“‘วันที่ 20 เดือน 7 ปี พ.ศ. 2500’...” พรรณรายอ่านต่อ เสียงของเธอเริ่มหนักแน่นขึ้นเมื่อเธอจมดิ่งลงไปในเรื่องราวของคุณย่า “‘ฉันมาถึงที่นี่แล้ว... ที่ที่ห่างไกล... ที่ที่ไม่มีใครรู้จัก... ฉันหวังว่าที่นี่จะปลอดภัย... สำหรับลูกน้อยในท้องของฉัน’...” “ลูกน้อยในท้อง?” คุณลุงสมชายอุทานเบาๆ ใบหน้าของท่านฉายแววประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด “หมายถึง... ใครกัน?” พรรณรายเหลือบมองคุณลุงสมชายเล็กน้อยก่อนจะกลับไปที่สมุดบันทึก “หนู... หนูไม่ทราบค่ะ” เธอตอบตามตรง “แต่คำว่า ‘ลูกน้อย’... ทำให้หนูสงสัยว่า... นี่อาจจะเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ... ต้นกำเนิดของครอบครัวเราหรือเปล่าคะ?” “เป็นไปได้...” คุณลุงสมชายพึมพำ “คุณย่าของหนู... ไม่เคยมีลูกชายหรือลูกสาวคนอื่นเลยนะ นอกจาก... แม่ของหนูน่ะ” “ค่ะ” พรรณรายพยักหน้า “แต่ถ้าคุณย่ากำลังตั้งครรภ์... แล้วต้องหนีมาอยู่ที่นี่... แสดงว่า... อาจจะมีใครบางคนที่... ไม่ต้องการให้เด็กคนนี้เกิดมา?” ความมืดมนเริ่มคืบคลานเข้ามาในบทสนทนา ทั้งสองคนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ปล่อยให้ความคิดแล่นไปในทิศทางเดียวกัน “‘ที่นี่... ชีวิตลำบากเหลือเกิน... ฉันต้องทำงานหนัก... เพื่อหาเงินเลี้ยงตัวเอง... และลูกน้อย... ฉันได้พบกับ... ผู้ใจดีคนหนึ่ง... เขาช่วยฉัน... เขาให้ที่พัก... และอาหาร... เขาไม่รู้เรื่องราวของฉัน... เขาคิดว่าฉันเป็นแค่... หญิงสาวที่พลัดถิ่น’...” พรรณรายอ่านต่อไป “ผู้ใจดีคนนั้น... คือใครกัน?” คุณลุงสมชายพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว “‘เขามีน้ำใจ... อบอุ่น... ฉันเริ่มรู้สึก... วางใจเขา... และ... ฉันก็เริ่ม... รักเขา...’...” พรรณรายอ่านถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเธอก็เบาลงอีกครั้ง ความรู้สึกสับสนปนเปถาโถมเข้ามา “รักใคร?” คุณลุงสมชายถามด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความคาดหวัง “‘แต่ฉันก็รู้... ความรักนี้... เป็นไปไม่ได้... เขาคู่ควรกับคนที่ดีกว่าฉัน... คนที่ไม่แบกรับภาระ... คนที่ไม่ถูกตามล่า...’...” “ถูกตามล่า...” คุณลุงสมชายเน้นคำสุดท้าย “แสดงว่า... คนที่มาทวงสัญญานั้น... ยังคงตามหาคุณย่าอยู่สินะ...” พรรณรายพยักหน้าเห็นด้วย “ค่ะคุณลุง” เธอกล่าว “แล้ว... ถ้าผู้ชายคนนั้น... คือคุณปู่ของหนูล่ะคะ?” คุณลุงสมชายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “เป็นไปได้... เป็นไปได้มากๆ เลยทีเดียว...” “‘ฉันตัดสินใจแล้ว... เพื่อความปลอดภัยของลูก... และเพื่อความสุขของเขา... ฉันจะต้อง... ทิ้งเขาไป... ฉันจะไปอยู่ที่อื่น... ที่ที่เขาหาฉันไม่เจอ... และจะ...’...” พรรณรายชะงักไป น้ำตาเริ่มคลอหน่วย “และจะ... อะไร?” คุณลุงสมชายถามอย่างร้อนรน “‘และจะ... ปล่อยให้เรื่องราวในอดีต... เป็นเพียงแค่... ความฝันร้าย... ที่ไม่มีวันกลับมาอีก’...” พรรณรายอ่านประโยคสุดท้ายของหน้านั้นจบ น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลอาบแก้ม “นี่มัน... เรื่องราวที่ซับซ้อนจริงๆ...” คุณลุงสมชายกล่าวอย่างอ่อนใจ พรรณรายเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว “หนู... หนูอยากจะรู้เรื่องราวต่อไปค่ะคุณลุง” เธอรู้สึกว่าสมุดบันทึกเล่มนี้คือเบาะแสสำคัญที่จะไขความลับในอดีตของครอบครัว และอาจจะช่วยให้เธอเข้าใจถึงสาเหตุที่เธอถูกส่งมาที่นี่ด้วย “อ่านต่อเถอะหนู” คุณลุงสมชายกล่าวอย่างเห็นอกเห็นใจ “ลุงเองก็อยากรู้เหมือนกัน” พรรณรายค่อยๆ พลิกหน้ากระดาษต่อไป สมุดบันทึกเล่มนี้เปรียบเสมือนเขาวงกตที่เต็มไปด้วยความลับ และเธอกำลังค่อยๆ คลี่คลายมันออกทีละน้อย แม้ว่ามันจะเจ็บปวดเพียงใดก็ตาม