พรรณรายมองเข้าไปในดวงตาของมายด์ที่ฉายแววหวาดหวั่น แต่ก็มีความหวังริบหรี่ซ่อนอยู่ เธอก้าวเข้าไปใกล้ขึ้น ยื่นมือไปแตะแขนของมายด์เบาๆ "มายด์ ฉันรู้ว่ามันยาก แต่เราต้องลองนะ ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย ก็ไม่มีอะไรจะเปลี่ยนแปลง" มายด์ถอนหายใจยาว "แล้วเราจะเริ่มยังไงล่ะ พรรณราย? พี่ก้องเขาคอยจับตาดูเราตลอดเวลา ทุกย่างก้าว ทุกคำพูดของพวกเรา เขารู้ทุกอย่าง" "นั่นคือเหตุผลที่เราต้องระวัง" พรรณรายตอบ "เราต้องหาวิธีสื่อสารกันโดยที่เขาไม่รู้ตัว เราอาจจะเริ่มจากการสังเกตพฤติกรรมของคนอื่นๆ ที่ดูเหมือนจะมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่" "หมายถึงใครบ้างล่ะ" มายด์ถาม ใบหน้าของเธอเริ่มมีความสนใจ แต่ก็ยังคงมีแววระแวง "ก็อย่างเช่น คุณลุงสมชาย ที่ชอบแอบไปนั่งอยู่เงียบๆ คนเดียวริมคลองตอนเย็นๆ หรือ ป้าสำรวย ที่ดูเหมือนจะรู้เรื่องราวต่างๆ มากกว่าที่เธอแสดงออก" พรรณรายกล่าว "ฉันรู้สึกว่าคนเหล่านี้อาจจะพอจะมีความลับ หรืออาจจะเคยเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติไปจากนี้" "คุณลุงสมชายเหรอคะ" มายด์ทวนคำ "เขาดูเป็นคนเงียบๆ น่ากลัวมากกว่านะ" "ความเงียบของบางคนก็อาจจะเป็นเกราะกำบังที่ซ่อนความจริงไว้ก็ได้นะมายด์" พรรณรายยิ้มบางๆ "ลองคิดดูสิ ถ้าเราสามารถพูดคุยกับพวกเขาได้อย่างเปิดอก อาจจะได้ข้อมูลอะไรบางอย่างที่เราคาดไม่ถึงก็ได้" "แล้วเราจะเข้าหาพวกเขาได้อย่างไรโดยไม่ให้พี่ก้องสงสัยล่ะคะ" มายด์ถามด้วยความกังวล "เราจะหาจังหวะ หาโอกาส" พรรณรายตอบ "บางทีอาจจะเป็นตอนที่พวกเราไปช่วยงานในไร่นาของชาวบ้าน หรือตอนที่ไปตลาดนัดเล็กๆ ประจำเดือน" "ตลาดนัดน่ะเหรอคะ" มายด์ดูเหมือนจะเริ่มเห็นภาพ "นั่นเป็นโอกาสที่ดีเลยนะ คนเยอะแยะ พี่ก้องคงไม่สามารถจับตาดูเราได้ทั่วถึง" "ใช่แล้ว" พรรณรายพยักหน้า "เราจะลองพูดคุยกับพวกเขาดู ถ้าพวกเขาดูมีท่าทีเป็นมิตร เราอาจจะลองถามถึงเรื่องราวในอดีต หรือเรื่องการเสียชีวิตของอร" "ถ้าพวกเขาไม่ยอมพูดล่ะคะ" มายด์ถาม "เราก็ต้องค่อยๆ เฟ้นหาข้อมูลจากหลายๆ ทาง" พรรณรายตอบ "บางทีอาจจะผ่านการสังเกตพฤติกรรม หรือการได้ยินบทสนทนาของคนอื่นๆ โดยบังเอิญ" "คุณคิดว่าเราจะทำสำเร็จไหมคะ" มายด์ถาม เสียงของเธอมีความหวังมากขึ้น "ฉันก็ไม่แน่ใจหรอกมายด์" พรรณรายยอมรับ "แต่มันก็เป็นหนทางเดียวที่เราจะลองทำได้ ถ้าเรายังอยากรู้ความจริง หรืออยากจะเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง" ทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่ง ต่างคนต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเอง พรรณรายรู้สึกว่าแผนการที่กำลังก่อตัวขึ้นมานั้น เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเล็กๆ ที่อาจจะนำไปสู่เรื่องราวที่ใหญ่กว่าเดิม "พรุ่งนี้... พรุ่งนี้เราลองไปคุยกับป้าสำรวยดูไหมคะ" มายด์เสนอ "เธอเป็นคนพูดเก่ง น่าจะพอมีอะไรที่เราจะถามได้" "ดีเลย" พรรณรายเห็นด้วย "เราจะลองดู" ในวันรุ่งขึ้น พรรณรายและมายด์ใช้เวลาช่วงบ่ายช่วยป้าสำรวยเก็บกวาดลานบ้านและซักผ้าตากแดด ป้าสำรวยเป็นหญิงวัยกลางคน รูปร่างท้วม ใบหน้ามีรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร แต่ดวงตาของเธอฉายแววเหนื่อยหน่ายอยู่ลึกๆ "นี่พวกหนูเหนื่อยไหมจ๊ะ" ป้าสำรวยถามขณะที่กำลังพับผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กๆ "ทำงานหนักไม่พักผ่อนเลย" "ไม่เหนื่อยค่ะป้า" พรรณรายตอบ "พวกหนูอยากช่วยป้าค่ะ" "น้ำใจของเด็กๆ สมัยนี้หายากนะ" ป้าสำรวยยิ้ม "ดีใจจริงๆ ที่ได้พวกหนูมาอยู่ที่นี่" เมื่อมีจังหวะ พรรณรายก็ลองถามออกไป "ป้าสำรวยคะ หนูอยากจะถามเรื่องของอรค่ะ ป้าพอจะรู้จักเธอไหมคะ" ป้าสำรวยชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากที่เคยยิ้มแย้ม ก็ดูเคร่งขรึมขึ้น "อร... อรใครจ๊ะ" "อร... ที่เคยอยู่ที่นี่เมื่อก่อนน่ะค่ะ" พรรณรายกล่าวอย่างระมัดระวัง "หนูได้ยินเรื่องราวจากป้าสมศรีมาบ้าง" ป้าสำรวยก้มหน้าก้มตาพับผ้าต่อ "เรื่องของอร... มันนานมากแล้วนะจ๊ะ หนูไม่ควรถามถึงมัน" "แต่หนูรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่น่าสงสัยค่ะ" พรรณรายพูดต่อ "ป้าสมศรีก็ดูเหมือนจะเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ" ป้าสำรวยถอนหายใจยาว "มันเป็นเรื่องที่น่าเศร้านะจ๊ะ เด็กคนนั้น... เขาเป็นเด็กดีคนหนึ่งเลยนะ" "แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเธอคะป้า" มายด์ถามบ้าง ดวงตาของเธอจ้องมองป้าสำรวยอย่างคาดหวัง ป้าสำรวยเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า "เขา... เขาทำผิดไปนิดหน่อยน่ะจ้ะ แล้วก็ถูกลงโทษอย่างหนัก... หนักเกินกว่าที่เด็กคนหนึ่งจะรับไหว" "ลงโทษแบบไหนเหรอคะ" พรรณรายถาม จี้ใจดำ "ป้า... ป้าไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้เลย" ป้าสำรวยส่ายหน้า "มันเป็นเรื่องที่ทุกคนในหมู่บ้านไม่อยากจะพูดถึง" "แต่หนูคิดว่าเราควรจะรู้ความจริงนะคะ" พรรณรายยืนกราน "ถ้ามีอะไรผิดพลาด มันก็ควรจะต้องได้รับการแก้ไข" "แก้ไขอะไรได้ล่ะจ๊ะ" ป้าสำรวยพูดเสียงเศร้า "คนตายไปแล้ว ก็คือตายไปแล้ว" "แต่การตายของเธอ อาจจะเกิดจากความผิดพลาดของระบบก็ได้นะคะ" พรรณรายพยายามอธิบาย "ถ้าเราไม่พูดถึง มันก็อาจจะมีคนอื่นต้องเจ็บปวดแบบเธออีก" ป้าสำรวยเงยหน้ามองพรรณราย ดวงตาของเธอฉายแววเห็นใจ "หนูเป็นเด็กดีนะจ๊ะ แต่บางที... การรู้ความจริงมากเกินไป ก็อาจจะนำมาซึ่งอันตรายได้" "อันตรายเหรอคะ" มายด์ถาม "ใช่จ้ะ" ป้าสำรวยตอบ "ที่นี่... ไม่ใช่ที่ที่จะไว้ใจใครได้ง่ายๆ หรอกนะ ต้องระวังตัวให้มากๆ" "แล้วป้า... ป้าพอจะรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกบ้างไหมคะ" พรรณรายถามอย่างมีความหวัง ป้าสำรวยมองไปรอบๆ อย่างระแวง ก่อนจะกระซิบว่า "ถ้าอยากรู้จริงๆ... ลองไปถามพี่สมชายดู เขาอาจจะพอรู้เรื่องอะไรมากกว่าป้า" พรรณรายและมายด์มองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ "คุณลุงสมชายเหรอคะ" "ใช่จ้ะ" ป้าสำรวยพยักหน้า "เขา... เขาเป็นคนเก่าแก่แถวนี้ เขาอาจจะพอเห็นอะไรที่พวกเราไม่เห็น" "ขอบคุณมากค่ะป้า" พรรณรายกล่าวอย่างจริงใจ บทสนทนากับป้าสำรวยทำให้พรรณรายและมายด์ได้ข้อมูลเพิ่มขึ้น แต่ก็ยิ่งเพิ่มความรู้สึกไม่สบายใจเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ พวกเขากำลังเดินอยู่ในเส้นทางที่เต็มไปด้วยอันตราย แต่ก็เป็นเส้นทางเดียวที่จะนำไปสู่ความจริง