หลังจากได้รับคำแนะนำจากป้าสำรวย พรรณรายและมายด์ก็เริ่มวางแผนการเข้าหาคุณลุงสมชาย พวกเขารู้ดีว่าชายผู้นี้เป็นคนเงียบขรึมและดูเข้าถึงยาก แต่หากเขาคือคนที่อาจจะมีเบาะแสสำคัญเกี่ยวกับอดีตของอร การลองเสี่ยงก็คุ้มค่า ในวันรุ่งขึ้น ขณะที่พรรณรายกำลังช่วยป้าสมศรีรดน้ำผักในสวนหลังบ้าน เธอก็เห็นคุณลุงสมชายเดินผ่านไปทางริมรั้ว เขากำลังถือเบ็ดตกปลาเก่าๆ ตัวหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวคุณลุงดูสงบ แต่ก็แฝงไปด้วยความลึกลับ พรรณรายตัดสินใจที่จะลองเป็นฝ่ายเริ่มก่อน เธอเดินตามคุณลุงสมชายไปเงียบๆ จนกระทั่งเขาหยุดยืนอยู่ริมคลอง มองออกไปในสายน้ำที่ไหลเอื่อย "สวัสดีค่ะคุณลุง" พรรณรายเอ่ยขึ้น เสียงของเธอเบาแต่ชัดเจน คุณลุงสมชายหันมามอง เธอเห็นแววตาที่ดูเหนื่อยล้า แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีโกรธเคือง "อืม... มาทำอะไรแถวนี้ล่ะหนู" "หนู... หนูอยากจะขอปรึกษาอะไรคุณลุงหน่อยค่ะ" พรรณรายพูดอย่างเกรงใจ คุณลุงสมชายเลิกคิ้วเล็กน้อย "ปรึกษาอะไร" "คือ... หนูอยากจะถามเกี่ยวกับเรื่องราวในอดีตของที่นี่น่ะค่ะ" พรรณรายกล่าว "โดยเฉพาะเรื่องของอร" ทันทีที่พรรณรายเอ่ยชื่ออร ใบหน้าของคุณลุงสมชายก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แววตาที่เคยดูเหนื่อยหน่าย กลับฉายแววเศร้าหมองและเจ็บปวด "อร..." คุณลุงสมชายทวนคำ เสียงของเขาแผ่วเบา "เด็กคนนั้น... เขาเป็นเด็กดี แต่โชคร้าย" "คุณลุงรู้จักเธอเหรอคะ" พรรณรายถาม พยายามสบตาคุณลุง คุณลุงสมชายพยักหน้าช้าๆ "รู้จักสิ... สมัยนั้นป้าสมศรีก็ยังอยู่ที่นี่เหมือนกัน เราเคยอยู่ที่นี่ด้วยกันตอนวัยรุ่น" "ป้าสำรวยบอกว่าคุณลุงอาจจะพอรู้เรื่องราวเกี่ยวกับเธอ" พรรณรายกล่าว "หนูอยากจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ" คุณลุงสมชายเงียบไปครู่หนึ่ง มองไปยังกระแสน้ำที่ไหลผ่านไป "มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนนะหนู... ซับซ้อนกว่าที่ใครจะคิด" "ซับซ้อนอย่างไรคะ" พรรณรายคะยั้นคะยอ "อร... เขาเป็นเด็กที่ถูกส่งมาที่นี่ เพราะปัญหาที่บ้าน" คุณลุงสมชายเริ่มเล่า "เขาเป็นคนฉลาด เรียนรู้เร็ว แต่ก็มีนิสัยดื้อรั้นนิดหน่อย" "แล้วเรื่องที่เขาถูกลงโทษล่ะคะ" พรรณรายถาม "มันมีเรื่องของการขโมยของเกิดขึ้น" คุณลุงสมชายกล่าว "ของบางอย่างหายไปจากโรงเก็บของของที่นี่ ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนทำ แต่อร... เขาถูกกล่าวหาว่าเป็นคนทำ" "แล้วคุณลุงเชื่อไหมคะว่าอรเป็นคนทำ" พรรณรายถามอย่างจริงจัง คุณลุงสมชายถอนหายใจยาว "สมัยนั้น... พี่ก้องยังเป็นผู้ดูแลอยู่ เขาเชื่อว่าอรเป็นคนทำ และลงโทษเขาอย่างหนัก" "ลงโทษอย่างไรคะ" พรรณรายถาม น้ำเสียงสั่นเครือ "เขาถูกกักบริเวณให้อดอาหาร และถูกบังคับให้ทำงานหนักในสภาพที่ไม่เหมาะสม" คุณลุงสมชายเล่า "มันหนักเกินกว่าที่เด็กคนหนึ่งจะทนได้... และสุดท้าย... เขาก็... เสียชีวิตไป" น้ำตาคลอหน่วยของพรรณราย เธอรู้สึกโกรธแค้นและเสียใจไปพร้อมๆ กัน "แล้ว... ไม่มีใครพยายามจะปกป้องอรเลยเหรอคะ" "พวกเรา... พวกเราก็เป็นแค่เด็กๆ ที่อยู่ที่นี่เหมือนกัน" คุณลุงสมชายกล่าว "เราไม่มีอำนาจอะไรเลยที่จะต่อกรกับพี่ก้องได้" "แต่ถ้าหากว่าอรไม่ได้เป็นคนขโมยของล่ะคะ" พรรณรายพูด "มีใครเคยพยายามจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเขาไหม" คุณลุงสมชายมองไปที่พรรณราย ดวงตาของเขาฉายแววเศร้า "เคยมี... แต่ก็ไม่มีใครกล้าพอที่จะพูดออกไปดังๆ" "ใครเหรอคะ" พรรณรายถามทันที "ก็... ป้าสมศรีไง" คุณลุงสมชายตอบ "เธอรู้ว่าอรไม่ได้ทำ แต่เธอก็ถูกข่มขู่ และถูกทำให้เงียบ" "ถูกข่มขู่... อย่างไรคะ" พรรณรายถามอย่างไม่ลดละ "พี่ก้อง... เขามีอำนาจมากในแถบนี้" คุณลุงสมชายอธิบาย "ใครก็ตามที่ต่อต้านเขา มักจะได้รับผลกระทบที่รุนแรง" "แล้วคุณลุง... คุณลุงรู้ได้อย่างไรว่าอรไม่ได้ทำ" พรรณรายถาม คุณลุงสมชายลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า "ในคืนที่ของหาย... ฉันไม่ได้นอน ฉันได้ยินเสียงบางอย่างที่โรงเก็บของ... และฉันเห็นเงาของใครบางคนที่เดินออกมาจากตรงนั้น... ซึ่งไม่ใช่เงาของอร" พรรณรายอึ้งไป "แล้ว... ใครคือคนคนนั้นคะ" "ฉัน... ฉันจำหน้าเขาไม่ได้ชัดเจน" คุณลุงสมชายกล่าว "แต่ฉันแน่ใจว่าไม่ใช่เด็กอย่างอร" "ทำไมคุณลุงถึงไม่เคยบอกใครเลยคะ" พรรณรายถาม "ฉันกลัว..." คุณลุงสมชายตอบเสียงแผ่ว "กลัวว่าจะต้องเจอชะตากรรมแบบอร... และป้าสมศรีก็เตือนฉันแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับเรื่องนี้" "แล้วตอนนี้... คุณลุงคิดว่าไงคะ" พรรณรายถาม "ฉัน... ฉันก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน" คุณลุงสมชายถอนหายใจ "แต่การได้เห็นหนู... และมายด์ พยายามจะค้นหาความจริง... มันทำให้ฉันรู้สึกว่า... บางที... เรื่องนี้อาจจะมีทางออกก็ได้" "หนูคิดว่าเราควรจะหาหลักฐานเพิ่มเติมนะคะ" พรรณรายกล่าว "คุณลุงพอจะจำรายละเอียดอะไรได้อีกบ้างไหมคะ" คุณลุงสมชายพยายามนึก "ฉันจำได้แค่ว่า... คนที่ฉันเห็น... เขาใส่เสื้อสีเข้ม... และดูเหมือนจะตัวผอมกว่าอรนิดหน่อย" "เสื้อสีเข้ม... ผอมกว่าอร..." พรรณรายทวนคำ "มันอาจจะเป็นใครก็ได้" "ใช่... แต่มันก็เป็นจุดเริ่มต้น" คุณลุงสมชายกล่าว "บางที... ลองไปค้นดูในโรงเก็บของนั้นอีกครั้ง อาจจะเจออะไรที่หลงเหลืออยู่ก็ได้" "โรงเก็บของ..." พรรณรายนึกถึงสถานที่นั้น มันดูเก่าแก่และน่ากลัว "แต่... พี่ก้องเขาคงจะคอยเฝ้าอยู่ตลอดเวลา" "เราต้องหาวิธีเข้าที่นั่นโดยที่เขาไม่รู้ตัว" คุณลุงสมชายกล่าว "อาจจะเป็นตอนกลางคืน... หรือตอนที่เขาไม่อยู่" "ขอบคุณมากค่ะคุณลุง" พรรณรายกล่าว "ข้อมูลของคุณลุงมีค่ามากจริงๆ" "ไปเถอะ... รีบไปก่อนที่ใครจะเห็น" คุณลุงสมชายกล่าว พรรณรายรีบเดินกลับไปหามายด์ ที่รอเธออยู่บริเวณใกล้ๆ "มายด์... ฉันได้ข้อมูลมาเยอะเลย" มายด์รีบเข้ามาหา "เป็นยังไงบ้าง พรรณราย" "อรไม่ได้เป็นคนขโมยของ" พรรณรายบอก "มีคนอื่นเป็นคนทำ แต่พี่ก้องไม่ฟัง แล้วก็ลงโทษอรอย่างรุนแรงจนเขาเสียชีวิต" มายด์อึ้งไป "จริงเหรอ... แล้วใครคือคนทำล่ะ" "คุณลุงสมชายเห็นเงาของใครบางคนในคืนนั้น แต่จำหน้าไม่ได้ชัดเจน" พรรณรายเล่า "แต่เขาบอกว่า... เราอาจจะเจออะไรบางอย่างได้ในโรงเก็บของ" "โรงเก็บของ... ที่พี่ก้องเฝ้าอยู่ตลอดเวลาน่ะเหรอ" มายด์ถาม สีหน้าของเธอแสดงความกังวล "ใช่... แต่เราต้องลองหาทางเข้าไป" พรรณรายกล่าว "นี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวของเราที่จะได้หลักฐานมายืนยันความบริสุทธิ์ของอร" ทั้งสองมองหน้ากัน ด้วยความมุ่งมั่นและหวังเล็กๆ ว่าความจริงจะถูกเปิดเผยในไม่ช้า แต่พวกเขาก็รู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ายังคงเต็มไปด้วยอุปสรรคและความไม่แน่นอน