เสียงทุบประตูดังไม่หยุดหย่อน ราวกับจะสั่นสะเทือนไปถึงโครงสร้างบ้านไม้เก่าๆ นั้น อัญชันยืนนิ่งอยู่ข้างวิวัฒน์ ใบหน้าซีดเผือดแต่ดวงตาฉายแววแห่งความมุ่งมั่น "คุณผู้หญิงครับ เราต้องหาทางหนีออกไปทางอื่น" วิวัฒน์กระซิบเสียงเครียด "ทางไหนคะ" อัญชันถาม "หน้าต่างด้านหลังครับ" วิวัฒน์ชี้ไปยังหน้าต่างบานเล็กที่อยู่สุดทางเดิน "อาจจะพอมีที่ให้เราลอดออกไปได้" วิวัฒน์รีบพาอัญชันไปยังหน้าต่างบานนั้น ขณะที่เสียงทุบประตูก็เริ่มดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับไม้หน้าที่ใช้ทุบประตูจะเริ่มแข็งแรงขึ้น "ผมจะเปิดให้ก่อน" วิวัฒน์บอกพลางออกแรงงัดหน้าต่างขึ้น เสียงไม้เก่าๆ ดังเอี๊ยดอ๊าด พร้อมกับช่องว่างที่ค่อยๆ เปิดออก "คุณผู้หญิงเชิญก่อนครับ" วิวัฒน์ดันอัญชันให้เข้าไปก่อน อัญชันไม่รอช้า เธอค่อยๆ ลอดตัวออกไปทางหน้าต่างอย่างทุลักทุเล อากาศยามดึกที่เย็นเยียบปะทะเข้าใบหน้า แต่ความรู้สึกกลัวกลับทำให้เธอแทบไม่รู้สึกถึงความหนาว เมื่อเธอออกมาได้ วิวัฒน์ก็รีบตามออกมาทันที "เราจะไปไหนกันต่อครับ" อัญชันถาม "ตรงไปทางป่าครับ" วิวัฒน์ชี้มือไปในความมืด "เราจะใช้ความมืดเป็นเกราะกำบัง" ขณะที่ทั้งสองกำลังจะวิ่งเข้าไปในป่า เสียงประตูก็ถูกพังเข้ามาดังสนั่นหวั่นไหว "หยุดอยู่ตรงนั้น!" เสียงห้าวๆ ของชายคนหนึ่งดังขึ้น อัญชันและวิวัฒน์หันกลับไปมอง เห็นร่างของชายสองคนยืนตระหง่านอยู่ที่ประตูบ้าน พวกเขาสวมชุดสีดำ และในมือถือปืน "แย่แล้ว!" วิวัฒน์อุทาน "วิวัฒน์! คุณไม่ควรมายุ่งเรื่องนี้!" หนึ่งในชายชุดดำตะโกน "คุณคิมจะไม่อภัยให้คุณแน่!" อีกคนเสริม อัญชันรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ เธอรู้ว่าชายสองคนนี้คือคนของคิม จีฮุนอย่างแน่นอน "หนีไป!" วิวัฒน์ผลักอัญชันเต็มแรง อัญชันเสียหลัก แต่ก็พยายามทรงตัวและวิ่งเข้าไปในป่าตามที่วิวัฒน์บอก เสียงปืนดังขึ้นนัดหนึ่ง! อัญชันหันกลับไปมอง เห็นวิวัฒน์ล้มลงไปกองกับพื้น ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองมาที่เธอ "วิวัฒน์!" อัญชันกรีดร้อง "หนีไปคุณผู้หญิง! เอาเอกสารไป!" วิวัฒน์ตะโกนบอกเป็นคำสุดท้าย ก่อนที่ร่างของเขาจะนิ่งสนิท น้ำตาไหลรินอาบแก้มอัญชัน เธอรู้ว่าเธอต้องหนีไปให้ได้ เพื่อวิวัฒน์ และเพื่อความหวังที่เธอแบกรับ เธอวิ่งเข้าไปในป่าอย่างไม่คิดชีวิต เสียงฝีเท้าของเธอเหยียบย่ำใบไม้แห้งที่ร่วงหล่นอยู่เต็มพื้น "จับตัวเธอมา!" เสียงของชายชุดดำตะโกนไล่หลังมา อัญชันวิ่งต่อไปเรื่อยๆ ไม่สนใจความเหนื่อยล้า หรือบาดแผลที่อาจจะเกิดขึ้น เธอวิ่งจนกระทั่งปอดแทบจะระเบิด เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของคนสองคนตามมาติดๆ หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมา "ฉันจะหนีไปไหนได้อีก" เธอคิดด้วยความสิ้นหวัง ทันใดนั้น เธอก็ชนเข้ากับอะไรบางอย่างที่แข็งแรง ร่างของเธอกระเด็นไปด้านหลัง "โอ๊ย!" เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าเธอชนเข้ากับร่างของชายคนหนึ่ง "คุณ..." อัญชันพูดไม่ออก ชายคนนั้นเป็นร่างสูงใหญ่ สวมชุดสีดำเช่นกัน แต่มีท่าทีที่ดูแตกต่างจากสองคนก่อนหน้านี้ "คุณเป็นใคร!" อัญชันถามด้วยเสียงสั่น ชายคนนั้นมองอัญชันด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "ผมมาช่วยคุณ" "ช่วยฉัน?" อัญชันไม่เข้าใจ "ใช่" ชายคนนั้นตอบ "ผมรู้ว่าคุณมีเอกสารอะไร ผมจะพาคุณไปส่งที่ปลอดภัย" "แล้วคุณเป็นใคร" อัญชันถามอีกครั้ง "ผม... เป็นคนที่ต้องการเห็นความยุติธรรม" ชายคนนั้นตอบ "และผมรู้ว่าคิม จีฮุนไม่ใช่คนดี" ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน เสียงฝีเท้าของชายชุดดำทั้งสองก็ดังเข้ามาใกล้ "รีบไปกันเถอะครับ" ชายปริศนาคว้าแขนอัญชัน และดึงเธอให้วิ่งไปตามเส้นทางที่เขาคุ้นเคย พวกเขาหลบหลีกต้นไม้ใหญ่ และโขดหินอย่างคล่องแคล่ว ราวกับเป็นเจ้าของพื้นที่แห่งนี้ "คุณรู้จักที่นี่ดี" อัญชันพูด "ผมเคยอยู่ที่นี่มาก่อน" ชายคนนั้นตอบ "และผมรู้ว่ามีทางลับที่จะพาเราออกไปจากที่นี่ได้" พวกเขาเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางที่ไม่คุ้นเคย จนกระทั่งมาถึงปากถ้ำเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ "เข้าไปข้างในนี้ก่อนครับ" ชายปริศนาบอก อัญชันพยักหน้า และทั้งสองก็เข้าไปในถ้ำอย่างรวดเร็ว ภายในถ้ำมืดสนิท แต่ชายปริศนาดูเหมือนจะมองเห็นทางได้เป็นอย่างดี เขานำทางอัญชันเข้าไปลึกเรื่อยๆ "ที่นี่เป็นทางลับที่จะพาเราออกไปสู่ถนนอีกสายหนึ่ง" เขาอธิบาย เมื่อพวกเขาออกมาจากถ้ำอีกด้านหนึ่ง ก็พบว่าตัวเองอยู่บนถนนที่เปลี่ยวร้าง ท่ามกลางแสงสลัวของรุ่งอรุณ "คุณวิวัฒน์..." อัญชันพึมพำด้วยความเศร้า "ผมเสียใจด้วยนะครับ" ชายปริศนาเอ่ย "แต่คุณต้องเข้มแข็งต่อไป" "ฉันจะทำยังไงต่อ" อัญชันถาม "ผมจะพาคุณไปส่งที่ปลอดภัย" ชายปริศนาบอก "หลังจากนั้น คุณก็ไปส่งเอกสารที่สถานีตำรวจ" อัญชันมองเอกสารในมือของเธอ แล้วมองไปยังชายปริศนา "ฉันจะเชื่อใจคุณได้อย่างไร" "คุณไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนี่ครับ" ชายปริศนาตอบ "และผมก็มีเหตุผลของผมที่จะทำแบบนี้" อัญชันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอรู้ว่าเธอต้องเสี่ยง "ก็ได้ค่ะ" อัญชันตอบ "พาฉันไป" ชายปริศนาพยักหน้า และพาเธอไปยังรถยนต์คันหนึ่งที่จอดรออยู่ไม่ไกลนัก "นี่คือรถของผม" เขาบอก "และผมจะพาคุณไปส่งที่ปลอดภัย" ขณะที่อัญชันกำลังจะก้าวขึ้นรถ เธอก็เหลือบไปเห็นกลุ่มควันสีดำลอยขึ้นมาจากทิศทางของบ้านวิวัฒน์ "นั่นมัน..." อัญชันอุทาน "คงเป็นอุบัติเหตุครับ" ชายปริศนาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่ในแววตาของเขามีบางอย่างที่ทำให้อัญชันรู้สึกไม่สบายใจ เธอรู้ว่าการต่อสู้เพื่อความยุติธรรมของเธอเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และมันคงจะไม่ง่ายเลย.