วันเวลาในคฤหาสน์ใหญ่ดำเนินไปอย่างรวดเร็ว อรวรรณพยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด แต่ในใจของเธอยังคงเต็มไปด้วยคำถามเกี่ยวกับหญิงสาวในภาพถ่ายและสมุดบันทึกที่เธอค้นพบ เธอใช้เวลาว่างแอบกลับไปที่ห้องเก็บของเก่าอีกครั้ง เพื่อสำรวจสมบัติที่ซ่อนอยู่ในลังไม้ใบนั้น ครั้งนี้เธอไม่ได้รีบร้อน เธอค่อยๆ หยิบเอกสารแต่ละฉบับออกมาดู พบว่าส่วนใหญ่เป็นจดหมายเก่าๆ ที่เขียนด้วยลายมือคล้ายกับในสมุดบันทึก มีทั้งจดหมายที่ส่งหากันระหว่างชายหญิง และจดหมายที่เขียนถึงบุคคลอื่น เธอหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาอ่าน มันถูกเขียนด้วยลายมือที่ดูคุ้นเคย ราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน "ถึง คุณภาคภูมิ ที่รัก" ขึ้นต้นจดหมาย อรวรรณชะงักไปเล็กน้อย ชื่อคุณภาคภูมิ... เป็นไปได้หรือไม่ว่าจดหมายเหล่านี้เกี่ยวข้องกับคุณชายรอง? เธอค่อยๆ อ่านเนื้อหาในจดหมายต่อไป "วันนี้เป็นอีกวันที่ข้าพเจ้าคิดถึงท่านเหลือเกิน... อากาศในสวนดอกไม้วันนี้ช่างสวยงาม... แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมายังใบหน้าของข้าพเจ้า... ทำให้ข้าพเจ้านึกถึงรอยยิ้มอันอบอุ่นของท่าน... ข้าพเจ้าหวังว่าสักวันหนึ่ง... เราจะได้มานั่งเล่นด้วยกันที่นี่... ปล่อยให้เสียงหัวเราะของเราดังไปทั่วบริเวณ..." "ครอบครัวของท่าน... ยังคงไม่ยอมรับข้าพเจ้า... พวกเขาคิดว่าข้าพเจ้าไม่คู่ควร... เป็นเพียงสามัญชนธรรมดา... ที่จะเข้ามาอยู่ในตระกูลอันสูงส่งอย่างท่าน... แต่ข้าพเจ้าจะทำอย่างไรได้... ในเมื่อหัวใจของข้าพเจ้า... ได้มอบให้ท่านไปหมดแล้ว..." "ท่านอย่าได้กังวลเรื่องคำพูดของพวกเขาเลยนะ... ข้าพเจ้าจะอดทนรอ... รอจนกว่าวันที่เราจะมีอิสระ... วันที่เราจะได้อยู่เคียงข้างกัน... โดยไม่ต้องหลบซ่อนอีกต่อไป..." "ขอให้ท่านดูแลสุขภาพของท่านด้วยนะ... อย่าหักโหมทำงานจนเกินไป... ข้าพเจ้าเป็นห่วงท่านเสมอ... รักและคิดถึงท่านสุดหัวใจ... จาก... อ." อรวรรณอ่านจดหมายฉบับนั้นจบลงด้วยหัวใจที่เต้นระรัว คำว่า "คุณภาคภูมิ" และ "อ." ทำให้เธอเชื่อมโยงเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน หญิงสาวในภาพถ่าย... สมุดบันทึก... จดหมาย... และคุณชายภาคภูมิ เธอหยิบรูปถ่ายของหญิงสาวคนนั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง พลางนึกถึงชื่อย่อ "อ." ในจดหมาย "อรุณี..." อรวรรณเอ่ยชื่อออกมาเบาๆ หญิงสาวในภาพถ่าย... อาจจะเป็นคุณอรุณี? แต่ดูจากรูปแล้ว หญิงสาวคนนั้นดูอ่อนเยาว์กว่าคุณอรุณีที่เธอรู้จัก... หรืออาจจะเป็นคนเดียวกัน? เธอกลับไปสำรวจลังไม้ต่อ หยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา มันเป็นรูปที่ต่างออกไปจากใบอื่นๆ รูปนี้เป็นภาพผู้ชายคนหนึ่ง สวมชุดสูทเรียบร้อย ใบหน้าคมเข้ม ดูเคร่งขรึม แต่ก็แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน อรวรรณมองใบหน้านั้นอย่างพิจารณา... นี่มัน... คุณชายภาคภูมิ! ภาพนั้นเป็นภาพที่คุณชายภาคภูมิในวัยหนุ่ม เขาดูอ่อนวัยกว่านี้มาก ดวงตาของเขายังไม่มีแววของความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดที่อรวรรณเคยเห็น เธอพลิกดูด้านหลังของรูปภาพ พบเพียงตัวอักษรที่เขียนไว้ด้วยหมึกสีดำจางๆ ว่า "แด่ 'อ.' ที่รัก... 15 มีนาคม พ.ศ. 2499" "พ.ศ. 2499..." อรวรรณพึมพำ "นี่มัน... นานมากแล้ว..." เธอหยิบจดหมายฉบับอื่นขึ้นมาอ่านอีกครั้ง คราวนี้เป็นจดหมายที่เขียนโดยผู้ชาย ซึ่งน่าจะเป็นคุณภาคภูมิ "ถึง 'อ.' ที่รักของข้าพเจ้า" "วันนี้ข้าพเจ้าได้ข่าวร้าย... ท่านพ่อมีคำสั่งให้ข้าพเจ้าหมั้นหมายกับคุณหนูจากตระกูลใหญ่... เพื่อรักษาชื่อเสียงและธุรกิจของตระกูล... ข้าพเจ้าไม่ต้องการ... แต่ข้าพเจ้าจะทำอย่างไรได้... เมื่อข้าพเจ้าเป็นเพียงบุตรชายคนหนึ่ง... ที่ต้องทำตามคำสั่งของผู้ใหญ่..." "ข้าพเจ้าเสียใจเหลือเกิน... ที่ต้องทำร้ายจิตใจของเจ้า... แต่ขอให้เจ้าเข้าใจ... ว่าหัวใจของข้าพเจ้า... มีเพียงเจ้าผู้เดียว... ไม่มีใครสามารถเข้ามาแทนที่เจ้าได้..." "ข้าพเจ้าจะพยายามหาทาง... เพื่อที่จะอยู่กับเจ้าให้ได้... ขอเพียงเจ้าอย่าเพิ่งท้อแท้... จงเข้มแข็ง... เพื่อตัวของเราทั้งสองคน..." "รักและคิดถึงเจ้าเสมอ... ภาคภูมิ" อรวรรณรู้สึกราวกับถูกทุบด้วยค้อนหนักๆ หัวใจของเธอปวดร้าวไปหมด ความรักที่สวยงามของหญิงสาวและคุณชายภาคภูมิ... กลับต้องมาจบลงด้วยความเศร้าโศก เธอค่อยๆ จัดเรียงเอกสารและรูปถ่ายเหล่านั้นใหม่ พยายามปะติดปะต่อเรื่องราว หญิงสาวในภาพถ่าย... อาจจะเป็นหญิงสาวที่เขียนจดหมายถึงคุณภาคภูมิ... เป็นคนเดียวกับ "อ." หรือไม่? แล้วคุณอรุณีเกี่ยวข้องอย่างไร? หรือว่าเธอเป็นลูกหลานของหญิงสาวคนนั้น? ความสับสนถาโถมเข้ามาในใจของอรวรรณ เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังก้าวเข้าไปสู่ความลับที่ดำมืดของตระกูลนี้ ขณะที่เธอกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ประตูห้องเก็บของก็เปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็นคุณชายภาคภูมิที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึม และดวงตาคมกริบกวาดมองมาที่เธออย่างรวดเร็ว "มาทำอะไรที่นี่" เขาถามเสียงเย็นเยียบ อรวรรณสะดุ้งตกใจ เธอรีบปิดลังไม้และหันไปเผชิญหน้ากับเขา "คุณชาย... ดิฉัน..." เธออึกอัก ไม่รู้จะตอบอย่างไร คุณชายภาคภูมิเดินตรงเข้ามาหาเธอ สายตาของเขากวาดมองไปทั่วลังไม้ที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เธอ "กำลังค้นหาอะไรอยู่" เขาถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย "เปล่าค่ะคุณชาย" อรวรรณพยายามเก็บท่าที "แค่... กำลังจัดของตามที่คุณหญิงสั่งค่ะ" คุณชายภาคภูมิขมวดคิ้วเล็กน้อย เขากวาดตามองไปที่ลังไม้ใบนั้นอีกครั้ง ราวกับจะมองทะลุเข้าไปข้างใน "ลังไม้นี้... มันถูกทิ้งไว้ตรงนี้นานแล้ว" เขาพูดเสียงเบา "ไม่คิดว่าจะมีใครสนใจมัน" "บางที... ของเก่าก็มีเรื่องราวของมันนะคะคุณชาย" อรวรรณตอบอย่างระมัดระวัง คุณชายภาคภูมิเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาทอประกายบางอย่างที่ยากจะคาดเดา "เรื่องราว... ที่ถูกซ่อนไว้" เขาพึมพำ ก่อนจะหันหลังเดินออกไป ทิ้งให้อรวรรณยืนอยู่กับความรู้สึกที่ยิ่งซับซ้อนกว่าเดิม