เช้าวันรุ่งขึ้น อรุณีตื่นขึ้นมาพร้อมกับแสงแดดยามเช้าที่ส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนของเธอ ความเหนื่อยล้าจากการทำงานเมื่อวานนี้ยังคงหลงเหลืออยู่ แต่เธอก็ต้องปัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป เพราะวันนี้ยังมีภาระหน้าที่อีกมากมายรออยู่ “อรุณี! ตื่นหรือยัง” เสียงป้านวลดังมาจากนอกห้อง “รีบตื่นได้แล้ว วันนี้งานจะเยอะกว่าเมื่อวานอีกนะ” อรุณีรีบลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว เธออาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินเข้มตามเดิม ก่อนจะเดินออกมาจากห้อง “เจ้าค่ะป้านวล อรตื่นแล้วค่ะ” “ดี” ป้านวลพยักหน้า “วันนี้เจ้าต้องช่วยแม่ครัวเตรียมสำรับสำหรับแขกพิเศษของท่านนักการด้วยนะ” “แขกพิเศษหรือเจ้าคะ” อรุณีเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ใช่” ป้านวลตอบ “เป็นท่านหญิงจากตระกูลผู้ดีเก่า ท่านจะมาทานอาหารกลางวันที่นี่” อรุณีตาโตขึ้นมาทันที เธอไม่เคยได้พบปะกับผู้หญิงสูงศักดิ์มาก่อนในชีวิต “แล้ว… อรต้องทำอะไรบ้างเจ้าคะ” “เจ้าต้องช่วยเตรียมของหวาน แล้วก็จัดดอกไม้ให้ห้องรับแขกด้วย” ป้านวลกล่าว “ส่วนงานอื่นๆ ก็ทำเหมือนเดิม” อรุณีพยักหน้ารับ เธอเดินตามป้านวลไปยังห้องครัวที่บัดนี้เต็มไปด้วยความคึกคัก แม่ครัวกำลังขะมักเขม้นกับการปรุงอาหารหลากหลายชนิด “อรุณี มานี่สิ” แม่ครัวใหญ่เอ่ยเรียก “ช่วยฉันทำขนมถ้วยพวกนี้หน่อยนะ” อรุณีรีบเข้าไปช่วย แม่ครัวใหญ่ใจดีสอนเธอตั้งแต่การผสมแป้ง การกวนไส้ ไปจนถึงการหยอดขนมลงในถ้วยอย่างพิถีพิถัน อรุณีตั้งใจทำอย่างเต็มที่ เธออยากให้ขนมที่เธอทำออกมาดูดีที่สุด หลังจากที่งานในครัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว อรุณีก็เดินไปหยิบแจกันดอกไม้สวยงามจากโรงเก็บของ “ไปจัดดอกไม้ที่ห้องรับแขกนะ” ป้านวลสั่ง “จำไว้นะ สวยงามแต่ไม่ฉูดฉาดเกินไป” อรุณีพยักหน้ารับ เธอเลือกดอกกุหลาบสีขาว ดอกลิลลี่สีชมพูอ่อน และดอกยิปโซสีขาวเล็กๆ มาจัดรวมกันเป็นช่อใหญ่ เมื่อจัดดอกไม้เสร็จ เธอก็เดินถือแจกันดอกไม้ไปยังห้องรับแขกที่อยู่ชั้นล่างของจวน ห้องนี้กว้างขวางกว่าห้องอื่นๆ ที่เธอเคยเห็นมา มีโซฟากำมะหยี่สีครีมตัวใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง และมีภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่แขวนอยู่บนผนัง อรุณีค่อยๆ วางแจกันดอกไม้ลงบนโต๊ะกลางห้อง เธอจัดดอกไม้ให้ดูสมมาตรสวยงาม ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง ทันใดนั้นเอง เสียงประตูห้องรับแขกก็เปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของท่านนักการ เขาสวมชุดสูทสีเทาเข้ม ดูภูมิฐานและสง่างามยิ่งกว่าเมื่อวาน “คุณมาทำอะไรที่นี่” เสียงของเขาถามขึ้นเย็นชา อรุณีตกใจเล็กน้อย เธอรีบก้มศีรษะลง “อรุณีมาจัดดอกไม้เจ้าค่ะ” ท่านนักการเดินเข้ามาในห้อง เขาหยุดยืนอยู่ข้างๆ แจกันดอกไม้ที่อรุณีจัดไว้ สีหน้าของเขาดูเรียบเฉย แต่ก็แฝงไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะคาดเดา “ใครใช้ให้คุณมาจัดดอกไม้” “ป้านวลสั่งให้จัดค่ะ” อรุณีตอบเสียงสั่น ท่านนักการมองไปที่ดอกกุหลาบสีขาวในแจกัน เขาเอื้อมมือไปสัมผัสดอกกุหลาบอย่างแผ่วเบา “ดอกไม้พวกนี้… ดูสวยดี” อรุณีรู้สึกประหลาดใจกับคำชมนั้น ไม่คิดว่าเขาจะพูดอะไรดีๆ กับเธอ “ขอบคุณเจ้าค่ะ” เธอเอ่ยตอบ “คุณ… ชื่ออรุณีใช่ไหม” เขาถามพลางหันมามองเธอ ดวงตาคมกริบของเขาสบกับดวงตาของเธอ ทำเอาหัวใจของอรุณีเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง “เจ้าค่ะ” “คุณดูแตกต่างจากคนรับใช้คนอื่นๆ” เขาพูดต่อ “คุณดู… อ่อนหวานกว่า” อรุณีหน้าแดงขึ้นมาทันที เธอไม่เคยได้รับคำชมแบบนี้มาก่อน “ท่านนักการ… อย่าพูดอย่างนั้นเลยเจ้าค่ะ” เธอพยายามเก็บอาการ “อรุณีเป็นเพียงคนรับใช้” “แต่คุณก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน” เขาพูดพลางยิ้มมุมปากเล็กน้อย “คุณมีหัวใจ มีความรู้สึก” อรุณีอึ้งไป เธอไม่รู้จะตอบอะไร “เอาล่ะ” เขาพูดต่อ “แขกของผมกำลังจะมาถึง คุณไปเตรียมตัวให้พร้อมได้แล้ว” อรุณีรีบก้มศีรษะแล้วถอยออกจากห้องไป เธอรู้สึกสับสนในใจ ท่านนักการคนนี้ช่างมีบุคลิกที่คาดเดาได้ยากเหลือเกิน บางครั้งก็เย็นชาจนน่ากลัว แต่บางครั้งก็ดูอบอุ่นจนใจสั่น หลังจากนั้นไม่นาน รถยนต์คันหรูคันหนึ่งก็จอดสนิทหน้าจวน ป้านวลรีบวิ่งออกไปต้อนรับ “เรียนเชิญท่านหญิงพัชรีเพคะ” ป้านวลกล่าวอย่างนอบน้อม อรุณีแอบมองจากมุมห้อง เธอเห็นหญิงสาวคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถ เธอสวมชุดราตรีหรูหรา ใบหน้าสวยคม ดวงตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความมั่นใจ “สวัสดีค่ะป้านวล” ท่านหญิงพัชรีกล่าวด้วยน้ำเสียงไพเราะ “ท่านนักการอยู่ไหมคะ” “เรียนเชิญเพคะ ท่านนักการรออยู่แล้วค่ะ” อรุณีเห็นท่านนักการเดินออกมาจากห้องทำงาน เขาเดินตรงไปหาท่านหญิงพัชรี “สวัสดีครับท่านหญิง” เขากล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มที่อรุณีไม่เคยเห็นมาก่อน “ยินดีต้อนรับสู่บ้านของผมครับ” “ขอบคุณค่ะ ท่านนักการ” ท่านหญิงพัชรีตอบกลับด้วยรอยยิ้มหวาน “ดิฉันมาถึงแล้วนะคะ” ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องรับประทานอาหารด้วยกัน อรุณีแอบมองตามไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก ตลอดช่วงมื้อกลางวัน อรุณีมีหน้าที่คอยเติมเครื่องดื่มและเก็บจานชาม เธอแอบฟังบทสนทนาของทั้งสองคน พวกเขาพูดคุยกันอย่างออกรส อารมณ์ขัน และดูเหมือนจะเข้าอกเข้าใจกันได้เป็นอย่างดี “อาหารวันนี้อร่อยมากเลยค่ะ ท่านนักการ” ท่านหญิงพัชรีกล่าวชม “ฝีมือเชฟที่นี่เยี่ยมจริงๆ” “ผมดีใจที่คุณชอบครับ” ท่านนักการตอบ “ผมตั้งใจเลือกสรรทุกอย่างให้คุณเป็นพิเศษ” อรุณีรู้สึกใจหายวาบเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เธอเดินกลับไปที่ห้องครัวด้วยความรู้สึกหงอยเหงา เมื่อช่วงบ่ายคล้อย แขกพิเศษก็จากไป อรุณีได้แต่ถอนหายใจโล่งอกที่งานเสร็จสิ้น “เหนื่อยไหมอรุณี” ป้านวลถามขณะเดินเข้ามาในครัว “ไม่เหนื่อยหรอกเจ้าค่ะ” อรุณีตอบ “แต่… อรมีเรื่องอยากจะถามป้านวลค่ะ” “เรื่องอะไรเล่า” “ท่านหญิงพัชรี… ท่านเป็นอะไรกับท่านนักการหรือเจ้าคะ” ป้านวลยิ้ม “ท่านหญิงพัชรีเป็นคู่หมั้นของท่านนักการน่ะสิ” คำพูดของป้านวลทำเอาอรุณีแทบจะยืนไม่อยู่ หัวใจของเธอหล่นวูบลงไปอยู่ตาตุ่ม คู่หมั้นอย่างนั้นหรือ!