“‘วันที่ 10 เดือน 8 ปี พ.ศ. 2501’...” พรรณรายเริ่มอ่านต่อ เสียงของเธอเริ่มแหบพร่าลงเล็กน้อย แต่ความมุ่งมั่นในการค้นหาความจริงยังคงอยู่ “‘วันนี้... เป็นวันคล้ายวันเกิดปีที่ 20 ของฉัน... และเป็นวันที่... ลูกน้อยลืมตาดูโลก... เขาช่างน่ารัก... สุขภาพแข็งแรง... ผมสีทองเหมือนแสงตะวัน... ดวงตาสีฟ้าใสราวกับท้องฟ้า...’...” “ผมสีทอง... ดวงตาสีฟ้า...” คุณลุงสมชายพึมพำ “นั่น... นั่นมัน... สีผมและสีตาของ... ปู่ของหนูนี่นา!” พรรณรายเงยหน้าขึ้นมองคุณลุงสมชายด้วยความตื่นเต้น “จริงเหรอคะคุณลุง? แสดงว่า... ลูกที่คุณย่าพูดถึง... ก็คือ... พ่อของหนูล่ะสิคะ?” “ถูกต้องแล้ว!” คุณลุงสมชายกล่าวอย่างมั่นใจ “ถ้าเป็นอย่างนั้น... แสดงว่า... แม่ของหนู... ก็คือ... ลูกน้อยที่คุณย่าพูดถึง... แล้ว... แล้วใครคือพ่อของแม่ของหนู? คนที่ถูกตามล่า? หรือผู้ชายใจดีที่ช่วยคุณย่า?” คำถามของคุณลุงสมชายทำให้พรรณรายต้องกลับไปตั้งสมาธิที่สมุดบันทึกอีกครั้ง เธอรู้สึกว่าเรื่องราวเริ่มซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ “‘ฉันตั้งชื่อลูกว่า... ‘ดวงตะวัน’... เพราะเขาคือแสงสว่างเดียวในชีวิตของฉัน... เขาทำให้ฉันมีกำลังใจ... ที่จะสู้ต่อไป... แม้จะต้อง... อยู่เพียงลำพัง...’...” พรรณรายอ่านด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสาร “อยู่เพียงลำพัง...” คุณลุงสมชายถอนหายใจ “สงสัยว่า... แม่ของหนู... คงจะไม่ได้เติบโตมากับพ่อของเธอจริงๆ สินะ...” “‘ฉันรู้ว่า... ฉันไม่สามารถ... อยู่กับเขา... ได้ตลอดไป... อันตรายยังคง... ลอยอยู่รอบตัว... คนที่ตามล่าฉัน... อาจจะ... ตามหาจนเจอ...’...” พรรณรายอ่านต่อไป ใบหน้าของเธอก็เริ่มมีสีหน้ากังวล “‘ดังนั้น... ฉันจึงตัดสินใจ... ที่จะ... ส่งดวงตะวัน... ไปอยู่กับ... คนที่รักเขา... และสามารถ... ดูแลเขาได้... อย่างดีที่สุด...’...” “ส่งไป?” คุณลุงสมชายถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ “ส่งไปกับใคร? หรือว่า... คุณย่า... ทิ้งแม่ของหนูไว้ที่ไหนสักแห่ง?” พรรณรายพยักหน้าช้าๆ “หนู... หนูคิดว่าใช่ค่ะคุณลุง” เธอค่อยๆ เลื่อนสายตาไปอ่านประโยคถัดไปอย่างระมัดระวัง “‘ฉันได้... ฝากดวงตะวัน... ไว้กับ... ครอบครัว... ที่แสนดี... ที่นี่... เขาจะปลอดภัย... และเติบโตขึ้น... อย่างมีความสุข...’...” “ครอบครัวที่แสนดี...” คุณลุงสมชายทวนคำ “แล้ว... ครอบครัวนั้น... คือใครกัน?” “‘ฉัน... ไม่สามารถ... บอกชื่อ... หรือสถานที่... ได้... เพราะมัน... จะทำให้... อันตราย... แต่... ฉัน... ขอ... อวยพร... ให้... เขา... โชคดี... ตลอดไป...’...” พรรณรายอ่านจบประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “แสดงว่า... คุณย่า... ไม่ได้บอก... ว่าส่งลูกไปให้ใคร... หรือที่ไหนเลย... หรือ?” คุณลุงสมชายถามด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความผิดหวัง พรรณรายส่ายหน้า “เท่าที่อ่าน... ในหน้าแรกๆ... ก็ยังไม่พบค่ะคุณลุง” เธอหยุดพักหายใจ แล้วค่อยๆ เปิดหน้ากระดาษที่เหลือของสมุดบันทึกเล่มนั้น “‘แต่... ฉัน... จะ... ไม่... ยอม... แพ้...’...” พรรณรายอ่านประโยคสุดท้ายที่เขียนไว้บนหน้ากระดาษแผ่นสุดท้าย เป็นประโยคที่เขียนด้วยลายมือที่หนักแน่นกว่าปกติ ราวกับจะประกาศเจตจำนง “‘ฉัน... จะ... หาทาง... กลับมา... เพื่อ... พบ... เขา... อีกครั้ง...’...” คำพูดสุดท้ายในสมุดบันทึกเล่มนี้ ทำให้พรรณรายรู้สึกใจหายวาบ เธอไม่รู้ว่าคุณย่าของเธอทำตามคำพูดนั้นได้สำเร็จหรือไม่ หรือว่าโชคชะตาได้เล่นตลกกับชีวิตของคุณย่าไปเสียก่อน “คุณลุงคะ...” พรรณรายเอ่ยขึ้น เสียงของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งสงสาร เห็นใจ และยังคงมีความสงสัยอยู่ “หนู... หนูคิดว่า... สมุดบันทึกเล่มนี้... อาจจะบอกแค่... จุดเริ่มต้น... ของเรื่องราว... แต่... ยังมี... ความลับ... อีกมาก... ที่เรา... ยังไม่รู้...” คุณลุงสมชายมองพรรณรายด้วยแววตาที่เข้าใจ “ลุงก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันหนู... เรื่องราวของคุณย่า... ซับซ้อนกว่าที่ลุงเคยคิดไว้มากนัก... แต่... ถึงอย่างนั้น... ลุงก็ยังเชื่อว่า... ความจริง... ย่อมจะปรากฏ... สักวันหนึ่ง...” พรรณรายวางสมุดบันทึกเล่มนั้นลงบนพื้นไม้เย็นๆ เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอหนักอึ้งไปด้วยเรื่องราวของบรรพบุรุษที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน แต่ตอนนี้... เธอรู้สึกเหมือนได้รู้จักพวกเขามากขึ้นแล้ว... และเธอตั้งใจแน่วแน่ว่า... เธอจะต้องค้นหาความจริงทั้งหมด... เพื่อให้เข้าใจถึง... ตัวตนของเธอเอง... และเพื่อ... ปลดปล่อย... ความทุกข์ทรมาน... ที่อาจจะยังคง... หลงเหลืออยู่... ในอดีต...