การได้รับข้อมูลจากคุณลุงสมชาย ทำให้พรรณรายและมายด์ยิ่งมีความมุ่งมั่นที่จะค้นหาความจริงเกี่ยวกับคดีของอร แต่การจะเข้าไปในโรงเก็บของซึ่งเป็นสถานที่ที่ถูกจับตามองอย่างเข้มงวดนั้น เป็นเรื่องที่ท้าทายอย่างยิ่ง "เราจะเข้าไปในโรงเก็บของตอนไหนดี" มายด์ถาม ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งซ่อนตัวอยู่ใต้ต้นมะขามใหญ่ มองไปยังอาคารโรงเก็บของที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก "พี่ก้องมักจะเดินตรวจตราแถวนี้อยู่เรื่อยๆ" พรรณรายพึมพำ "โดยเฉพาะตอนกลางคืน" "แล้วถ้าเราเข้าไปตอนที่เขาไม่อยู่ล่ะ" มายด์เสนอ "ตอนที่เขาไม่อยู่... ก็อาจจะเป็นตอนที่เขาไปตรวจตราที่อื่น หรือตอนที่เขาหลับ" พรรณรายคิด "แต่เราก็ไม่รู้เวลาที่แน่นอน" "บางที... เราอาจจะต้องลองแอบดูเขา" มายด์เสนอ "ดูว่าเขาไปไหนตอนกลางคืน" "นั่นเป็นความคิดที่ดี" พรรณรายเห็นด้วย "คืนนี้... เราลองแอบดูพฤติกรรมของพี่ก้องกัน" เมื่อค่ำคืนมาเยือน ความมืดมิดปกคลุมไปทั่วหมู่บ้าน พรรณรายและมายด์แอบออกมาจากบ้านพัก เดินย่องไปตามทางเดินที่มืดสลัว แสงจันทร์ส่องลงมาเป็นเงาตะคุ่ม ทั้งสองแอบซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ใกล้กับบ้านพักของพี่ก้อง พวกเขาเฝ้ารออย่างเงียบเชียบ หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น เวลาผ่านไปเนิ่นนาน จนกระทั่งประมาณเที่ยงคืน ประตูบ้านของพี่ก้องก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา แสงไฟจากตะเกียงส่องลอดออกมาเล็กน้อย พี่ก้องปรากฏตัวขึ้น เขามองซ้ายมองขวาอย่างระแวง ก่อนจะเดินออกไปทางด้านหลังของบ้าน โดยไม่ตรงไปยังโรงเก็บของ แต่กลับเดินเลียบไปตามชายป่า "เขาไปไหนน่ะ" มายด์กระซิบถาม "ไม่รู้สิ... แต่ไม่ใช่ทางไปโรงเก็บของ" พรรณรายตอบ "เราตามเขาไปดูไหม" "จะดีเหรอ" มายด์ถาม "มันอันตรายนะ" "เราต้องรู้ว่าเขาทำอะไร" พรรณรายยืนกราน ทั้งสองแอบเดินตามพี่ก้องไปอย่างระมัดระวัง รักษาระยะห่างพอสมควรเพื่อไม่ให้ถูกจับได้ พี่ก้องเดินลึกเข้าไปในป่า ท่ามกลางความมืดที่หนาทึบ หลังจากเดินไปได้สักพัก พี่ก้องก็หยุดลงที่บริเวณโคนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง เขามองไปรอบๆ อย่างระแวง ก่อนจะก้มลงไปเก็บอะไรบางอย่างจากโพรงไม้ พรรณรายและมายด์พยายามเพ่งมอง แต่ด้วยความมืด ทำให้มองเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก พวกเขาเห็นเพียงเงาของพี่ก้องที่กำลังทำกิจกรรมบางอย่าง "เขาทำอะไรน่ะ" มายด์กระซิบถาม "ไม่รู้... แต่ดูเหมือนเขากำลังซ่อนอะไรบางอย่าง" พรรณรายตอบ "รอให้เขาไปก่อน เราค่อยเข้าไปดู" พี่ก้องเก็บสิ่งของที่ได้จากโพรงไม้นั้นใส่ในย่าม แล้วก็เดินจากไปทางเดิม พรรณรายและมายด์รอจนแน่ใจว่าเขาไปไกลแล้ว จึงค่อยๆ เดินเข้าไปยังบริเวณต้นไม้ต้นนั้น เมื่อเข้าไปใกล้ พรรณรายก็สังเกตเห็นร่องรอยบางอย่างบนพื้นดิน บริเวณปากโพรงไม้ถูกขุดคุ้ยใหม่ๆ "นี่ไง... เขาซ่อนอะไรบางอย่างไว้ที่นี่" พรรณรายพูด ทั้งสองช่วยกันรื้อค้นบริเวณโพรงไม้ พวกเขาสัมผัสได้ถึงวัตถุบางอย่างที่ถูกฝังอยู่ใต้ดิน "เจอแล้ว!" มายด์ร้องขึ้นเมื่อขุดเจอวัตถุชิ้นหนึ่ง มันเป็นกล่องไม้เล็กๆ เก่าๆ ทั้งสองช่วยกันเปิดกล่องไม้ พลันดวงตาของพวกเขาก็เบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน มันคือสร้อยคอเงินเส้นเล็กๆ ที่มีจี้เป็นรูปดอกไม้แห้ง... และสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ เล่มหนึ่ง "นี่มัน..." พรรณรายหยิบจี้ดอกไม้ออกมาดู มันดูคุ้นตาอย่างประหลาด "แล้วนี่ล่ะ" มายด์หยิบสมุดบันทึกออกมาเปิดดู ในสมุดบันทึก มีลายมือที่ดูคุ้นเคยเขียนอยู่ "บันทึกของอร" พรรณรายและมายด์ต่างมองหน้ากันอย่างตื่นเต้น นี่คือหลักฐานสำคัญที่พวกเขาตามหา "จี้ดอกไม้..." พรรณรายนึกขึ้นได้ "ป้าสมศรีเคยบอกว่าอรชอบพกจี้ดอกไม้ที่เธอให้ไว้" "แล้วในบันทึก..." มายด์เปิดอ่านอย่างรวดเร็ว "อรเขียนไว้ว่า... เขาไม่ได้ขโมยของ... แต่เขาเห็นใครบางคนขโมยไป... และคนคนนั้น... คือ... คือ..." มายด์ชะงักไป ใบหน้าของเธอซีดเผือด "คือใคร มายด์?" พรรณรายถามด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ "เขาเขียนว่า... เขาเห็น... พี่ก้อง..." มายด์พูดเสียงสั่นเครือ "พี่ก้องเป็นคนขโมยของ" พรรณรายอึ้งไปอย่างสิ้นเชิง เธอไม่เคยคิดว่าพี่ก้องจะเป็นคนทำเรื่องแบบนี้ "แล้ว... แล้วทำไมอรถึงไม่กล้าพูดความจริงล่ะ" พรรณรายถาม "ในบันทึกบอกว่า... พี่ก้องขู่จะทำร้ายอร... และขู่ว่าจะไล่ป้าสมศรีออกจากที่นี่ ถ้าอรพูดอะไรออกไป" มายด์อ่านต่อ "อรเลยกลัว... เลยเลือกที่จะเงียบ..." "นี่มัน... นี่มันเรื่องจริงเหรอ" พรรณรายรู้สึกสับสนและเสียใจ "แล้ว... แล้วที่พี่ก้องมาซ่อนของไว้ที่นี่... มันคืออะไร" มายด์ถาม ทั้งสองเปิดดูสิ่งของที่พี่ก้องฝังไว้ในโพรงไม้ มันคือของเล็กๆ น้อยๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นของมีค่าบางอย่างที่ถูกขโมยมาจากที่อื่น "นี่มัน... ของที่ถูกขโมยไปในคืนนั้นรึเปล่า" พรรณรายถาม "ไม่แน่ใจ... แต่ดูเหมือนพี่ก้องจะกำลังซ่อนหลักฐานบางอย่างอยู่" มายด์กล่าว "เราต้องเอาบันทึกนี้ไปให้ใครสักคนดู" พรรณรายกล่าว "เราต้องเปิดเผยความจริง" "แต่เราจะทำอย่างไร" มายด์ถาม "ถ้าพี่ก้องรู้ว่าเรามีบันทึกนี้... เขาจะทำอะไรกับเรา" "เราต้องหาทาง... เราต้องหาทางให้ความจริงปรากฏ" พรรณรายกล่าว แม้จะรู้สึกหวาดกลัว แต่เธอก็มีความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า ทั้งสองรีบเก็บกล่องไม้และบันทึกของอรไว้ในที่ปลอดภัย พวกเขารู้ดีว่าการค้นพบครั้งนี้ อาจจะนำมาซึ่งอันตราย แต่ก็เป็นหนทางเดียวที่จะกอบกู้ชื่อเสียงของอร และเปิดโปงความจริงที่ถูกปกปิดมานาน