บรรยากาศภายในคฤหาสน์หลังใหญ่เต็มไปด้วยความครึกครื้น เสียงดนตรีบรรเลงคลอเบาๆ เสียงหัวเราะและบทสนทนาของผู้คนดังเคล้าคลึงกันไป งานเลี้ยงน้ำชาประจำปีของตระกูลภาคินัยกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ซึ่งเป็นงานที่เหล่าไฮโซและแขกผู้มีเกียรติจะมารวมตัวกัน อรวรรณในชุดสาวใช้ที่เรียบร้อยและสะอาดตา กำลังเดินตรวจตราความเรียบร้อยรอบงานเลี้ยง เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เพราะเป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นบรรยากาศของงานสังคมชั้นสูงเช่นนี้ คุณหญิงพรรณีปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับแขกผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง คุณหญิงดูสง่างามในชุดราตรีสีแดงเพลิง ดวงตาของเธอฉายประกายแห่งความภาคภูมิใจ แต่เมื่อสายตาของเธอเหลือบมาเห็นอรวรรณ เธอก็เม้มปากเล็กน้อยก่อนจะหันไปสนทนาต่อกับแขก อรวรรณพยายามรวบรวมสมาธิและตั้งใจทำงาน เธอรู้ดีว่าวันนี้เป็นวันสำคัญ และเธอต้องไม่ทำผิดพลาดเป็นอันขาด ในขณะที่เธอกำลังจัดวางดอกไม้ให้เข้าที่ คุณชายภาคภูมิก็เดินเข้ามาใกล้ เขาอยู่ในชุดสูทสีเข้มที่ดูสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูเคร่งขรึมกว่าปกติ "อรวรรณ" คุณชายภาคภูมิเรียกชื่อเธอเสียงเบา "เจ้า... ดูตื่นเต้นนะ" "ค่ะคุณชาย" อรวรรณตอบพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ "ก็... เป็นครั้งแรกของดิฉันค่ะ" "ไม่ต้องกังวล" คุณชายภาคภูมิกล่าว "ทำหน้าที่ของเจ้าให้ดีที่สุดก็พอ" "ค่ะคุณชาย" อรวรรณตอบ ทันใดนั้นเอง สายตาของคุณชายภาคภูมิก็เหลือบไปเห็นใครบางคนในกลุ่มแขกที่กำลังเดินเข้ามา หญิงสาวในชุดราตรีสีฟ้าอ่อน ใบหน้าสวยหวานแต่แฝงด้วยความเศร้า กำลังเดินเคียงข้างชายสูงวัยที่ดูภูมิฐาน "คุณหนูอรวรรณคะ" เสียงของคุณหญิงพรรณีดังขึ้นจากด้านหลัง "มานี่สิคะ ดิฉันอยากให้คุณรู้จักกับแขกพิเศษของเรา" อรวรรณรีบหันไปหาคุณหญิงพรรณี เธอเดินไปยืนข้างๆ คุณหญิงด้วยความเคารพ "คุณหญิงอรุณรัศมีคะ" คุณหญิงพรรณีแนะนำ "นี่คือหลานสาวของดิฉัน คุณหนูรินลดา" หญิงสาวในชุดสีฟ้าอ่อนหันมายิ้มให้ "สวัสดีค่ะ" น้ำเสียงของเธออ่อนหวาน "และนี่... อรวรรณ" คุณหญิงพรรณีแนะนำอรวรรณต่อ "เธอเป็นผู้ช่วยคนใหม่ของดิฉัน" คุณหนูรินดาพยักหน้ารับ "ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" เธอกล่าวกับอรวรรณ อรวรรณโค้งคำนับเล็กน้อย "ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะคุณหนู" ขณะที่ทั้งสามกำลังสนทนากันอยู่นั้น คุณชายภาคภูมิก็เดินเข้ามาใกล้ เขาหยุดนิ่งเมื่อเห็นคุณหนูรินดา ใบหน้าของเขาฉายแววตกใจระคนไม่คาดคิด "รินดา" คุณชายภาคภูมิเอ่ยชื่อเธออย่างแผ่วเบา คุณหนูรินดาหันมามองเขา ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงเล็กน้อย "พี่ภาคภูมิ..." คุณหญิงพรรณีมองทั้งสองคนสลับกันไปมาด้วยแววตาที่ซับซ้อน "พวกเจ้ารู้จักกันหรือ" "ครับท่านแม่" คุณชายภาคภูมิตอบ "รินดา... เป็นเพื่อนสมัยเด็กของข้าพเจ้า" "เพื่อนสมัยเด็ก?" คุณหญิงพรรณีเลิกคิ้ว "ดิฉันนึกว่าเจ้ากับคุณหนูพวงผกา... มีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกว่านั้นเสียอีก" คำว่า 'พวงผกา' ทำให้บรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบลงทันที คุณหนูรินดาหน้าซีดเผือด ส่วนคุณชายภาคภูมิก็ยืนนิ่งราวกับถูกสาป "ท่านแม่... ตอนนี้ไม่ควรพูดถึงเรื่องนั้น" คุณชายภาคภูมิกล่าวเสียงเข้ม "ทำไมจะพูดไม่ได้" คุณหญิงพรรณีย้อน "ก็เมื่อเจ้ายังคงไปมาหาสู่กับหลานสาวของท่านทูตเช่นนี้" อรวรรณมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมชื่อ 'พวงผกา' ถึงได้ทำให้เกิดความตึงเครียดเช่นนี้ "พี่ภาคภูมิคะ" คุณหนูรินดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงสั่นเครือ "รินดา... มาหาพี่จริงๆ ค่ะ... หลังจากที่... ห่างหายกันไปนาน..." "เจ้า... กลับมาที่นี่... เพื่ออะไร" คุณชายภาคภูมิถาม น้ำเสียงเย็นชา "ก็... ก็เพื่อ... มาหาพี่ไงคะ" คุณหนูรินดาพยายามกลั้นน้ำตา "รินดา... คิดถึงพี่..." คุณหญิงพรรณีหัวเราะในลำคอ "คิดถึง? หรือว่า... มาเพื่อทวงสิทธิ์ที่เคยมี" "ท่านแม่!" คุณชายภาคภูมิเตือน "ปล่อยให้พวกเธอคุยกันไปเถอะ" เสียงของชายสูงวัยดังขึ้น เขาคือท่านทูต ผู้เป็นบิดาของคุณหนูรินดา "ภาคภูมิ... ไม่เจอกันนาน สบายดีนะ" "สบายดีครับท่านทูต" คุณชายภาคภูมิพยักหน้า "ดูเหมือนว่า... การกลับมาของรินดา... จะทำให้เจ้า... มีเรื่องให้คิดนะ" ท่านทูตกล่าวพลางมองไปที่คุณชายภาคภูมิ อรวรรณรู้สึกเหมือนถูกผลักให้เข้าไปอยู่ในวงล้อมแห่งความอึดอัด เธอไม่รู้ว่าอดีตของพวกเขามีเรื่องราวซับซ้อนเพียงใด "อรวรรณ" คุณหญิงพรรณีเรียกชื่อเธอ "ไปดูแลแขกของคุณพ่อท่านทูตหน่อยสิ" อรวรรณพยักหน้ารับและรีบเดินออกไป เธอต้องการหลีกหนีจากบรรยากาศที่อึดอัดนี้ เมื่อเธอเดินไปได้สักพัก เธอก็รู้สึกถึงสายตาที่มองตามมา เธอหันกลับไปมอง เห็นคุณชายภาคภูมิกำลังมองมาที่เธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ราวกับจะสื่อสารบางสิ่งบางอย่าง ขณะที่เธอกำลังจะเดินต่อไป เธอก็ชนเข้ากับร่างของใครบางคนอย่างจัง "โอ๊ะ! ขอโทษค่ะ!" อรวรรณร้อง "ไม่เป็นไร" เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้น เมื่ออรวรรณเงยหน้าขึ้น เธอก็พบกับชายหนุ่มในชุดสูทสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แต่แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "สวัสดีครับคุณ..." ชายหนุ่มหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังนึกชื่อ "คุณอรวรรณ ใช่ไหมครับ" อรวรรณประหลาดใจ "คุณ... รู้จักดิฉันได้อย่างไรคะ" "ผมชื่อธวัชชัยครับ" ชายหนุ่มยื่นมือมา "เป็นเพื่อนของคุณภาคภูมิ" อรวรรณรับมือของเขาอย่างงงๆ "สวัสดีค่ะคุณธวัชชัย" "ผมเห็นคุณอรวรรณ... มาทำงานที่นี่พักหนึ่งแล้ว" ธวัชชัยกล่าว "คุณภาคภูมิ... ดูมีความสุขดีนะครับช่วงนี้" คำพูดของธวัชชัยทำให้อรวรรณใจเต้นแรง เธอไม่แน่ใจว่าเขาหมายความว่าอย่างไร "คุณอรวรรณ... กำลังจะไปไหนหรือครับ" ธวัชชัยถาม "เอ่อ... ดิฉัน... แค่จะไป... จัดดอกไม้เพิ่มค่ะ" อรวรรณตอบ "ให้ผมช่วยไหมครับ" ธวัชชัยเสนอ "ผมพอจะช่วยหยิบจับอะไรเล็กๆ น้อยๆ ได้" "ไม่เป็นไรค่ะคุณธวัชชัย" อรวรรณปฏิเสธ "ขอบคุณมากค่ะ" "ถ้าอย่างนั้น... ไว้เราคุยกันอีกนะครับ" ธวัชชัยกล่าวพลางส่งยิ้มให้ "ผมอยากรู้จักคุณอรวรรณให้มากกว่านี้" เมื่อธวัชชัยเดินจากไป อรวรรณก็ถอนหายใจยาว เธอรู้สึกว่าวันนี้มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นจริงๆ การปรากฏตัวของคุณหนูรินดา และคำพูดของธวัชชัย ทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ว่าคุณชายภาคภูมิมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนเพียงใดกับคนรอบข้าง เธอมองไปยังมุมหนึ่งของห้องจัดเลี้ยง ที่ซึ่งคุณชายภาคภูมิ คุณหนูรินดา และคุณหญิงพรรณี กำลังยืนสนทนากันอยู่ สายตาของคุณหญิงพรรณีจับจ้องมาที่เธอเป็นระยะ ราวกับจะเตือนให้เธอระวังตัว อรวรรณรู้ดีว่างานเลี้ยงนี้ ไม่ใช่เพียงแค่การพบปะสังสรรค์ แต่เป็นเหมือนเวทีที่เหล่าผู้คนจากอดีตกลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง และเงาของอดีตเหล่านั้น กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ เธอหยิบแจกันดอกไม้ขึ้นมาจัดใหม่ มือของเธอสั่นเล็กน้อย เธอหวังเพียงว่าความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างเธอกับคุณชายภาคภูมิ จะไม่ถูกบดบังด้วยเรื่องราวในอดีตเหล่านี้