หลังจากกลับจากบ้านร้าง พรรณรายและคุณลุงสมชายก็เริ่มวางแผนการเดินทางไปยังสวนผลไม้ที่กล่าวถึงในจดหมายอย่างเร่งด่วน คุณลุงสมชายได้สอบถามข้อมูลจากผู้ใหญ่ในหมู่บ้าน และได้ทราบว่ามีสวนผลไม้เก่าแก่แห่งหนึ่งตั้งอยู่ห่างออกไปราวสองวันเดินทาง ซึ่งในอดีตเคยมีเจ้าของเป็นบุคคลที่มีอิทธิพล “สวนผลไม้... แห่งนั้น... เจ้าของเดิม... ชื่อ... ‘นายอำนวย’...” คุณลุงสมชายบอก “เขา... เป็นคน... ร่ำรวย... และ... มีอำนาจ... ในแถบนั้น... แต่... ตอนนี้... ที่ดิน... ถูก... ขาย... ต่อ... ไปแล้ว...” “ขายต่อ?” พรรณรายอุทาน “แล้ว... ตอนนี้... ใครเป็น... เจ้าของคะ?” “ไม่แน่ใจ... เหมือนกัน...” คุณลุงสมชายตอบ “แต่... ผู้ใหญ่... บอกว่า... ที่ดิน... ผืนนั้น... มี... เรื่องเล่า... แปลกๆ... อยู่...” “เรื่องเล่าแปลกๆ... ยังไงคะ?” พรรณรายถามด้วยความสนใจ “มีคน... บอกว่า... เจ้าของคนใหม่... เป็น... คน... ที่... ไม่ค่อย... จะ... เปิดเผย... ตัวตน... เท่าไหร่...” คุณลุงสมชายเล่า “และ... ที่สำคัญ... คือ... เจ้าของคนใหม่... ดัน... มี... ชื่อย่อ... ว่า... ‘A’...” พรรณรายเบิกตากว้าง “‘A’... จริงเหรอคะคุณลุง? แสดงว่า... ‘อา’... ที่อยู่ในจดหมาย... ก็คือ... ‘นายอำนวย’... คนนี้นี่เอง!” “เป็นไปได้สูง...” คุณลุงสมชายพยักหน้า “แต่... ข้อมูล... ที่เรามี... มัน... ยัง... น้อย... เกินไป...” “หนู... จะต้อง... หาทาง... เข้าไป... ในสวน... ให้ได้ค่ะ” พรรณรายกล่าวอย่างแน่วแน่ “หนู... อยากจะ... รู้... ว่า... พ่อของหนู... มาอยู่ที่นั่น... ได้ยังไง... แล้ว... คุณย่า... ทำไม... ถึง... ไม่ได้... ไปรับ... พ่อของหนู... กลับ...” “แต่... ถ้า... ‘A’... คือ... คนที่... ตามล่า... คุณย่า... ของหนู... ตั้งแต่แรก... แล้ว... มาเป็น... เจ้าของ... สวน... แห่งนี้... มัน... อาจจะ... อันตราย... เกินไป...” คุณลุงสมชายแสดงความกังวล “หนู... รู้ค่ะคุณลุง” พรรณรายกล่าว “แต่... หนู... จะ... ระมัดระวัง... ที่สุด... ค่ะ” ระหว่างการเตรียมตัวเดินทาง พรรณรายก็อดไม่ได้ที่จะทบทวนเรื่องราวที่ค้นพบทั้งหมด เธอรู้ว่าคุณย่าของเธอต้องเผชิญกับความยากลำบากและเจ็บปวดมากมายเพียงใด การต้องตัดสินใจพรากลูกไปจากอ้อมอกนั้น คงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย “คุณลุงคะ...” พรรณรายเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังแพ็คของ “หนู... สงสัยว่า... ทำไม... คนที่ตามล่า... คุณย่า... ถึง... อยากได้... ตัว... ลูกของคุณย่า... ขนาดนั้น... คะ?” คุณลุงสมชายหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง “นั่น... เป็นคำถาม... ที่... ลุง... ก็... กำลัง... คิดอยู่... เหมือนกัน...” “ถ้า... ‘A’... คือ... ‘นายอำนวย’... แล้ว... เขา... มี... อิทธิพล... ขนาดนั้น... เขา... อาจจะ... ต้องการ... ‘ดวงตะวัน’... ไป... เพื่อ... ผลประโยชน์... บางอย่าง...” คุณลุงสมชายวิเคราะห์ “ผลประโยชน์... อะไร... คะ?” พรรณรายถาม “อาจจะเป็น... เรื่อง... ทรัพย์สิน... หรือ... อำนาจ...” คุณลุงสมชายคาดเดา “หรือ... บางที... ‘ดวงตะวัน’... อาจจะมี... พรสวรรค์... บางอย่าง... ที่... ‘นายอำนวย’... ต้องการ... เอาไป... ใช้...” “แต่... ถ้า... ‘นายอำนวย’... คือ... คนร้าย... ทำไม... คุณย่า... ถึง... ไว้ใจ... ฝาก... ลูก... ไว้กับ... เขา... ล่ะคะ?” พรรณรายตั้งคำถามที่ทำให้คุณลุงสมชายถึงกับนิ่งไป “นั่น... คือ... ปม... ที่... ซับซ้อน... ที่สุด...” คุณลุงสมชายกล่าว “บางที... ‘นายอำนวย’... อาจจะ... หลอกลวง... คุณย่า... ก็เป็นได้...” “หรือ... ไม่ก็... คุณย่า... อาจจะ... จำเป็น... ต้อง... ทำ... แบบนั้น... เพื่อ... ปกป้อง... ลูก... ในสถานการณ์... ที่... ไม่สามารถ... หลีกเลี่ยง... ได้...” พรรณรายเสริม “จริงอย่างที่... หนู... ว่า...” คุณลุงสมชายพยักหน้า “แต่... ไม่ว่า... จะเป็น... อย่างไร... เรา... ก็ต้อง... ไป... ที่นั่น... เพื่อ... หา... ความจริง...” ขณะที่ทั้งสองคนกำลังเตรียมตัวเดินทาง พรรณรายก็หยิบรูปถ่ายของคุณย่ากับทารกน้อยขึ้นมาดู เธอค่อยๆ ลูบใบหน้าเล็กๆ ของทารกในรูปด้วยความรู้สึกผูกพันที่อธิบายไม่ได้ “พ่อคะ...” พรรณรายพึมพำ “หนู... จะ... ไป... หา... ความจริง... เพื่อ... พ่อ... นะคะ...” ในอีกด้านหนึ่ง ไกลออกไป ณ สวนผลไม้หลังใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางความมืดของรัตติกาล ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำ กำลังยืนมองแผนที่เก่าแก่ฉบับหนึ่ง มือข้างหนึ่งถือปากกาหมึกสีแดง และกำลังทำเครื่องหมายบางอย่างลงบนแผนที่ “ในที่สุด... เจ้าเด็กน้อย... ก็ใกล้จะ... กลับมา... แล้ว...” ชายคนนั้นเอ่ยเสียงเย็นเยียบ “แผนการ... ที่วางไว้... ใกล้จะ... สำเร็จ... แล้ว...” เขาหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียม ดวงตาของเขาสะท้อนแสงไฟสลัวๆ เป็นประกายวาวโรจน์ ราวกับนักล่าที่กำลังรอเหยื่อติดกับ “รอคอย... มานาน... เหลือเกิน...” ชายคนนั้นพึมพำ “เจ้า... จะต้อง... มา... อยู่... ในกำมือ... ของข้า... แน่นอน... ‘ดวงตะวัน’...” เบื้องหน้าของเขาคือความมืดมิด และเบื้องหลังคือแผนการอันแยบยลที่ซับซ้อน ซึ่งถูกวางเอาไว้เพื่อล่อให้เป้าหมายที่เขาต้องการเข้ามาติดกับอย่างง่ายดาย เขาไม่รู้เลยว่า การเดินทางของพรรณรายเพื่อตามหาความจริงนั้น กำลังจะนำพาเธอไปสู่จุดที่เขาคาดไม่ถึง และอาจจะสั่นคลอนทุกสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมา