งานเลี้ยงน้ำชายังคงดำเนินต่อไปท่ามกลางเสียงหัวเราะและบทสนทนา แต่สำหรับอรวรรณแล้ว มันกลับกลายเป็นช่วงเวลาแห่งความตึงเครียดและคำถามที่ผุดขึ้นไม่หยุดหย่อน การปรากฏตัวของคุณหนูรินดา เพื่อนสมัยเด็กของคุณชายภาคภูมิ และการเปิดเผยบางส่วนเกี่ยวกับความสัมพันธ์ในอดีต ทำให้เธอรู้สึกราวกับว่ากำลังถูกผลักให้เข้าไปอยู่ในวังวนของเรื่องราวที่ไม่คุ้นเคย คุณหญิงพรรณีเองก็ดูเหมือนจะจับตามองเธอเป็นพิเศษ ทุกครั้งที่อรวรรณเผลอไปสบตา คุณหญิงก็จะส่งสายตาเย็นชามาให้ ราวกับจะเตือนเธอว่าอย่าได้ก้าวล่วงเข้ามาในโลกของพวกเขา ขณะที่อรวรรณกำลังจัดดอกไม้ในมุมหนึ่งของห้อง เธอก็ได้ยินเสียงพูดคุยของคุณหญิงพรรณีกับคุณหนูรินดาที่อยู่ไม่ไกลนัก "รินดา" คุณหญิงพรรณีกระซิบ "เจ้าแน่ใจนะว่าจะกลับมาที่นี่" "ค่ะคุณป้า" คุณหนูรินดาตอบเสียงเบา "รินดา... อยากจะเจอพี่ภาคภูมิอีกครั้ง" "แต่เจ้ารู้ใช่ไหมว่า... ภาคภูมิ... มีคนที่เขา... สนใจอยู่แล้ว" คุณหญิงพรรณีกล่าว พลางเหลือบมองไปทางอรวรรณ คุณหนูรินดาหันไปมองอรวรรณด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ดิฉัน... ก็เห็นค่ะ... แต่... ไม่แน่ใจว่า... เขาจะจริงจังแค่ไหน..." "เจ้า... เข้าใจสถานการณ์ดี" คุณหญิงพรรณีกล่าว "อย่าให้ใครมาขวางทางเจ้าได้นะ" อรวรรณพยายามรวบรวมสมาธิ ไม่ให้ความคิดของเธอไหลไปตามบทสนทนาที่ได้ยิน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่สบายใจ เธอรู้ว่าคุณหญิงพรรณีไม่ชอบเธอ และการกลับมาของคุณหนูรินดาก็อาจจะเป็นภัยคุกคามต่อความสัมพันธ์ที่เธอเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น เมื่อใกล้เวลาที่งานเลี้ยงจะสิ้นสุดลง คุณหญิงพรรณีก็เดินตรงมาหาอรวรรณ "อรวรรณ" คุณหญิงพรรณีเรียกชื่อเธอเสียงเย็น "มานี่สิ" อรวรรณรีบเดินไปหาคุณหญิงด้วยความประหม่า "ค่ะคุณหญิง" "เจ้า... ทำงานได้ดีทีเดียว" คุณหญิงพรรณีกล่าวชมเชยอย่างไม่จริงใจนัก "แต่... เจ้าควรจะรู้ขอบเขตของตัวเองนะ" "ดิฉัน... เข้าใจค่ะคุณหญิง" อรวรรณตอบเสียงเบา "ดี" คุณหญิงพรรณีกล่าว "เจ้าเป็นเพียงสาวใช้... อย่าได้คิดอะไรที่เกินตัว" คำพูดของคุณหญิงพรรณีตอกย้ำเข้าไปในใจของอรวรรณ เธอรู้สึกเหมือนถูกเหยียดหยาม แต่ก็ไม่สามารถตอบโต้ได้ "และ... เรื่องของคุณชายภาคภูมิ..." คุณหญิงพรรณีเว้นจังหวะ "เจ้าก็ควรจะระวังตัวให้มากกว่านี้... อย่าทำให้เรื่องมันยุ่งยากไปกว่าเดิม" "ดิฉัน... ไม่เคยคิดอย่างนั้นค่ะคุณหญิง" อรวรรณพยายามอธิบาย "ดิฉัน... เพียงแต่... ทำหน้าที่ของดิฉัน..." "หน้าที่ของเจ้า... คือการรับใช้" คุณหญิงพรรณีพูดอย่างเด็ดขาด "ไม่ใช่การเข้ามาแทรกแซงความสัมพันธ์ของผู้มีเกียรติ" ก่อนที่อรวรรณจะได้พูดอะไรต่อ คุณชายภาคภูมิก็เดินเข้ามาหา "ท่านแม่... มีอะไรหรือเปล่าครับ" คุณชายภาคภูมิถาม คุณหญิงพรรณีหันไปมองลูกชาย "ไม่มีอะไรมาก... แค่คุยกับอรวรรณเรื่องงานเล็กน้อย" "ครับ" คุณชายภาคภูมิพยักหน้า "อรวรรณ... ช่วยไปเตรียมรถให้ข้าพเจ้าด้วย" "ค่ะคุณชาย" อรวรรณรีบตอบ เธอดีใจที่จะได้หลีกหนีจากสถานการณ์ที่อึดอัดนี้ ขณะที่เธอกำลังจะเดินออกไป คุณหนูรินดาก็เดินเข้ามาหา "อรวรรณ" คุณหนูรินดาเรียกชื่อเธอ "ขอบคุณนะ... ที่ดูแลทุกอย่างในงานนี้" "ไม่เป็นไรค่ะคุณหนู" อรวรรณตอบอย่างสุภาพ "ไว้เรา... ไว้เรามีโอกาส... มาคุยกันอีกนะ" คุณหนูรินดากล่าว พลางส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะมีอะไรซ่อนอยู่ อรวรรณพยักหน้ารับ เธอรู้สึกได้ว่าการเผชิญหน้ากับคุณหญิงพรรณีและคุณหนูรินดาในวันนี้ ได้ทิ้งรอยแผลลึกไว้ในใจเธอ เมื่อเธอเดินออกมาจากห้องจัดเลี้ยง เธอได้ยินเสียงของคุณชายภาคภูมิพูดกับคุณหญิงพรรณี "ท่านแม่... ท่านพูดอะไรกับอรวรรณอีกแล้วใช่ไหมครับ" "ก็เปล่า" คุณหญิงพรรณีตอบเสียงเรียบ "แค่สอนมารยาทสาวใช้ให้เขาเท่านั้นเอง" "ผมไม่ต้องการให้ท่าน... ทำให้เธอรู้สึกไม่ดี" คุณชายภาคภูมิกล่าวเสียงเข้ม "เธอ... ไม่เหมือนคนอื่น..." คำพูดของคุณชายภาคภูมิทำให้หัวใจของอรวรรณพองโตขึ้นมาอีกครั้ง แม้ว่าเธอจะรู้สึกเสียใจกับคำพูดของคุณหญิงพรรณี แต่การที่ได้รู้ว่าคุณชายภาคภูมิปกป้องเธอ ก็เป็นเหมือนกำลังใจสำคัญ เธอรีบเดินไปที่ลานจอดรถเพื่อเตรียมรถ เมื่อรถของคุณชายภาคภูมิเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ไปแล้ว เธอก็ยืนมองตามไปจนลับสายตา อรวรรณรู้ดีว่าการเดินทางของเธอในคฤหาสน์หลังนี้ ยังคงเต็มไปด้วยอุปสรรคและบททดสอบอีกมากมาย การเผชิญหน้ากับความไม่พอใจของคุณหญิงพรรณี และการปรากฏตัวของคุณหนูรินดา เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความซับซ้อนที่กำลังจะตามมา เธอถอนหายใจยาว ก่อนจะหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับความจริงที่รออยู่เบื้องหน้า เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัด คือ เธอจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อรักษาความสัมพันธ์อันเปราะบางนี้ไว้ให้ได้ แสงจันทร์สาดส่องลงมาที่ลานกว้างของคฤหาสน์ ทำให้เงาของต้นไม้ทอดยาวไปทั่วบริเวณ อรวรรณรู้สึกโดดเดี่ยว แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่ก่อตัวขึ้นภายในใจ เธอจะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง... เพื่อคุณชายภาคภูมิ... และเพื่อหัวใจของเธอเอง