แสงตะวันยามบ่ายคล้อยสาดส่องลงมาอาบไล้ใบหน้าซีดเซียวของอรุณี ดวงตาคู่สวยทอดมองไปยังผืนดินแห้งแล้งเบื้องหน้า ราวกับจะค้นหาคำตอบของชีวิตที่โรยราไปพร้อมกับความหวัง ความยากจนข้นแค้นที่กัดกินครอบครัวมานานหลายปี บัดนี้ได้มาถึงจุดแตกหักเสียแล้ว เมื่อบิดาผู้เป็นเสาหลักของบ้านต้องจำใจตัดสินใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต “หนูอร… พ่อขอโทษ” เสียงแหบพร่าของบุรุษวัยกลางคนเอ่ยขึ้นแผ่วเบาขณะยื่นมือหยาบกร้านมาสัมผัสแก้มลูกสาว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง ราวกับกำลังจะสูญเสียสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตไป อรุณีได้แต่กลืนน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้า เธอรู้ดีว่าคำขอโทษนี้ไม่อาจเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้อีกแล้ว การเจรจาต่อรองได้สิ้นสุดลงแล้วเมื่อหลายวันก่อน เสียงหัวเราะและคำพูดเย้ยหยันของพวกพ่อค้าที่เข้ามาดูตัวยังคงก้องอยู่ในหู ราวกับจะตอกย้ำความต่ำต้อยของเธอ “บิดา… ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ” เธอตอบเสียงสั่นเครือ พยายามยิ้มให้กำลังใจ แต่กลับเป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวไปด้วยความเศร้า “อรเข้าใจ” “แต่พ่อไม่อยากให้หนูต้องไปลำบากเลยนะลูก” บิดาสูดหายใจลึก “ท่านนักการ… ท่านนั้นมีอำนาจวาสนา มีเงินทองมากมาย หากหนูไปอยู่กับท่าน ท่านจะดูแลหนูอย่างดีแน่นอน” “แต่… อรไม่เคยรู้จักท่านมาก่อนเลยนะเจ้าคะ” เธอเอ่ยเสียงแผ่ว พลางยกมือขึ้นกุมมือของบิดาไว้แน่น “แล้ว… แล้วถ้าท่านไม่ดีกับอรเล่าเจ้าคะ” “อย่าคิดมากนะลูก” บิดากอดเธอไว้แน่น “ท่านนักการเป็นถึงผู้มีเกียรติในบ้านเมือง ไม่มีทางที่ท่านจะทำร้ายผู้หญิงอย่างหนูได้หรอก” คำพูดของบิดาไม่ได้ช่วยให้เธอคลายความกังวลลงได้เลยสักนิด หัวใจของเธอยังคงเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น อรุณีมองไปยังรถม้าคันงามที่จอดรออยู่หน้าบ้าน เป็นรถม้าที่สง่างามผิดกับสภาพบ้านช่องของเธอลิบลับ ราวกับมันมาจากอีกโลกหนึ่ง “ได้เวลาแล้วลูก” เสียงคนขับรถม้าดังขึ้น ชายร่างท้วมสวมชุดเครื่องแบบสีดำสนิท ใบหน้าบึ้งตึง เดินเข้ามาพร้อมกับถุงเงินใบใหญ่ที่สะพายอยู่บนบ่า บิดาของอรุณีหน้าซีดเผือด เขารีบยื่นมือไปรับถุงเงินมานับอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นจำนวนเงินที่ถูกต้อง เขาก็หันมามองลูกสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ไปเถอะลูก” เขากล่าวเสียงแหบเครือ “จำไว้นะลูก… จงเชื่อฟังท่านนักการทุกอย่าง” อรุณีพยักหน้าอย่างจำใจ เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับชะตากรรมที่รออยู่ ภาพบ้านหลังน้อยที่เติบโตมาค่อยๆ เล็กลงไปเรื่อยๆ จนลับสายตา เมื่อก้าวขึ้นรถม้าที่หรูหราโอ่อ่า อรุณีก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ภายในตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจงด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดงเข้ม เบาะนั่งนุ่มสบายราวกับปุยเมฆ ช่างแตกต่างจากบ้านดินของเธอราวฟ้ากับเหว “นั่งตรงนี้” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหน้า เขาคือคนขับรถม้า ผู้ชายคนเดียวในรถคันนี้ อรุณีรีบปฏิบัติตามอย่างว่าง่าย เธอนั่งตัวตรง พยายามไม่ให้แตะต้องสิ่งใดภายในรถ การเดินทางเงียบเชียบ มีเพียงเสียงล้อรถที่บดไปตามทาง และเสียงหัวใจของอรุณีที่เต้นไม่เป็นจังหวะตลอดเวลา เธอไม่รู้เลยว่าบ้านใหม่ของเธอจะอยู่ที่ไหน และชีวิตต่อจากนี้จะเป็นอย่างไร เมื่อรถม้าจอดสนิท อรุณีก็ก้าวลงมายืนอยู่หน้าจวนอันโอ่อ่าตระหง่าน ประตูไม้สักแกะสลักอย่างสวยงามตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า สูงเสียดฟ้าราวกับจะเชื้อเชิญให้เข้าไปสู่โลกอีกใบหนึ่ง “เข้ามาสิ” เสียงห้วนๆ ของหญิงวัยกลางคนดังขึ้น เธอสวมชุดแม่บ้านสีดำ ใบหน้าเคร่งขรึม “คุณหนูอรุณีใช่ไหม” อรุณีพยักหน้า “เจ้าค่ะ” “ตามฉันมา” หญิงคนนั้นกล่าวพลางเดินนำเข้าไปในจวน อรุณีรีบเดินตามไปอย่างรวดเร็ว เธอได้แต่ตื่นตาตื่นใจกับความงามของจวนแห่งนี้ ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบราวกับหลุดออกมาจากภาพวาด “นี่คือห้องของคุณ” หญิงคนนั้นเปิดประตูบานหนึ่งออก เผยให้เห็นห้องนอนที่กว้างขวาง ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สักอย่างดี มีเตียงนอนขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง โต๊ะเครื่องแป้งกระจกบานโต และตู้เสื้อผ้าที่ดูเหมือนจะมีเสื้อผ้ามากมาย “นี่คือเครื่องแบบของคุณ” หญิงคนนั้นวางชุดกระโปรงสีน้ำเงินเข้มเรียบๆ พร้อมผ้ากันเปื้อนสีขาวลงบนเตียง “คุณต้องใส่ชุดนี้ตลอดเวลาที่ทำงาน รับใช้ท่านนักการ” อรุณีมองชุดเครื่องแบบนั้นอย่างเงียบๆ มันดูธรรมดา แต่ก็ดูสง่างามในแบบของมัน “แล้ว… ถ้าอรมีคำถาม จะไปถามใครเจ้าคะ” เธอถามอย่างเกรงๆ “ก็ถามฉันนี่ไง” หญิงคนนั้นตอบเสียงเย็นชา “ฉันชื่อป้านวล เป็นหัวหน้าคนรับใช้ ถ้ามีอะไรให้ถามก็มาหาฉัน ส่วนเรื่องของท่านนักการ… คุณอย่าได้เข้าไปยุ่งเกี่ยว หรือสบตาท่านโดยไม่จำเป็นเด็ดขาด เข้าใจไหม” “เจ้าค่ะ” อรุณีตอบรับอย่างนอบน้อม “ดี” ป้านวลพยักหน้า “ตอนนี้ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดได้แล้ว เดี๋ยวจะพาไปรู้จักกับหน้าที่ของคุณ” อรุณีรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำ เธอใช้เวลาอาบน้ำขัดตัวอย่างพิถีพิถัน น้ำอุ่นช่วยให้ร่างกายที่เหนื่อยล้าจากเดินทางรู้สึกผ่อนคลายขึ้น เมื่อเปลี่ยนเป็นชุดเครื่องแบบเรียบร้อย เธอก็เดินออกมา “พร้อมแล้วเจ้าค่ะ” ป้านวลพยักหน้า “ตามมา” เธอเดินนำอรุณีไปยังห้องครัวที่กว้างขวางและสะอาดสะอ้าน มีแม่ครัวและคนรับใช้หลายคนกำลังสาละวนอยู่กับการเตรียมอาหาร “นี่คือครัว” ป้านวลชี้ไปรอบๆ “หน้าที่ของคุณคือช่วยงานแม่ครัว เตรียมอาหาร ล้างจาน ล้างหม้อ ล้างกระทะ รวมถึงทำความสะอาดห้องน้ำ และดูแลสวนหย่อมหลังบ้านด้วย” อรุณีพยักหน้ารับฟัง เธอไม่เคยคิดว่างานจะหนักขนาดนี้ แต่เธอก็พร้อมที่จะทำมัน “เอาล่ะ เริ่มจากตรงนี้” ป้านวลชี้ไปยังกองผักสดที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ “ไปล้างผักพวกนี้ให้สะอาดที” อรุณีรีบลงมือทำตามทันที เธอใช้เวลาทั้งบ่ายหมดไปกับการล้างผัก หั่นผัก และช่วยแม่ครัวเตรียมอาหารเย็น เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น อรุณีได้รับหน้าที่เสิร์ฟอาหารในห้องรับประทานอาหารที่โอ่อ่ากว่าที่เธอเคยเห็นมาในชีวิต “คุณต้องเสิร์ฟอาหารให้ท่านนักการเท่านั้น” ป้านวลกระซิบบอก “คนอื่นๆ ในจวนจะกินข้าวพร้อมกันที่โรงครัว” อรุณีพยักหน้า เธอถือถาดอาหารเดินเข้าไปในห้องรับประทานอาหารอย่างเงียบๆ และแล้ว เธอก็ได้เห็นหน้าค่าตาของท่านนักการเป็นครั้งแรก ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่า ใบหน้าคมคายราวกับเทพบุตร สวมชุดเครื่องแบบสีเข้ม ยืนมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาเรียบเฉย แต่แววตานั้นก็แฝงไว้ด้วยอำนาจบางอย่างที่ทำให้อรุณีรู้สึกประหม่า เขาหันมามองเธอเพียงแวบเดียว เมื่อเห็นว่าเธอเป็นใคร เขาก็หันกลับไปมองนอกหน้าต่างดังเดิม “นี่คืออาหารเย็นของท่านเจ้าค่ะ” อรุณีวางถาดอาหารลงบนโต๊ะอย่างเบามือที่สุด ชายหนุ่มพยักหน้าเพียงเล็กน้อยโดยไม่มองเธอ “ถ้าท่านต้องการอะไรอีก แจ้งได้เลยนะเจ้าคะ” อรุณีกล่าวอย่างนอบน้อม “ไม่” เขาตอบเสียงเรียบ “เจ้าไปได้แล้ว” อรุณีรีบก้มศีรษะแล้วถอยออกมาจากห้องนั้น หัวใจของเธอยังคงเต้นไม่หยุด เขาดูเย็นชาเหลือเกิน ราวกับน้ำแข็งที่พร้อมจะละลายใครก็ตามที่เข้ามาใกล้ คืนนั้น อรุณีนอนไม่หลับ เธอคิดถึงพ่อ คิดถึงบ้าน และคิดถึงอนาคตที่ไม่แน่นอน นี่คือจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ในฐานะ “ทาสรักของท่านนักการ” ชะตากรรมของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป เธอจะสามารถเอาชนะใจชายหนุ่มผู้เย็นชาผู้นี้ได้หรือไม่ หรือเธอจะเป็นเพียงอีกหนึ่งเครื่องประดับในชีวิตของเขาเท่านั้น