เช้าวันรุ่งขึ้น อรุณียังคงรู้สึกกังวล แต่เธอก็พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอไม่ต้องการให้ใครสังเกตเห็นความผิดปกติในตัวเธอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งท่านนักการ “อรุณี… มา… แล้ว… หรือ… จ๊ะ…” เสียงป้านวลดังขึ้น เมื่อเห็นอรุณีเดินเข้ามาในห้องครัว “ค่ะ… ป้านวล…” อรุณีตอบพร้อมรอยยิ้มที่พยายามจะทำให้ดูเป็นธรรมชาติ “วันนี้… ดู… ไม่ค่อย… สดใส… เลย… นะ… ลูก…” ป้านวลสังเกตเห็น “เปล่า… ค่ะ… อรุณี… สบายดี…” อรุณีตอบ “แค่นอน… ไม่ค่อย… หลับ… นิดหน่อย…” “อย่า… หักโหม… นะ… ลูก…” ป้านวลกล่าว “ถ้า… รู้สึก… ไม่สบาย… ก็… บอก… ป้านวล… นะ…” “ค่ะ… ป้านวล…” อรุณีตอบ ไม่นานหลังจากนั้น หญิงรับใช้คนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้องครัว “คุณหนู… อรุณี… ค่ะ…” หญิงรับใช้เอ่ย “ท่านหญิง… พัชรี… ทรง… ให้… ดิฉัน… มา… ตาม… ตัว… ค่ะ…” หัวใจของอรุณีเต้นแรงขึ้น เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ “ท่านหญิง… ต้องการ… ให้… ดิฉัน… ไป… ทำ… อะไร… ที่… เรือน… รับรอง… คะ…” อรุณีถาม พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ “ท่านหญิง… ทรง… มี… พระประสงค์… ให้… คุณหนู… อรุณี… ไป… ช่วย… จัด… ของ… บางอย่าง… ที่… นั่น… ค่ะ…” หญิงรับใช้ตอบ “ท่านหญิง… ทรง… บอก… ว่า… ต้องการ… ความช่วยเหลือ… เป็น… พิเศษ…” “เข้าใจ… แล้ว… ค่ะ…” อรุณีตอบ “รบกวน… บอก… ท่านหญิง… ด้วย… ว่า… อรุณี… จะ… รีบ… ไป…” เมื่อหญิงรับใช้เดินจากไป อรุณีหันไปมองป้านวล “อรุณี… ต้อง… ไป… แล้ว… ค่ะ… ป้านวล…” อรุณีกล่าว “ระวัง… ตัว… นะ… ลูก…” ป้านวลมองอรุณีด้วยความเป็นห่วง “ถ้า… มี… อะไร… ก็… รีบ… กลับ… มา…” “ค่ะ…” อรุณีพยักหน้า อรุณีเดินออกจากห้องครัว มุ่งหน้าไปยังเรือนรับรองหลังเก่า เธอเดินไปตามทางเดินที่ค่อนข้างเปลี่ยว ซึ่งเป็นเส้นทางที่เธอไม่ค่อยได้สัญจรไปมานัก เมื่อไปถึงบริเวณเรือนรับรอง อรุณีก็เห็นหญิงรับใช้ที่มาตามตัวเธอกำลังรออยู่ “มา… แล้ว… หรือ… คะ…” หญิงรับใช้กล่าว “เชิญ… ค่ะ… คุณหนู…” อรุณีเดินตามหญิงรับใช้อีกคนเข้าไปในเรือนรับรองทันที เมื่อก้าวเท้าเข้าไปในตัวอาคาร อรุณีสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เย็นเยียบผิดปกติ “ที่นี่… มัน… ดู… เก่า… และ… โทรม… จัง… เลย…” อรุณีพึมพำกับตัวเอง “ใช่… ค่ะ… เรือน… นี้… ไม่ค่อย… มี… ใคร… มา… ใช้… งาน… นาน… แล้ว…” หญิงรับใช้ตอบ “แล้ว… ท่านหญิง… อยู่… ที่ไหน… คะ…” อรุณีถาม “ท่านหญิง… ทรง… อยู่… ใน… ห้อง… ด้าน… ใน… ค่ะ…” หญิงรับใช้ชี้ไปยังประตูบานหนึ่งที่ปิดสนิท “เชิญ… คุณหนู… เข้าไป… ได้… เลย…” อรุณีสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ประตูบานนั้น เธอรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่คุกคามอยู่รอบตัว เมื่อเธอแตะลูกบิดประตู เธอก็รู้สึกได้ถึงความเย็นเฉียบที่ส่งผ่านมาจากโลหะ “นี่… มัน… ไม่ใช่… แผนการ… ของ… ท่านหญิง… พัชรี… แน่ๆ…” อรุณีคิด เธอรีบดึงมือกลับทันที “ไม่… ค่ะ… อรุณี… ไม่… เข้าไป…” อรุณีหันไปบอกหญิงรับใช้ “ทำไม… ล่ะ… คะ… คุณหนู…” หญิงรับใช้ถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป “อรุณี… รู้สึก… ไม่… ปลอดภัย…” อรุณีกล่าว “อรุณี… จะ… กลับ… แล้ว…” “ไม่ได้… ค่ะ… คุณหนู…” หญิงรับใช้กล่าวเสียงแข็ง “ท่านหญิง… ทรง… สั่ง… ให้… ดิฉัน… พา… คุณหนู… มา… ที่นี่… คุณหนู… ต้อง… เข้าไป…” ทันใดนั้น ประตูบานนั้นก็ถูกเปิดออก เผยให้เห็นชายฉกรรจ์สองคนที่ยืนอยู่ด้านใน ดวงตาของพวกเขามองมาที่อรุณีด้วยแววตาที่แข็งกร้าว “คุณหนู… จะ… ต้อง… เข้าไป…” ชายคนหนึ่งกล่าว อรุณีตกใจมาก เธอรีบหันหลังวิ่งหนีออกจากเรือนรับรองทันที “จะ… หนี… ไป… ไหน…” ชายทั้งสองตะโกนไล่หลัง อรุณีวิ่งสุดชีวิต เธอไม่รู้ว่าจะวิ่งไปทางไหน แต่สัญชาตญาณบอกให้เธอวิ่งออกไปให้ไกลที่สุดจากที่นี่ เสียงฝีเท้าของชายทั้งสองดังตามมาติดๆ อรุณีได้ยินเสียงตะโกนของพวกเขาที่ดังขึ้นเรื่อยๆ “จับ… ตัว… เธอ… ไว้…” อรุณีวิ่งไปตามทางเดินที่คุ้นเคย หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอวิ่งไปทางห้องครัว โดยหวังว่าจะเจอใครสักคนที่จะช่วยเธอได้ เมื่อเธอวิ่งเข้าไปในห้องครัว ป้านวลก็กำลังทำอาหารอยู่พอดี “อรุณี… เกิด… อะไร… ขึ้น…” ป้านวลถามอย่างตกใจเมื่อเห็นอรุณีวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา “ป้านวล… ค่ะ… ช่วย… อรุณี… ด้วย…” อรุณีหอบหายใจ “มี… คน… จะ… มา… จับ… ตัว… อรุณี…” ในขณะเดียวกัน ชายทั้งสองก็วิ่งตามเข้ามาในห้องครัว “อย่านะ…” ป้านวลตะโกน แต่ชายทั้งสองก็ยังคงพุ่งตรงมาที่อรุณี ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากโถงทางเดิน “หยุด… เดี๋ยวนี้นะ…” เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้น ท่านนักการปรากฏตัวขึ้น เขายืนขวางระหว่างอรุณีกับชายทั้งสอง “ท่านนักการ…” อรุณีเอ่ยชื่อเขาด้วยความโล่งใจ “ใคร… อนุญาต… ให้… พวกแก… มา… ทำ… อะไร… ที่นี่…” ท่านนักการถามเสียงเย็น ชายทั้งสองดูตกใจเมื่อเห็นท่านนักการ “เรา… แค่… ทำ… ตาม… คำสั่ง… ของ… ท่านหญิง… พัชรี…” ชายคนหนึ่งกล่าว “คำสั่ง… ของ… พัชรี…” ท่านนักการทวนคำ พูดของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “นี่… มัน… เป็น… แผนการ… ของ… เธอ… อีก… แล้ว… รึ…” เขาหันไปมองอรุณีที่ยืนตัวสั่นอยู่ “อรุณี… เธอ… ไม่… เป็น… อะไร… นะ…” ท่านนักการถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อรุณี… ไม่… เป็น… อะไร… ค่ะ…” อรุณีตอบ “พวกแก… ออกไป… จาก… ที่นี่… ซะ…” ท่านนักการออกคำสั่ง “แล้ว… ไป… บอก… พัชรี… ว่า… ฉัน… จะ… คุย… กับ… เธอ… เรื่อง… นี้… ด้วย… ตัว… เอง…” ชายทั้งสองรีบก้มหน้าและรีบถอยออกไปจากห้องครัวทันที เมื่อแน่ใจว่าชายทั้งสองไปแล้ว ท่านนักการก็หันมาหาอรุณี “เธอ… ปลอดภัย… แล้ว… อรุณี…” ท่านนักการกล่าว “ฉัน… ขอโทษ… ที… ที่… เธอ… ต้อง… มา… เจอ… เรื่อง… แบบนี้…” “ขอบคุณ… ค่ะ… ท่านนักการ…” อรุณีกล่าว “ฉัน… ต้อง… ไป… คุย… กับ… พัชรี… เดี๋ยวนี้…” ท่านนักการกล่าว “เธอ… อยู่… ที่นี่… กับ… ป้านวล… ไป… ก่อน… นะ…” “ค่ะ…” อรุณีตอบ ท่านนักการเดินจากไป ทิ้งให้อรุณีและป้านวลยืนมองตามหลังเขาไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย “เกือบ… ไป… แล้ว… นะ… ลูก…” ป้านวลกล่าว “ค่ะ… ป้านวล…” อรุณีตอบ “แต่… อรุณี… รู้… ว่า… ท่าน… นักการ… จะ… ปกป้อง… อรุณี… ค่ะ…” อรุณีคิดถึงแผนการที่แม่นมมะลิบอกเธอ เธอรู้ว่าแม่นมมะลิอาจจะตกอยู่ในอันตรายจากการช่วยเหลือเธอในครั้งนี้ "อรุณี… ต้อง… หา… ทาง… ช่วย… น้า… มะลิ… ด้วย…" อรุณีตั้งปณิธานในใจ