หลังจากคืนนั้น บรรยากาศในบ้านยิ่งทวีความอึมครึมขึ้นไปอีก ลลิตาพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่เก็บตัวอยู่ในห้อง พยายามประมวลผลความจริงอันเจ็บปวดที่เพิ่งได้รับรู้ การตัดสินใจของคุณภัทรที่จะยอมเป็น "คนที่สอง" ในชีวิตของคุณหญิงปิ่นอนงค์ เพื่อรักษาครอบครัวไว้ มันช่างบอบช้ำ และน่าเห็นใจในเวลาเดียวกัน แต่ในขณะเดียวกัน ลลิตาก็ไม่สามารถเข้าใจได้เลยว่าทำไมคุณหญิงปิ่นอนงค์ถึงไม่เคยแสดงความรู้สึก หรือพยายามแก้ไขสถานการณ์นี้เลย "ลูก... กำลังคิดอะไรอยู่" เสียงของคุณหญิงปิ่นอนงค์ดังขึ้น ทำให้ลลิตาที่กำลังนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง สะดุ้งเล็กน้อย ลลิตาหันไปมองมารดา พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงไว้ "เปล่าค่ะแม่... หนูแค่นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย" คุณหญิงปิ่นอนงค์เดินเข้ามาใกล้ ค่อยๆ นั่งลงข้างๆ ลลิตา "แม่... รู้สึกได้นะ... ว่าลูก... กำลังมีเรื่องไม่สบายใจ" ลลิตาเม้มปากแน่น เธออยากจะถามคำถามทั้งหมดที่ค้างคาใจออกมาให้หมด แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร "แม่คะ... คือ... หนู... หนูมีเรื่องอยากจะถามแม่..." "ถามมาได้เลยลูก" คุณหญิงปิ่นอนงค์ตอบรับด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนผิดปกติ "แม่... จะพยายามตอบ... ทุกคำถามของลูก" ลลิตาตัดสินใจรวบรวมความกล้า "แม่คะ... ทำไม... ทำไมแม่ถึง... ไม่รักพ่อ... อย่างที่ควรจะเป็นคะ" คำถามของลลิตาทำให้คุณหญิงปิ่นอนงค์นิ่งเงียบไป ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ หรี่ลงด้วยความเศร้าหมอง เธอหันหน้าไปอีกทาง ไม่สบตาลูกสาว "ลูก... รู้เรื่อง... ทั้งหมดแล้ว... ใช่ไหม" คุณหญิงปิ่นอนงค์เอ่ยถามเสียงเบา ลลิตาพยักหน้าช้าๆ "ค่ะแม่... หนู... รู้แล้ว... ว่าแม่... รัก... คุณลุง... คนนั้น" ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านใบไม้ดังแผ่วเบา เป็นเหมือนเสียงเพลงประกอบฉากอันน่าอึดอัด "แม่... แม่ขอโทษนะลูก" คุณหญิงปิ่นอนงค์กล่าวในที่สุด น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสำนึกผิด "แม่... แม่รู้ว่า... แม่ทำให้ทุกคน... ลำบากใจ... ทำให้พ่อ... เสียใจ... แต่... แม่... แม่ก็... ทำอะไรไม่ได้จริงๆ" "ทำไมคะแม่" ลลิตาถามอย่างไม่เข้าใจ "ทำไม... แม่ถึง... ไม่พยายาม... หรือ... ไม่เลือก... ที่จะ... ทำให้มัน... ถูกต้อง" คุณหญิงปิ่นอนงค์ถอนหายใจยาว "ความรัก... มัน... ไม่ได้... เลือกได้เสมอไปหรอกลูก... บางครั้ง... หัวใจ... มันก็... ไปอยู่ที่... คนอื่น... แล้ว... แม้ว่า... เราจะพยายาม... แค่ไหน... มันก็... ไม่สามารถ... ย้อนกลับ... ได้" "แล้ว... แล้วทำไมแม่... ไม่บอก... พ่อ... ตั้งแต่แรกคะ" ลลิตาถามต่อ "ทำไม... ถึงต้อง... ปล่อยให้... พ่อ... เจ็บปวด... ขนาดนี้" "พ่อ... เขา... เขาดีกับแม่... มากนะลูก" คุณหญิงปิ่นอนงค์กล่าว "เขา... เขาพยายาม... ที่จะ... เข้าใจ... และ... ยอมรับ... ในตัวตนของแม่... แม่... แม่ก็... รู้สึก... ผิด... ตลอดเวลา... แต่... แม่... แม่ก็... รัก... คนนั้น... ไม่ได้... หายไป" "แล้ว... ความรัก... ที่แม่มีให้หนู... ล่ะคะ" ลลิตาถามเสียงสั่นเครือ "มัน... มันน้อยกว่า... ความรัก... ที่แม่มีให้... คนอื่น... หรือเปล่าคะ" คุณหญิงปิ่นอนงค์รีบหันกลับมาจับมือของลลิตาไว้แน่น "ไม่นะลูก! ไม่เลย! ลูกคือ... แก้วตาดวงใจของแม่... แม่... รักลูก... มากที่สุด... ในโลก... ลูกคือ... สิ่งเดียว... ที่ทำให้แม่... ยังมีชีวิต... อยู่ได้" น้ำตาของคุณหญิงปิ่นอนงค์ไหลรินลงมา "ถ้าไม่มีลูก... แม่... แม่คง... ทนไม่ไหว... แล้ว" ลลิตาเห็นน้ำตาของมารดา เธอก็อดที่จะสงสารไม่ได้ แม้จะรู้สึกเจ็บปวดกับความจริงที่เกิดขึ้น เธอก็ยังคงเป็นลูกสาวของคุณหญิงปิ่นอนงค์ "แล้ว... แล้วทำไม... แม่... ถึง... ยอม... ให้หนู... ไป... แต่งงาน... กับ... ลูก... ของ... คนที่แม่... รัก... ล่ะคะ" คุณหญิงปิ่นอนงค์มองลูบหน้าลูกสาวด้วยความรัก "แม่... แม่รู้ว่า... ลูก... ไม่ได้... รัก... ชาติชาย... แต่... ลูก... ลูกต้อง... เข้าใจ... ว่า... มัน... เป็น... ทางเดียว... ที่แม่... จะได้... อยู่... ใกล้... ลูก... ชาย... ของแม่... ได้... อย่าง... เปิดเผย... แม่... แม่... อยาก... ให้ลูก... รู้ว่า... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... แม่... แม่ก็... จะอยู่... เคียงข้าง... ลูก... เสมอ" "แต่... หนู... หนู... ไม่ได้... ต้องการ... แบบนั้น... ค่ะแม่" ลลิตาโต้แย้ง "หนู... หนูอยาก... ให้ครอบครัวของเรา... เป็น... ครอบครัวที่... แท้จริง... ค่ะแม่... ไม่ใช่... ครอบครัวที่... สร้างขึ้น... จาก... คำโกหก... และ... ความลับ" "แม่... แม่รู้... ลูก... แม่ก็... อยาก... ให้มัน... เป็น... แบบนั้น... เหมือนกัน" คุณหญิงปิ่นอนงค์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนแรง "แต่... บางครั้ง... ชีวิต... มันก็... ไม่ได้... เป็นไป... ตามที่เรา... ต้องการ... เสมอไป" ลลิตาได้แต่นิ่งเงียบ เธอไม่รู้จะพูดอะไรอีก ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างบิดามารดาของเธอ มันสร้างรอยร้าวที่ยากจะประสานให้กลับมาเหมือนเดิมได้ เธอรู้สึกเหนื่อยล้ากับการต้องเผชิญหน้ากับความจริง และการต้องตัดสินใจในเรื่องราวที่ใหญ่เกินกว่าที่เธอจะรับมือไหว