บรรยากาศในบ้านของคุณหญิงปิ่นอนงค์เต็มไปด้วยความตึงเครียดหลังจากการเปิดเผยความลับครั้งใหญ่ ลลิตาเองก็รู้สึกหนักอึ้งในใจ เธอไม่เคยคาดคิดว่าชีวิตของมารดาจะเต็มไปด้วยเรื่องราวที่ซับซ้อนและเจ็บปวดถึงเพียงนี้ การแต่งงานที่เกิดขึ้นไม่ใช่เพียงเพราะความรัก แต่เป็นการปกป้องและเสียสละ "คุณแม่คะ" ลลิตาเอ่ยขึ้นในเช้าวันต่อมาขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งทานอาหารเช้าด้วยกัน "หนู... หนูคิดว่า... เรา... ควรจะ... หาทาง... ติดต่อ... กับ... คุณนพดล... นะคะ" คุณหญิงปิ่นอนงค์มองลูกสาวด้วยความประหลาดใจ "ติดต่อ... กับ... คุณนพดล... อย่างนั้นหรือ... ลูก" "ค่ะคุณแม่" ลลิตาตอบ "หนู... คิดว่า... เรา... ควรจะ... รู้... ว่า... ทำไม... เขา... ถึง... มาปรากฏตัว... ในวันนี้... และ... มี... ความต้องการ... อะไร" "แต่... แม่... ไม่แน่ใจ... ว่า... จะ... คุยกับ... เขา... ได้... อย่างไร" คุณหญิงปิ่นอนงค์กล่าวเสียงแผ่วเบา "หลังจาก... ที่... ห่างหาย... กัน... ไป... นาน... ขนาดนั้น" "หนู... จะ... อยู่... กับ... คุณแม่... นะคะ" ลลิตาให้กำลังใจ "เรา... จะ... คุย... กับ... เขา... ด้วยกัน" ลลิตาตัดสินใจที่จะไม่รอช้า เธอขอเบอร์โทรศัพท์ของคุณนพดลจากคุณหญิงปิ่นอนงค์ และโทรศัพท์ไปเพื่อนัดหมายที่จะพบปะพูดคุย เสียงปลายสายตอบรับอย่างสุภาพ "สวัสดีครับ" "สวัสดีค่ะ... คุณนพดล" ลลิตาเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย "ดิฉัน... ลลิตา... ค่ะ... ลูกสาว... ของคุณหญิง... ปิ่นอนงค์" ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะตอบกลับมา "อ้อ... คุณลลิตา... ครับ... ผม... จำได้... ครับ" "คือ... ดิฉัน... อยากจะ... ขอ... นัด... พบ... คุณนพดล... ค่ะ" ลลิตาบอก "เรื่อง... ที่... เรา... ได้... พบกัน... ในวันนั้น... แล้วก็... เรื่อง... ของคุณแม่... ค่ะ" "ได้ครับ... ผม... ยินดี... ครับ" คุณนพดลตอบ "คุณ... สะดวก... ที่ไหน... และ... เมื่อไหร่... ครับ" ลลิตาเสนอที่จะพบกันที่ร้านกาแฟเดิมที่เธอเคยพบกับชาติชาย คุณนพดลตกลงตามนั้น และนัดหมายกันในวันรุ่งขึ้น ตลอดคืนนั้น ลลิตาแทบจะไม่ได้นอน เธอครุ่นคิดถึงบทสนทนาที่จะเกิดขึ้น เธอต้องเตรียมตัวรับมือกับคำถาม หรือคำขอใดๆ ที่คุณนพดลอาจจะมี และต้องพยายามรักษาความสงบเอาไว้ให้ได้ วันรุ่งขึ้น ลลิตามาถึงร้านกาแฟก่อนเวลานัดเล็กน้อย เธอสั่งเครื่องดื่มแก้วโปรด และนั่งรอด้วยใจที่เต้นระรัว ไม่นานนัก คุณนพดลก็ปรากฏตัวขึ้น เขาเดินเข้ามาในร้าน มองหาลลิตา ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาเธอ "สวัสดีครับ... คุณลลิตา" เขาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่ดูสุภาพ แต่แฝงไปด้วยความเคร่งขรึม "สวัสดีค่ะ... คุณนพดล" ลลิตาตอบกลับ พลางผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "เชิญค่ะ" เมื่อคุณนพดลนั่งลงเรียบร้อยแล้ว ลลิตาก็เริ่มบทสนทนา "ก่อนอื่น... หนู... ต้องขอโทษ... ด้วยนะคะ... ที่... มา... กะทันหัน... แบบนี้" "ไม่เป็นไรครับ" คุณนพดลตอบ "ผม... ก็... อยากจะ... พูดคุย... กับคุณ... เหมือนกัน" "คือ... หนู... อยากจะ... ถาม... คุณนพดล... ตรงๆ... เลยค่ะ" ลลิตาเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา "ทำไม... คุณนพดล... ถึง... มาปรากฏตัว... ในวันนั้น... คะ" คุณนพดลถอนหายใจยาว "ผม... ได้ยิน... ข่าว... มา... ครับ... ว่า... คุณหญิง... ปิ่นอนงค์... กำลังจะ... แต่งงาน... อีกครั้ง" "ค่ะ" ลลิตาตอบ "คุณแม่... กำลังจะ... แต่งงาน... กับ... คุณชาติชาย... ค่ะ" เมื่อได้ยินชื่อชาติชาย ใบหน้าของคุณนพดลก็ฉายแววแปลกใจเล็กน้อย "คุณ... ชาติชาย... อย่างนั้นหรือครับ" "ใช่ค่ะ" ลลิตาตอบ "คุณชาติชาย... เป็น... คน... ที่... รัก... และ... ดูแล... คุณแม่... ของหนู... เป็นอย่างดี" คุณนพดลพยักหน้าช้าๆ "ผม... รู้จัก... คุณชาติชาย... ครับ... เขา... เป็น... คน... ดี" "แล้ว... คุณนพดล... ล่ะคะ" ลลิตาถามต่อ "คุณ... มา... เพื่อ... อะไร... คะ" คุณนพดลเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมคำพูด "ผม... มา... เพื่อ... เตือน... คุณ... ครับ... คุณลลิตา" "เตือน... อะไร... คะ" ลลิตาถามอย่างสงสัย "ผม... รู้... ว่า... คุณหญิง... ปิ่นอนงค์... เคย... มี... ความสัมพันธ์... กับ... ผม... ในอดีต" คุณนพดลกล่าว "และ... ผม... ก็... รู้... ว่า... คุณหญิง... ได้... แต่งงาน... กับ... พ่อ... ของคุณ... ในภายหลัง... ด้วย... เหตุผล... บางอย่าง" "คุณ... รู้... เรื่อง... นั้น... ด้วย... หรือคะ" ลลิตาถามอย่างตกใจ "ใช่ครับ" คุณนพดลตอบ "ผม... ได้ทราบ... เรื่องราว... ทั้งหมด... จาก... คนใกล้ชิด... ของ... ครอบครัว... เรา... เมื่อ... ไม่นาน... มานี้" "แล้ว... ทำไม... คุณ... ถึง... มา... เตือน... หนู... คะ" ลลิตาถามอย่างไม่เข้าใจ "เพราะ... ผม... เป็นห่วง... คุณหญิง... ปิ่นอนงค์... ครับ" คุณนพดลกล่าว "และ... ผม... ก็... ไม่ต้องการ... ให้... เรื่องราว... ในอดีต... กลับมา... ทำร้าย... คุณหญิง... อีกครั้ง" "หมายความว่า... คุณ... ทราบ... ว่า... ทำไม... คุณแม่... ถึง... ต้อง... แต่งงาน... กับ... คุณพ่อ... ของหนู... ในตอนนั้น... หรือคะ" ลลิตาถามอย่างคาดหวัง คุณนพดลพยักหน้า "ใช่ครับ... ผม... รู้... ว่า... คุณหญิง... ของผม... กำลัง... ตกอยู่ใน... อันตราย... ในตอนนั้น... และ... พ่อ... ของคุณ... ก็... เป็น... คน... เดียว... ที่... สามารถ... ปกป้อง... เธอ... ได้" "อันตราย... อย่างนั้นหรือคะ" ลลิตาถามอย่างตื่นตระหนก "อันตราย... จาก... ใคร... คะ" "ผม... ไม่สามารถ... บอก... ได้... ครับ... คุณลลิตา" คุณนพดลกล่าว "แต่... ขอให้... คุณ... เชื่อมั่น... ในตัว... คุณชาติชาย... เถอะครับ... เขา... เป็น... คน... ที่... สามารถ... ดูแล... คุณหญิง... ปิ่นอนงค์... ได้... เป็นอย่างดี" "แล้ว... คุณนพดล... ล่ะคะ" ลลิตาถาม "คุณ... จะ... ทำอะไร... ต่อไป" คุณนพดลยิ้มบางๆ "ผม... จะ... ขอ... เป็น... ผู้สังเกตการณ์... อยู่ห่างๆ... ครับ... และ... ถ้า... คุณหญิง... ปิ่นอนงค์... ต้องการ... ความช่วยเหลือ... จริงๆ... ผม... ก็... พร้อม... ที่จะ... ยื่นมือ... เข้าไป... ช่วย" คำพูดของคุณนพดลทำให้ลลิตารู้สึกโล่งใจขึ้น เธอเข้าใจแล้วว่าการปรากฏตัวของคุณนพดลในครั้งนี้ ไม่ได้มีเจตนาร้าย แต่เป็นการแสดงความเป็นห่วงเป็นใยต่อมารดาของเธอ "ขอบคุณ... ค่ะ... คุณนพดล" ลลิตาเอ่ยอย่างจริงใจ "หนู... ขอบคุณ... มากจริงๆ" "ไม่เป็นไรครับ... คุณลลิตา" คุณนพดลตอบ "ขอให้... คุณ... และ... คุณหญิง... มี... ความสุข... นะครับ" หลังจากที่ลลิตากลับมาถึงบ้าน เธอรีบไปเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่คุณนพดลได้บอกให้คุณหญิงปิ่นอนงค์ฟัง คุณหญิงปิ่นอนงค์รับฟังด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโล่งใจ เสียใจ และซาบซึ้ง "แม่... ดีใจ... ที่... คุณนพดล... ยัง... เป็นห่วง... แม่" คุณหญิงปิ่นอนงค์กล่าว "และ... แม่... ก็... ดีใจ... ที่... ลูก... ได้... เข้าใจ... เรื่องราว... ทั้งหมด" ลลิตากุมมือมารดาไว้แน่น "ไม่ว่า... จะเกิดอะไร... ขึ้น... หนู... จะ... อยู่... เคียงข้าง... คุณแม่... เสมอ... นะคะ" แม้ว่าความลับบางส่วนจะถูกเปิดเผยแล้ว แต่ลลิตาก็ยังคงรู้สึกว่ายังมีบางอย่างที่ยังค้างคาอยู่ การปรากฏตัวของคุณนพดลได้คลี่คลายปมบางอย่างในใจของเธอ แต่ขณะเดียวกันก็ทิ้งคำถามใหม่ๆ เอาไว้ เรื่องราวในอดีตยังคงวนเวียนอยู่ และเธอไม่แน่ใจว่ามันจะจบลงเช่นไร