อัญชันเงยหน้าขึ้นมอง ภาพตรงหน้าทำให้เธอประหลาดใจ เธอเห็น ‘รดา’ เพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของเธอ รดายิ้มกว้าง ก้าวตรงเข้ามาหาเธอทันที "ไม่คิดเลยว่าจะเจอเธอที่นี่!" รดาอุทานด้วยความตื่นเต้น "สบายดีไหมอัญชัน" อัญชันลุกขึ้นยืนตามสัญชาตญาณ รู้สึกอึดอัดปนดีใจเล็กน้อย "รดา! สบายดีค่ะ แล้วเธอเป็นไงบ้าง" "ฉันก็เรื่อยๆ จ้ะ" รดาตอบ พลางนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามอัญชัน "มาทำอะไรแถวนี้เหรอ ไม่ค่อยเห็นเธอออกมาข้างนอกเท่าไหร่เลยนะ" "ฉัน... มาเดินเล่นค่ะ" อัญชันเลือกที่จะตอบแบบกำปั้นทุบดิน "พอดีอยากสูดอากาศบริสุทธิ์บ้าง" "อ๋อ เข้าใจเลย" รดาพยักหน้า "ชีวิตในคฤหาสน์มันคงจะอึดอัดเนอะ" คำพูดของรดาเหมือนจะเข้าใจสถานการณ์ของเธอ อัญชันมองหน้ารดา พลางคิดว่าเธอควรจะบอกอะไรเธอไปดี เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเปิดเผยเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเธอมากน้อยแค่ไหน "ก็... นิดหน่อยน่ะค่ะ" อัญชันตอบอย่างอ้อมแอ้ม "แล้วเธอ... ยังทำงานอยู่ที่เดิมใช่ไหม" "ใช่จ้ะ ยังอยู่ที่เดิม" รดายิ้ม "แต่ก็กำลังมองหางานใหม่ที่ท้าทายกว่านี้อยู่เหมือนกัน" "ดีแล้วล่ะค่ะ" อัญชันพยักหน้า "เธอเป็นคนเก่ง มีความสามารถ ไม่น่าจะติดอยู่ที่เดิมนานๆ หรอก" "ขอบใจนะ" รดาเอ่ย "ว่าแต่... เธอยังติดต่อกับคุณอธิปัตย์อยู่หรือเปล่า" คำถามนี้ทำให้อัญชันชะงักไปชั่วขณะ เธอไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไรเมื่อได้ยินชื่อของอธิปัตย์อีกครั้ง "ไม่ค่ะ เรา... เลิกกันแล้ว" "อ๋อ... ฉันเสียใจด้วยนะ" รดาดูเหมือนจะเข้าใจ "ฉันรู้ว่าเธอรักเขามาก" "เรื่องมันผ่านมานานแล้วค่ะ" อัญชันพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ "ตอนนี้ฉันแต่งงานแล้ว" "จริงเหรอ!" รดาตาโต "แต่งงานกับใครจ๊ะ" อัญชันสูดลมหายใจลึก "คุณคิม จีฮุนค่ะ" รดาเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง "คุณคิม จีฮุน! ประธานบริษัทคิม กรุ๊ป น่ะเหรอ! ไม่น่าเชื่อเลย!" "ค่ะ" อัญชันพยักหน้า "เป็นการแต่งงานที่... ถูกจัดขึ้นค่ะ" "จัดขึ้น" รดาทวนคำ "หมายความว่าไง" อัญชันมองหน้ารดา เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในแววตาของเพื่อนเก่า เธอตัดสินใจที่จะเล่าเรื่องราวบางส่วนให้เธอฟัง "ครอบครัวของฉันมีปัญหาเรื่องธุรกิจน่ะค่ะ" อัญชันเริ่มเล่า "ทางครอบครัวของเขาเลยยื่นข้อเสนอให้ พ่อกับแม่ของฉันก็เลย... ตกลง" "โอ้... อัญชัน ฉันเสียใจด้วยนะ" รดาจับมืออัญชันไว้แน่น "นี่มันโหดร้ายเกินไป" "ตอนแรกฉันก็ไม่เข้าใจค่ะ" อัญชันเล่าต่อ "แต่พอได้มาอยู่ที่นี่จริงๆ ฉันถึงได้รู้ว่ามันไม่ใช่แค่นั้น" "หมายความว่าไง" "ฉันรู้สึกเหมือนเป็น... ตัวประกัน" อัญชันพูดเสียงแผ่ว "เป็นเหมือนเครื่องมือทางการเมืองที่ต้องใช้เพื่อรักษาหน้าตาและผลประโยชน์ของทั้งสองตระกูล" "นี่มัน..." รดาอึ้งไป "ฉันไม่รู้จะพูดอะไรเลย" "ฉันรู้สึกโดดเดี่ยวมากๆ ค่ะรดา" อัญชันพูดต่อ "คุณคิม จีฮุนเอง... เขาก็ดูเหมือนจะไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับฉันเลย" "แล้วเขาปฏิบัติต่อเธออย่างไรบ้าง" "ก็... ไม่ได้ทำร้ายร่างกายนะคะ" อัญชันตอบ "แต่ก็เย็นชา ไม่มีเยื่อใย เหมือนฉันเป็นแค่สิ่งของที่เขาต้องดูแล" "แย่มากเลย" รดากล่าวด้วยความรู้สึกเห็นใจ "แล้วเธอ... รู้สึกอย่างไร" "ฉันไม่รู้จะรู้สึกอย่างไรเลยค่ะ" อัญชันสารภาพ "บางครั้งก็รู้สึกโกรธ บางครั้งก็รู้สึกเศร้า บางครั้งก็รู้สึกชาด้านชา" "แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไป" "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" อัญชันส่ายหน้า "ฉันพยายามจะหาทางออก แต่ก็ยังมองไม่เห็น" "เธออย่าเพิ่งหมดหวังนะอัญชัน" รดาพูดอย่างให้กำลังใจ "อย่างน้อยเธอก็ยังมีฉันนะ ถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ บอกฉันได้เสมอ" "ขอบคุณนะรดา" อัญชันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาบ้าง "แค่ได้ระบายให้เธอฟังก็รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว" "แน่นอนอยู่แล้ว" รดายิ้ม "เราเป็นเพื่อนกันนี่นา" ทั้งสองคนนั่งคุยกันอีกพักใหญ่ จนกระทั่งอัญชันรู้สึกว่าถึงเวลาที่ต้องกลับแล้ว "ฉันต้องไปแล้วค่ะรดา" อัญชันกล่าว "เดี๋ยวจะดึกเกินไป" "ได้จ้ะ" รดาตอบ "เราแลกเบอร์โทรศัพท์กันไว้ไหม เผื่อมีอะไรจะได้ติดต่อกันง่ายๆ" "ดีเลยค่ะ" อัญชันตอบรับทันที "ฉันก็คิดอยู่เหมือนกัน" ทั้งสองคนแลกเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์กัน ก่อนที่อัญชันจะกล่าวลาและเดินออกจากร้านกาแฟไป เมื่อเดินกลับออกมาจากร้าน อากาศภายนอกดูเหมือนจะเย็นลงเล็กน้อย อัญชันเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือ เธอพบว่าเธอใช้เวลาอยู่ที่ร้านกาแฟนมนานกว่าที่คิด ขณะที่เธอกำลังเดินกลับไปที่คฤหาสน์ จู่ๆ ก็มีเสียงรถยนต์ดังขึ้นข้างหลังเธอ อัญชันหันไปมองด้วยความตกใจ รถยนต์สีดำคันหรูจอดสนิทอยู่ข้างทาง ประตูรถด้านคนขับเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าของคิม จีฮุน "คุณมาทำอะไรที่นี่" อัญชันถามด้วยน้ำเสียงตกใจ "ผมมารับคุณ" คิม จีฮุนตอบสั้นๆ "คุณออกไปข้างนอกโดยไม่บอกกล่าว ทำไม" "ฉัน... แค่อยากจะเดินเล่น" อัญชันตอบอย่างไม่เต็มเสียง "คุณนายเฉินอนุญาตแล้ว" "แต่ผมไม่ได้อนุญาต" คิม จีฮุนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ผมสั่งให้คุณอยู่ในความดูแลของผมตลอดเวลา" คำพูดของเขาทำให้อัญชันรู้สึกเหมือนถูกตอกย้ำอีกครั้ง เธอเป็นแค่สิ่งของ เป็นสมบัติของเขาที่ต้องถูกควบคุม "ฉันขอโทษค่ะ" อัญชันกล่าว "ฉันจะไม่ทำอีก" "ขึ้นรถ" คิม จีฮุนสั่ง อัญชันจำใจต้องขึ้นรถไป ท่ามกลางความรู้สึกที่สับสนปนเป ทั้งความโล่งใจที่ได้เจอเพื่อน ความอึดอัดที่ถูกควบคุม และความไม่แน่ใจในอนาคต