อรุณีเดินตามหญิงรับใช้เข้าไปในเรือนรับรองหลังเก่า บรรยากาศภายในเย็นเยียบราวกับถูกแช่แข็ง ยิ่งเดินลึกเข้าไป กลิ่นอับชื้นและฝุ่นที่คลุ้งอยู่ทั่วก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัว เธอเหลือบมองไปรอบๆ ผนังห้องดูเก่าแก่ มีร่องรอยของความทรุดโทรม ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้ถูกทอดทิ้งมานานแสนนาน “ท่านหญิง… อยู่… ใน… ห้อง… ด้าน… ใน… ค่ะ…” หญิงรับใช้ที่พาเธอมาเอ่ยขึ้น พลางชี้ไปยังบานประตูไม้สักบานใหญ่ที่ปิดสนิทอยู่ “คุณหนู… เข้าไป… ได้… เลย… ค่ะ…” อรุณีพยักหน้าช้าๆ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง เธอไม่แน่ใจว่าท่านหญิงพัชรีมีจุดประสงค์อันใดกันแน่ในการเรียกเธอมายังสถานที่แห่งนี้ “ขอบคุณ… ค่ะ…” อรุณีกล่าวเสียงเบา ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้บานประตู บานประตูนั้นดูแข็งแรงผิดกับสภาพโดยรวมของเรือน ทำให้เธอรู้สึกสงสัยว่าเบื้องหลังบานประตูนั้นมีสิ่งใดซ่อนอยู่ เธอเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตู บานประตูเปิดออกอย่างเงียบเชียบ เผยให้เห็นห้องที่กว้างขวางกว่าที่เธอคาดคิด เฟอร์นิเจอร์ที่ตั้งอยู่ภายในดูเก่าแก่ แต่ยังคงไว้ซึ่งความหรูหรา มีฝุ่นจับอยู่บางๆ แต่ก็ไม่มากนัก ราวกับว่าเพิ่งจะถูกทำความสะอาดไปไม่นาน และที่มุมห้องนั้นเอง เธอก็เห็นร่างของท่านหญิงพัชรี กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้บุผ้ากำมะหยี่สีเข้ม ใบหน้าของท่านหญิงซีดเผือด ดวงตาของเธอฉายแววเย็นชาและเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ถูกเก็บกดมานาน “อรุณี… ในที่สุด… เธอก็มา…” เสียงของท่านหญิงพัชรีแหบพร่า แต่ก็แฝงไว้ด้วยอำนาจบางอย่างที่ทำให้อรุณีรู้สึกหนาวสั่น “ท่านหญิง… มี… อะไร… ให้… อรุณี… รับใช้… เพคะ…” อรุณีถาม พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกหวาดกลัวไว้ภายใต้ท่าทีที่สงบนิ่ง “มี… สิ…” ท่านหญิงพัชรีกล่าว พลางลุกขึ้นยืน เดินตรงเข้ามาหาอรุณีอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ฉัน… เรียกเธอ… มา… เพื่อ… ให้… เธอ… รู้… ความจริง…” “ความจริง… อะไร… เพคะ…” อรุณีถาม หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทุกขณะ “ความจริง… ที่… ผู้ชาย… คนนั้น… ไม่เคย… บอก… เธอ…” ท่านหญิงพัชรีหยุดยืนอยู่ตรงหน้าอรุณี ดวงตาของเธอกวาดมองอรุณีตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาดูถูก “ความจริง… ที่ว่า… เธอ… เป็น… เพียง… เครื่องมือ… ของ… เขา…” อรุณีเบิกตากว้าง “ไม่จริง… ค่ะ… ท่านนักการ… ไม่ได้… เป็น… แบบนั้น…” “ไม่จริง… หรือ…” ท่านหญิงพัชรีหัวเราะในลำคออย่างเยาะหยัน “เธอ… โง่… เกินไป… หรือ… แกล้ง… โง่… กัน… แน่… อรุณี…” “ท่านหญิง… กำลัง… กล่าวหา… อรุณี… อย่างไร… เพคะ…” อรุณีถาม เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ “ฉัน… ได้ยิน… มา… ทุกอย่าง… แล้ว…” ท่านหญิงพัชรีกล่าว “ฉัน… รู้… ว่า… เขา… หลอก… เธอ… มา… ตลอด… เขากำลัง… ใช้… เธอ… เป็น… ตัว… ล่อ… เพื่อ… จัดการ… กับ… ฉัน…” “ไม่… ไม่ใช่… แบบนั้น… ค่ะ…” อรุณีปฏิเสธอย่างสิ้นหวัง “ท่านนักการ… ทรง… รัก… อรุณี…” “รัก… อย่างนั้น… หรือ…” ท่านหญิงพัชรีเย้ย “เธอ… คิด… ว่า… ผู้ชาย… อย่าง… เขา… จะ… รัก… ผู้หญิง… อย่าง… เธอ… ได้… จริงๆ… งั้น… หรือ…” “ท่านนักการ… ทรง… เมตตา… อรุณี…” อรุณีพยายามอธิบาย “ทรง… ดูแล… อรุณี… อย่างดี…” “เมตตา… หรือ… หรือ… เป็น… การ… เล่น… สนุก… กับ… ความ… รู้สึก… ของ… เธอ…” ท่านหญิงพัชรีกล่าว “เธอ… รู้… ไหม… ว่า… ฉัน… ถูก… เขา… ทรยศ… มา… นาน… เท่าไหร่… แล้ว…” “อรุณี… ไม่… เข้าใจ…” อรุณีตอบ “ท่านนักการ… ทรง… บอก… ว่า… ท่านหญิง… เป็น… ผู้มีพระคุณ… ของ… ท่าน…” “ผู้มีพระคุณ… หรือ…” ท่านหญิงพัชรีแค่นเสียง “ถ้า… ฉัน… ไม่ใช่… ผู้มีพระคุณ… ของ… เขา… แล้ว… เขา… จะ… เอา… เธอ… มา… อยู่… ใน… จวน… นี้… ได้… อย่างไร… กัน…” อรุณีเริ่มรู้สึกสับสน เธอไม่เข้าใจว่าท่านหญิงพัชรีต้องการจะสื่ออะไรกันแน่ “ฉัน… ทน… ไม่ได้… อีก… แล้ว…” ท่านหญิงพัชรีกล่าว ดวงตาของเธอแดงก่ำ “ฉัน… จะ… ไม่… ยอม… ให้… เธอ… มา… มี… ความสุข… กับ… ผู้ชาย… คน… เดียว… กับ… ฉัน…” ทันใดนั้นเอง ท่านหญิงพัชรีก็คว้าเอาแจกันดอกไม้ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ มาถือไว้ในมือ “ท่านหญิง… อย่า… ทำ… แบบ… นี้… เลย… ค่ะ…” อรุณีร้องขอ “ได้… โปรด… ใจ… เย็น… ๆ…” “ใจเย็น… หรือ…” ท่านหญิงพัชรีตะโกน “เธอ… รู้… ไหม… ว่า… ฉัน… รู้สึก… อย่างไร… บ้าง… ตอนที่… เห็น… เธอ… อยู่… กับ… เขา… ” ทันใดนั้นเอง ท่านหญิงพัชรีก็เหวี่ยงแจกันดอกไม้เข้าใส่ อรุณีเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว แจกันกระแทกเข้ากับผนังอย่างแรง เศษแก้วกระจายเกลื่อนพื้น ดอกไม้สดร่วงหล่นกระจายไปทั่ว “ท่านหญิง!” อรุณีอุทานด้วยความตกใจ “เธอ… กล้า… ที่จะ… ปฏิเสธ… ฉัน… อย่างนั้น… หรือ…” ท่านหญิงพัชรีกล่าวอย่างบ้าคลั่ง “อรุณี… ไม่… ได้… ปฏิเสธ… ค่ะ…” อรุณีพยายามตอบอย่างใจเย็น “อรุณี… แค่… ไม่… อยาก… ให้… ท่านหญิง… ทำ… ร้าย… ตัวเอง… หรือ… ทำร้าย… คนอื่น…” “เธอ… คิด… ว่า… ฉัน… จะ… กลัว… เธอ… อย่างนั้น… หรือ…” ท่านหญิงพัชรีหัวเราะ “ฉัน… จะ… ทำให้… เธอ… เสียใจ… เหมือน… ที่… ฉัน… เคย… เสียใจ…” ท่านหญิงพัชรีพุ่งเข้ามาหาอรุณีอีกครั้ง อรุณีถอยหลังไปติดผนัง เธอไม่มีทางหนี “ท่านหญิง… ได้… โปรด…” อรุณีร้องขอ แต่ท่านหญิงพัชรีไม่ฟังเสียงใดๆ อีกแล้ว เธอคว้าเอาเศษแก้วที่แตกอยู่บนพื้นขึ้นมา “ฉัน… จะ… ทำให้… เธอ… กลายเป็น… คน… ไม่… มี… ค่า…” ท่านหญิงพัชรีกล่าว พร้อมกับชูเศษแก้วขึ้นสูง อรุณีหลับตาปี๋ เธอภาวนาให้ใครสักคนเข้ามาช่วยเหลือเธอในเวลานี้