ลลิตาอ้าปากค้าง หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก คำพูดของคุณภัทรดังก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับมีบางอย่างกำลังบดขยี้เธอจากภายใน "ยอมเป็นคนที่สองในชีวิตของเธอ" ประโยคนี้ช่างโหดร้ายเหลือเกิน มันคือการยอมรับอย่างสิ้นเชิงว่าความรักที่คุณภัทรมีต่อคุณหญิงปิ่นอนงค์นั้นยิ่งใหญ่เพียงใด และนั่นก็ยิ่งตอกย้ำว่าความสัมพันธ์ของบิดามารดาของเธอ ไม่ได้สวยงามอย่างที่เธอเคยคิดฝัน "ทำไม... ทำไมพ่อถึงต้องยอม... คะ" ลลิตาถามย้ำ เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจะจับใจความไม่ได้ เธอพยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา แต่แล้วมันก็ไหลรินลงมาอาบแก้มไม่หยุดหย่อน "พ่อ... พ่อไม่เสียใจ... หรือไม่รู้สึก... อึดอัด... บ้างเลยหรือคะ" คุณภัทรมองดูลูกสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยน "เสียใจ... สิลูก พ่อ... พ่อก็เป็นคนเหมือนกัน... พ่อก็มีความรู้สึก... แต่... ความรัก... มันมีหลายรูปแบบ... และ... สำหรับพ่อ... การได้อยู่... ข้างๆ ปิ่น... ได้เห็นเธอ... มีความสุข... แม้ว่าความสุขนั้น... จะไม่ได้มาจากพ่อ... ก็ถือเป็น... ความสุขของพ่อแล้ว" "แต่... มันไม่ยุติธรรม... กับพ่อเลยนะคะ" ลลิตาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสาร "แล้ว... แล้วแม่... แม่เคยรู้... หรือเปล่าคะ... ว่าพ่อ... คิดแบบนี้" คุณภัทรหลับตาลง นึกถึงใบหน้าของคุณหญิงปิ่นอนงค์ที่เต็มไปด้วยความเศร้าหมองในบางครั้ง "ปิ่น... เธอ... เธอรู้... เธอรู้ว่าพ่อ... รักเธอ... แต่... เธอ... เธอไม่เคย... ขอโทษพ่อ... หรือ... แสดงความสำนึกผิด... อะไรเลย... เธอ... เธอใช้ชีวิต... เหมือนกับ... ทุกอย่าง... เป็นเรื่องปกติ" "แล้ว... แล้วคนที่แม่รัก... คือใครคะพ่อ" ลลิตาถามอย่างเจาะจง เธออยากรู้ต้นตอของปัญหาทั้งหมด อยากเข้าใจความรู้สึกของคุณหญิงปิ่นอนงค์ และอยากรู้ว่าทำไมเรื่องราวทั้งหมดนี้ถึงถูกซ่อนเร้นไว้ "เป็น... คุณลุง... คนนั้น... ใช่ไหมคะ" คุณภัทรพยักหน้าช้าๆ "ใช่... เป็น... เขา... คนเดียว... ที่ปิ่น... รักเสมอมา" "แล้ว... พ่อ... พ่อเคย... พยายาม... ที่จะ... ทำความเข้าใจ... หรือ... ถามแม่... ไหมคะ" ลลิตาถามต่อ เธอรู้สึกเหมือนกำลังขุดคุ้ยอดีตที่เจ็บปวดของครอบครัว ยิ่งรู้มากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกหนักอึ้งมากขึ้นเท่านั้น "พ่อ... พ่อเคย... พยายาม... ถาม... แต่... ปิ่น... เธอก็... เอาแต่... ร้องไห้... หรือไม่ก็... เงียบ... เธอ... เธอไม่เคย... เล่าอะไร... ให้พ่อฟัง... เลย... พ่อ... ก็เลย... ตัดสินใจ... ว่า... จะไม่... บังคับ... เธอ... จะให้... โอกาส... กับเธอ... และ... กับครอบครัวของเรา" คุณภัทรเล่าต่อ ดวงตาของเขาทอดยาวไปไกล ราวกับกำลังย้อนนึกถึงช่วงเวลาที่ยากลำบากเหล่านั้น "แล้ว... แล้วเรื่อง... การแต่งงาน... ของหนู... กับคุณ... ชาติชาย... มัน... มันเกี่ยวอะไร... กับเรื่องนี้... ด้วยคะ" ลลิตาถามอย่างไม่เข้าใจ เธอรู้สึกว่าเรื่องราวทั้งหมดกำลังพันกันยุ่งเหยิงไปหมด "ทำไม... พ่อถึง... ผลักดัน... เรื่องนี้... จัง" คุณภัทรมองลลิตาอย่างจริงจัง "มัน... เกี่ยว... ลูก... ชาติชาย... เป็นลูก... ของ... คนที่ปิ่น... รัก... พ่อ... พ่ออยาก... ให้ปิ่น... ได้... อยู่ใกล้... ลูก... ของเธอ... ที่สุด... พ่อ... พ่อคิดว่า... ถ้าปิ่น... ได้... กลับไป... อยู่กับ... ลูก... ของเธอ... เธอ... อาจจะ... มีความสุข... มากขึ้น" "อะไรนะคะ!" ลลิตาอุทานเสียงดัง เธอตกใจจนแทบจะยืนไม่อยู่ "พ่อ... พ่อกำลังจะ... ยกลูก... ให้... กับ... คนรักเก่า... ของแม่... อย่างนั้นเหรอคะ" "ไม่ใช่... การยกลูก... ลูก" คุณภัทรแก้ต่างอย่างรวดเร็ว "พ่อ... แค่... อยากให้... ลูก... กับ... ชาติชาย... ได้... แต่งงานกัน... เพื่อ... ให้ปิ่น... ได้... สบายใจ... และ... เพื่อ... ให้ครอบครัวของเรา... ได้... กลับมา... สมบูรณ์... อีกครั้ง" "สมบูรณ์... ในแบบไหนคะพ่อ" ลลิตาถามอย่างประชดประชัน "สมบูรณ์... ด้วย... การหลอกลวง... เหรอคะ... แล้ว... แล้วหนูล่ะคะ... หนู... หนูจะอยู่... ยังไง... ถ้าหนู... ต้องแต่งงาน... กับคนที่... แม่... รัก" "พ่อ... พ่อขอโทษนะลูก... พ่อ... พ่อรู้ว่า... มัน... มันอาจจะ... ยาก... สำหรับลูก... แต่... พ่อ... พ่อก็... ทำทุกอย่าง... เพื่อ... ครอบครัว... เพื่อ... ให้ทุกคน... มีความสุข" คุณภัทรพยายามอธิบาย "พ่อ... พ่อไม่ได้... จะบังคับ... ลูก... หรอกนะ... แต่... พ่อ... พ่ออยากให้ลูก... ลอง... คิดถึง... ความรู้สึก... ของแม่... ด้วย" ลลิตาไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป เธอร้องไห้ออกมาอย่างหนักหน่วง ความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ มันหนักหนาเกินกว่าที่เธอจะรับไหว ความรักอันยิ่งใหญ่ของคุณภัทรที่ยอมแลกทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อความสุขของมารดา และความลับที่ถูกซ่อนเร้นมานานแสนนาน มันทำให้เธอรู้สึกสับสน และเจ็บปวดไปพร้อมๆ กัน "หนู... หนูไม่เข้าใจ... เลยค่ะพ่อ" ลลิตาพูดเสียงสะอื้น "ทำไม... ทำไมทุกอย่าง... มันถึง... ได้... ยุ่งเหยิง... ขนาดนี้" คุณภัทรโอบกอดลูกสาวไว้แน่น เขาได้แต่หวังว่าสักวันหนึ่ง ลลิตาจะเข้าใจเหตุผลของเขา และหวังว่าเวลาจะช่วยเยียวยาบาดแผลที่กำลังจะเกิดขึ้นกับหัวใจของลูกสาวได้