วิวัฒน์ขับรถพาอัญชันฝ่าความมืดไปตามถนนที่เปลี่ยวร้าง เขามั่นใจว่าได้ทิ้งรถคันที่ไล่ตามมาได้ชั่วขณะหนึ่งแล้ว แต่ความสบายใจนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก "คุณผู้หญิงครับ เราจะไปที่ไหนกันแน่" วิวัฒน์ถามขณะที่เลี้ยวรถเข้าสู่ถนนที่มืดสนิทกว่าเดิม อัญชันมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงจันทร์ที่ลอดผ่านกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่ทำให้เกิดเงาตะคุ่มๆ ที่ดูน่ากลัว "ฉันไม่รู้ค่ะ คุณวิวัฒน์ มีที่ไหนที่คุณพอจะพาฉันไปหลบซ่อนได้บ้างไหมคะ" วิวัฒน์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ที่บ้านเก่าของผมครับ มันค่อนข้างห่างไกลผู้คน อาจจะพอปลอดภัย" "ดีค่ะ ไปที่นั่นเลย" อัญชันตอบรับทันที รถของวิวัฒน์ขับต่อไปอีกหลายกิโลเมตร ผ่านทุ่งนาที่ว่างเปล่า และป่าทึบข้างทาง จนกระทั่งมาถึงบ้านไม้เก่าๆ หลังเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ท่ามกลางความเงียบสงัด "ถึงแล้วครับคุณผู้หญิง" วิวัฒน์บอก อัญชันมองดูบ้านหลังนั้นด้วยความรู้สึกโล่งใจ แต่ก็ยังคงมีร่องรอยของความกังวลอยู่ "ขอบคุณมากนะคะคุณวิวัฒน์" ทั้งสองคนลงจากรถ และวิวัฒน์ก็รีบเปิดประตูบ้านเชื้อเชิญอัญชันเข้าไป ภายในบ้านมีบรรยากาศที่ค่อนข้างอึมครึม เต็มไปด้วยฝุ่นที่จับตามเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ แต่ก็ดูสะอาดสะอ้านพอสมควร "ขออภัยด้วยนะครับคุณผู้หญิง บ้านผมอาจจะดูไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่" วิวัฒน์กล่าว "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันขอบคุณคุณมากจริงๆ" อัญชันตอบ ขณะที่เธอนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่าตัวหนึ่ง วิวัฒน์รีบไปชงน้ำร้อนให้เธอ "คุณผู้หญิงดื่มอะไรไหมครับ" "น้ำเปล่าก็พอค่ะ" อัญชันตอบ ขณะที่วิวัฒน์กำลังเตรียมน้ำให้ อัญชันก็หยิบกระเป๋าเอกสารที่เธอพกติดตัวมาวางลงบนตัก เธอรู้สึกถึงน้ำหนักของมันที่กดทับลงมา ซึ่งเปรียบเสมือนน้ำหนักของความรับผิดชอบที่เธอต้องแบกรับ "คุณวิวัฒน์คะ" อัญชันเอ่ยขึ้น "คุณแน่ใจนะคะว่าที่นี่ปลอดภัยจริงๆ" วิวัฒน์หันมามองเธอ "ผมคิดว่าน่าจะปลอดภัยนะครับ บ้านหลังนี้ไม่มีใครรู้ว่าผมมีอยู่ และอยู่ห่างจากตัวเมืองพอสมควร" "แล้วเรื่องรถคันนั้นล่ะคะ" อัญชันถามด้วยความกังวล "พวกเขาจะตามหาเราเจอไหม" "ผมพยายามขับวนไปหลายทางแล้วครับ หวังว่าพวกเขาจะคิดว่าเราหนีไปอีกทิศทางหนึ่ง" วิวัฒน์ตอบ "แต่เราก็ประมาทไม่ได้ครับ" วิวัฒน์ยื่นแก้วน้ำให้เธอ "คุณผู้หญิงครับ คุณแน่ใจนะครับว่าเอกสารพวกนี้จะช่วยอะไรได้" อัญชันพยักหน้า "ฉันหวังว่าจะเป็นเช่นนั้นค่ะ มันเป็นหลักฐานการทุจริตและคอร์รัปชันของตระกูลคิมทั้งหมด" เธอเปิดกระเป๋าเอกสารออกให้วิวัฒน์ดูคร่าวๆ "มีทั้งบัญชีรายรับรายจ่ายที่ปลอมแปลง หลักฐานการโอนเงินที่ผิดกฎหมาย และเอกสารอื่นๆ อีกมากมาย" วิวัฒน์มองดูเอกสารเหล่านั้นด้วยความทึ่ง "ผมไม่เคยคิดเลยว่าตระกูลคิมจะทำอะไรได้ขนาดนี้" "เบื้องหลังความร่ำรวยและความมีหน้ามีตาของพวกเขามันเต็มไปด้วยความเน่าเฟะค่ะ" อัญชันกล่าว "ฉันได้มันมาก็เพราะคุณวิภาวดี" "คุณวิภาวดี?" วิวัฒน์เอ่ยชื่อด้วยความสงสัย "ใช่ค่ะ มารดาของคิม จีฮุน" อัญชันอธิบาย "เธอซ่อนเอกสารเหล่านี้ไว้ในห้องลับ และทิ้งบันทึกไว้ให้ฉัน" "คุณผู้หญิงได้คุยกับท่านด้วยเหรอครับ" "ไม่ได้คุยค่ะ ฉันพบแค่บันทึกของท่าน" อัญชันตอบ "ท่านเขียนถึงความเจ็บปวดและความไม่สบายใจที่ท่านต้องเผชิญจากการกระทำของสามีและลูกชาย" "ผมเข้าใจแล้วครับ" วิวัฒน์พยักหน้า "คุณผู้หญิงต้องเข้มแข็งนะครับ" ทั้งสองคนนั่งเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ความเหนื่อยล้าและความตึงเครียดค่อยๆ เข้ามาแทนที่ "คุณวิวัฒน์คะ" อัญชันเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ฉันต้องไปสถานีตำรวจให้เร็วที่สุด" "ครับ ผมจะพาคุณไป" วิวัฒน์ตอบ "แต่ตอนนี้เราพักกันสักครู่ก่อนนะครับ คุณดูอ่อนเพลียมาก" อัญชันพยักหน้า เธอรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะทรุดลงไปทุกขณะ ขณะที่เธอกำลังจะลุกขึ้นไปสำรวจห้องนอน วิวัฒน์ก็ชะงักไป "เดี๋ยวก่อนครับคุณผู้หญิง" "มีอะไรเหรอคะ" อัญชันถาม วิวัฒน์ชี้ไปยังหน้าต่างด้านนอก "ผมเห็นเงาบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ตรงชายป่า" อัญชันรีบเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังบริเวณที่วิวัฒน์ชี้ ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้ง เงาตะคุ่มๆ ของคนสองคนกำลังเดินตรงเข้ามาทางบ้านของวิวัฒน์อย่างช้าๆ พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบราวกับนักล่า "พวกเขาตามเรามาเจอจนได้!" วิวัฒน์อุทานด้วยความตกใจ "แย่แล้วค่ะ!" อัญชันกล่าว "พวกเขาเป็นใคร" "ผมไม่รู้ครับ แต่ดูจากลักษณะแล้ว ไม่น่าจะเป็นคนธรรมดา" วิวัฒน์รีบคว้าสิ่งของที่พอจะเป็นอาวุธได้มาถือไว้ "คุณผู้หญิงรีบไปหลบที่ไหนสักแห่งนะครับ" "ไม่ค่ะ ฉันจะไปกับคุณ" อัญชันยืนยัน "ไม่ได้นะครับคุณผู้หญิง มันอันตรายเกินไป" วิวัฒน์พยายามห้าม "ฉันมีเอกสารพวกนี้ ฉันจะหนีไปไหนไม่ได้" อัญชันพูดเสียงหนักแน่น "ถ้าฉันต้องสู้ ฉันก็จะสู้" เงาของคนทั้งสองคนเริ่มเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ อัญชันมองเห็นแสงสะท้อนจากวัตถุบางอย่างในมือของพวกเขา ซึ่งดูเหมือนจะเป็นอาวุธ "พวกเขากำลังจะบุกเข้ามาแล้ว!" วิวัฒน์อุทาน อัญชันสูดลมหายใจลึกๆ เธอหยิบเอกสารทั้งหมดออกมาจากกระเป๋า และยื่นให้กับวิวัฒน์ "ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับฉัน ช่วยนำเอกสารนี้ไปส่งให้ตำรวจด้วยนะคะ" วิวัฒน์รับเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทา "คุณผู้หญิงครับ..." "ไม่ต้องห่วงค่ะ" อัญชันกล่าว "ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่" เสียงทุบประตูที่ดังสนั่นหวั่นไหวดังขึ้น เป็นสัญญาณว่าการเผชิญหน้าที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว