"เจ้า... ทำงานได้ดีทีเดียว" คุณหญิงพรรณีกล่าวชมเชยพลางปรายตามองอรวรรณตั้งแต่หัวจรดเท้า "ถึงแม้จะเป็นแค่เด็กสาวชาวบ้าน แต่ก็มีความสามารถในการจัดงานไม่น้อย" อรวรรณก้มหน้าลงเล็กน้อย พยายามซ่อนความรู้สึกที่หลากหลายซึ่งตีรวนอยู่ในใจ คำชมเชยที่ออกมาจากปากของคุณหญิงพรรณีนั้นฟังดูไม่จริงใจนัก ราวกับว่ามันเป็นเพียงคำพูดที่จำเป็นต้องเอ่ยออกมาเพื่อรักษาหน้าในฐานะเจ้าของบ้าน "ขอบพระคุณค่ะคุณหญิง" อรวรรณตอบเสียงเรียบ "ดิฉันเพียงแค่ทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายให้ดีที่สุดค่ะ" "ดี" คุณหญิงพรรณีพยักหน้าช้าๆ "แล้วนี่... เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าเข้าใจหน้าที่ของเจ้าดีแล้ว? หน้าที่ของการเป็นคนรับใช้ในบ้านหลังนี้" คำถามนั้นจี้ใจดำของอรวรรณยิ่งนัก ราวกับคุณหญิงกำลังจะบอกเป็นนัยว่าเธอไม่สมควรที่จะมีสถานะอื่นใดนอกเหนือไปจากคนรับใช้ในคฤหาสน์แห่งนี้ "ดิฉันเข้าใจค่ะคุณหญิง" อรวรรณตอบเสียงหนักแน่นขึ้น "ดิฉันเป็นคนรับใช้ และจะทำหน้าที่ของดิฉันให้ดีที่สุดค่ะ" "ดีมาก" คุณหญิงพรรณีกล่าว "เพราะที่นี่... ไม่ใช่ที่สำหรับคนฝันกลางวัน" อรวรรณเงยหน้าขึ้นมองคุณหญิง เธอเห็นแววตาที่อ่านยากของคุณหญิงพรรณี แววตานั้นมีความเยือกเย็นและบางเบาแฝงอยู่ มันไม่ใช่แววตาที่แสดงความยินดีหรือพอใจต่อการกระทำของเธอเลยแม้แต่น้อย "คุณหญิงมีอะไรจะรับสั่งเพิ่มเติมหรือคะ" อรวรรณถามอย่างระมัดระวัง คุณหญิงพรรณีมองอรวรรณอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองคุณหนูรินดาที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ "คุณหนูรินดา... เจ้าคงจะเหนื่อยแล้วกระมัง วันนี้เราคงต้องขอตัวกลับก่อนนะ" "ค่ะคุณป้า" คุณหนูรินดาตอบ "ขอบคุณสำหรับงานเลี้ยงที่อบอุ่นนะคะ" คุณหนูรินดามองมาทางอรวรรณด้วยรอยยิ้มบางๆ "ไว้เราคงได้เจอกันอีกนะคะ คุณหนูอรวรรณ" "ค่ะคุณหนู" อรวรรณพยักหน้ารับ เมื่อแขกผู้ใหญ่จากไป บรรยากาศรอบตัวอรวรรณก็ดูเหมือนจะกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง เสียงเพลงยังคงบรรเลง เสียงพูดคุยของผู้คนที่ยังคงอยู่ภายในงานเลี้ยงยังคงดังเซ็งแซ่ แต่สำหรับอรวรรณแล้ว หัวใจของเธอเริ่มเต้นระรัวด้วยความกังวล เธอเหลือบไปเห็นคุณชายภาคภูมิยืนอยู่ไม่ไกลนัก เขากำลังสนทนากับคุณหลวงวิศาล ชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐาน ดวงตาของคุณชายภาคภูมิฉายแววเคร่งขรึม ไม่เหมือนกับยามที่เขาอยู่กับเธอ "คุณชาย" อรวรรณเดินเข้าไปหาคุณชายภาคภูมิหลังจากที่คุณหลวงวิศาลขอตัวเดินออกไป "งานเลี้ยงใกล้จะเลิกแล้วนะเจ้าคะ" คุณชายภาคภูมิหันมามองอรวรรณ ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย "ข้าเห็นแล้ว" "คุณหญิง... ทรงตรัสอะไรกับท่านหรือเปล่าเจ้าคะ" อรวรรณถามด้วยน้ำเสียงที่อยากรู้อยากเห็น คุณชายภาคภูมิส่ายหน้าช้าๆ "เปล่า... แค่ทรงเตือนให้ข้าดูแลเจ้าให้ดี" "ดูแลดิฉันหรือเจ้าคะ" อรวรรณถามด้วยความสงสัย "อืม" คุณชายภาคภูมิพยักหน้า "ทรงเป็นห่วง" "แต่..." อรวรรณลังเล "ก่อนหน้านี้... ดิฉันเห็นคุณหญิงทรงมองดิฉันด้วยสายตา... ไม่ค่อยจะพอใจเท่าไหร่เลยเจ้าค่ะ" คุณชายภาคภูมิถอนหายใจเบาๆ "แม่ข้า... บางครั้งก็ทรงมีทัศนคติที่... หัวโบราณไปบ้าง" "หัวโบราณหรือเจ้าคะ" อรวรรณทวนคำ "แต่... ดิฉันได้ยินที่คุณหญิงทรงคุยกับคุณหนูรินดา..." คุณชายภาคภูมิเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "เจ้าได้ยินอะไร?" "คุณหญิงทรงบอกว่า... คุณหนูรินดา... เป็นคนที่ใช่สำหรับคุณชาย... และ... ดิฉัน... เป็นเพียงคนรับใช้..." อรวรรณเอ่ยปากด้วยความรู้สึกอึดอัด "ดิฉัน... ไม่เข้าใจค่ะคุณชาย" คุณชายภาคภูมิเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังอรวรรณราวกับจะสำรวจอารมณ์ของเธอ "อรวรรณ" คุณชายภาคภูมิกล่าวเสียงทุ้ม "เรื่องของแม่ข้า... เจ้าอย่าได้ใส่ใจไปเลย" "แต่..." "ไม่มีแต่" คุณชายภาคภูมิขัดขึ้น "เจ้าเองก็รู้ดี ว่าข้า... รู้สึกอย่างไรกับเจ้า" คำพูดของคุณชายภาคภูมิทำให้หัวใจของอรวรรณอบอุ่นขึ้นมาทันที แม้จะรู้ว่าสถานการณ์รอบตัวเธอเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่คำพูดของเขาก็เป็นเหมือนแสงสว่างที่ส่องนำทาง "ขอบพระคุณค่ะคุณชาย" อรวรรณยิ้มออกมา "ดิฉันจะพยายามไม่คิดมากเจ้าค่ะ" "ดีมาก" คุณชายภาคภูมิยิ้มตอบ "ตอนนี้... งานเลี้ยงใกล้จะเลิกแล้ว ข้าจะไปส่งเจ้าที่ห้องพัก" "ไม่เป็นไรค่ะคุณชาย" อรวรรณรีบปฏิเสธ "ดิฉันจัดการเองได้ค่ะ" "ไม่" คุณชายภาคภูมิยืนกราน "คืนนี้... ข้าจะไปส่งเจ้าเอง" อรวรรณมองเข้าไปในดวงตาของคุณชายภาคภูมิ เธอเห็นความมุ่งมั่นและความห่วงใยที่ฉายออกมาอย่างชัดเจน เธอไม่กล้าที่จะปฏิเสธอีก "ค่ะคุณชาย" อรวรรณตอบรับ ขณะที่คุณชายภาคภูมิกำลังจะเดินนำอรวรรณออกไปจากงานเลี้ยง ทันใดนั้นเอง เสียงของคุณหญิงพรรณีก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "ภาคภูมิ" คุณหญิงพรรณีเรียกชื่อบุตรชายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจ "แม่มีเรื่องจะคุยกับเจ้าด่วน" คุณชายภาคภูมิชะงักเท้า หันกลับไปมองมารดาด้วยสีหน้าเรียบเฉย "มีอะไรหรือครับ ท่านแม่" "เรื่องของคุณหนูรินดา" คุณหญิงพรรณีกล่าว "แม่ต้องการจะคุยกับเจ้าเป็นการส่วนตัว" คุณชายภาคภูมิหันไปมองอรวรรณ ก่อนจะหันกลับมาหาคุณหญิงพรรณี "เรื่องนี้... คุยกันทีหลังได้ไหมครับท่านแม่" "ไม่ได้" คุณหญิงพรรณีกล่าวเสียงแข็ง "นี่เป็นเรื่องสำคัญ" อรวรรณรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้น เธอพยายามถอยห่างออกมาจากจุดนั้นอย่างเงียบๆ "อรวรรณ" คุณหญิงพรรณีหันมามองอรวรรณด้วยสายตาเย็นชา "เจ้ากลับไปทำงานของเจ้าได้แล้ว" อรวรรณก้มหน้าลง "ค่ะคุณหญิง" เธอเดินจากมาอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้คุณชายภาคภูมิและคุณหญิงพรรณีเผชิญหน้ากันเพียงลำพัง หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความไม่สบายใจ เธอรู้สึกได้ว่าเรื่องราวบางอย่างกำลังจะเปิดเผยออกมา และมันอาจจะส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ของเธอและคุณชายภาคภูมิ ในขณะที่เดินผ่านสวนดอกไม้ เธอเหลือบไปเห็นเงาร่างของใครบางคนซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอจึงค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ เงาร่างนั้นคือคุณหนูรินดา เธอซ่อนตัวอยู่ตรงนั้นมาตลอดคืน ราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง "คุณหนูรินดา" อรวรรณเรียกชื่อเธออย่างแผ่วเบา คุณหนูรินดาหันมามองเธอด้วยสีหน้าตกใจ ก่อนจะพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ "อ้อ... คุณหนูอรวรรณเองหรือคะ" "คุณหนู... มาทำอะไรตรงนี้คะ" อรวรรณถามอย่างสุภาพ "งานเลี้ยงใกล้จะเลิกแล้วนะคะ" คุณหนูรินดาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า "ดิฉัน... แค่กำลังจะกลับค่ะ รู้สึกเหนื่อยๆ นิดหน่อย" "ค่ะ" อรวรรณตอบรับ "แต่... ดิฉันได้ยินที่คุณหญิงทรงคุยกับคุณชายภาคภูมิเมื่อครู่นี้..." สีหน้าของคุณหนูรินดาเปลี่ยนไปเล็กน้อย "คุณหนู... ได้ยินอะไรหรือคะ" "คุณหญิงทรงบอกว่า... คุณหนู... เป็นคนที่ใช่สำหรับคุณชาย..." อรวรรณพูดอย่างตรงไปตรงมา "และ... ทรงให้คุณชายคุยด้วยเรื่องสำคัญ..." คุณหนูรินดากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก "เรื่องนั้น... เป็นเรื่องในครอบครัวน่ะค่ะ คุณหนูอรวรรณ ดิฉันคิดว่า... คุณหนูไม่ควรจะเข้าไปยุ่งเกี่ยว" "แต่... คุณชายทรงบอกดิฉันว่า..." อรวรรณเริ่มไม่แน่ใจ "ว่าท่าน... รู้สึกกับดิฉัน..." "ความรู้สึก... มันเปลี่ยนแปลงได้เสมอค่ะ" คุณหนูรินดาพูดแทรกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "บางที... คุณชายอาจจะแค่... สับสน" คำพูดของคุณหนูรินดาเหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจของอรวรรณ เธอรู้สึกสับสนและไม่มั่นใจในความรู้สึกของตัวเองอีกต่อไป "ดิฉัน... ไม่เข้าใจค่ะ" อรวรรณเอ่ยปากด้วยเสียงสั่นเครือ "ไม่เป็นไรค่ะ" คุณหนูรินดาพยายามยิ้ม "บางที... ทุกอย่างอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดก็ได้" อรวรรณไม่สามารถหาคำพูดใดๆ มาตอบได้อีก เธอเพียงแต่มองคุณหนูรินดาด้วยความรู้สึกที่หลากหลายที่ประดังประเดเข้ามา ทั้งความสงสัย ความเสียใจ และความหวาดหวั่น