบา หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งดีใจ... ทั้งตื่นเต้น... และทั้งมีความหวัง... คุณชายภาคภูมิยิ้มให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่จริงใจ... และอบอุ่น... ซึ่งอรวรรณไม่เคยเห็นมาก่อน... รอยยิ้มนั้น... ทำให้หัวใจของเธอ... เต้นแรงยิ่งกว่าเดิม... ราวกับเมล็ดพันธุ์แห่งความรัก... ที่กำลังจะผลิบาน... ท่ามกลางสวนดอกไม้... แห่งคฤหาสน์หลังนี้... "ข้าพเจ้า... อยากจะขอโทษ... เจ้าอีกครั้ง... อรวรรณ" คุณชายภาคภูมิกล่าว "สำหรับทุกสิ่ง... และ... อยากจะขอให้เจ้า... ช่วยเป็น... เพื่อน... ของข้าพเจ้า... ต่อไป" "ค่ะคุณชาย" อรวรรณตอบรับอย่างเต็มเสียง "ดิฉัน... ยินดีค่ะ" เธอรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะยังไม่ราบรื่นนัก... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... เมื่อยังมีคุณหญิงพรรณี... คอยจับตาดูอยู่... แต่ในตอนนี้... เธอรู้สึกว่า... อย่างน้อยที่สุด... เธอก็ได้เห็น... แสงสว่าง... ที่ปลายอุโมงค์... และ... ความหวัง... ที่จะทำให้หัวใจที่แห้งแล้ง... ของคุณชายรอง... กลับมาผลิบาน... ได้อีกครั้ง...