หลังจากเหตุการณ์ตึงเครียดกับพี่ก้อง พรรณรายก็ตัดสินใจขอตัวกลับไปทำงานบ้านของเธอต่อ เธอรู้สึกว่าการต้องเผชิญหน้ากับความขัดแย้งตั้งแต่ช่วงแรกๆ ที่มาถึงนั้น เป็นเรื่องที่เหนื่อยล้าเกินกว่าจะรับไหว เธอใช้เวลาช่วงบ่ายที่เหลือในการจัดข้าวของเครื่องใช้ในบ้านเท่าที่มีอยู่ให้เป็นระเบียบเรียบร้อย เธอพบว่าข้าวของที่ได้รับมอบหมายมานั้นมีจำกัดมาก มีเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชุด จานชามไม่กี่ใบ และอุปกรณ์ทำครัวพื้นฐานบางอย่าง “แค่นี้เองเหรอ” เธอพึมพำกับตัวเอง “จะพอใช้ได้อย่างไร” เธอหยิบโทรศัพท์มือถือที่เคยเป็นอวัยวะที่สามของเธอขึ้นมา ลองกดเปิดดู สัญญาณยังคงไม่มีเหมือนเดิม เธอถอนหายใจยาว รู้สึกเหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ขณะที่กำลังจัดเตียงนอน เธอก็เหลือบไปเห็นเอกสารแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะไม้เล็กๆ หน้าต่าง มันเป็นแผ่นกระดาษที่ดูเก่าแก่พอสมควร เธอหยิบขึ้นมาอ่าน “ระเบียบปฏิบัติของบ้านพักเยาวชน” เธออ่านข้อความต่างๆ ด้วยความสนใจ โดยเฉพาะข้อที่เขียนว่า “ทุกกิจกรรมที่จัดขึ้นภายในบริเวณบ้านพักเยาวชน ต้องได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการผู้ดูแล และต้องปฏิบัติตามคำสั่งของพี่ก้องอย่างเคร่งครัด” “พี่ก้องอีกแล้วเหรอ” พรรณรายคิดในใจ “ทำไมเขาถึงมีอำนาจมากขนาดนี้” เธออ่านต่อไปเรื่อยๆ พบว่ามีข้อกำหนดมากมายที่ดูเหมือนจะเข้มงวดเกินเหตุ เช่น การห้ามออกนอกบริเวณหมู่บ้านโดยไม่ได้รับอนุญาต การจำกัดเวลาในการใช้โทรศัพท์ (หากมีสัญญาณ) และการต้องเข้าร่วมกิจกรรมที่จัดขึ้นทุกครั้ง “นี่มันเหมือนคุกมากกว่าบ้านพักนะ” เธออดคิดไม่ได้ ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น พรรณรายสะดุ้งเล็กน้อย รีบวางกระดาษลงแล้วเดินไปเปิดประตู ปรากฏว่าเป็นมายด์ หญิงสาวหน้าตาน่ารักที่เธอเจอเมื่อวาน “เป็นไงบ้างพรรณราย” มายด์ถามพลางยิ้ม “บ้านหลังนี้พออยู่ได้ไหม” “ก็… พอได้ค่ะ” พรรณรายตอบ “แต่ข้าวของยังน้อยไปหน่อย” “อ๋อ” มายด์พยักหน้า “ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกได้นะ พวกเราพอจะมีแบ่งปันอยู่บ้าง” เธอหยุดนิดหนึ่ง ก่อนจะถามต่อ “เมื่อกี้ที่ทะเลาะกับพี่ก้อง เธอไม่เป็นอะไรนะ” “ไม่เป็นไรค่ะ” พรรณรายตอบ “แต่หนูไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมเขาถึงมีสิทธิ์มาสั่งพวกเราขนาดนั้น” มายด์ถอนหายใจเบาๆ “พี่ก้องเขาเป็นหัวหน้ากลุ่มที่นี่น่ะค่ะ ก่อนที่พวกเราจะเข้ามา ก็มีกลุ่มเก่าอยู่แล้ว พี่ก้องเป็นคนในกลุ่มเก่า เขาเลยรู้สึกว่าตัวเองมีสิทธิ์มีเสียงมากกว่า” “แล้วทำไมทุกคนไม่ต่อต้านเขาบ้างล่ะคะ” พรรณรายถาม “ก็… บางคนก็ไม่อยากมีปัญหา” มายด์ตอบเสียงอ่อย “แล้วอีกอย่าง พี่ก้องเขาก็มีพวกที่คอยสนับสนุนอยู่เหมือนกัน” เธอชี้ไปทางกลุ่มของไอ้ติมที่กำลังหัวเราะกันอยู่ “อย่างพวกไอ้ติม หรือแม้แต่เอกภพเอง ตอนแรกก็ยอมพี่ก้องนะ แต่ระยะหลังๆ มานี่ พี่เอกภพเริ่มไม่ค่อยยอมแล้ว” “แล้วเอกภพเขาเป็นอะไรกับพี่ก้องคะ” “ก็ไม่เชิงเป็นอะไรกันหรอกค่ะ” มายด์อธิบาย “แต่เอกภพเป็นคนที่เก่ง และเป็นผู้นำได้ดี เขาเลยเหมือนจะเป็นคู่แข่งของพี่ก้องนิดหน่อย” พรรณรายฟังอย่างตั้งใจ เธอเริ่มเข้าใจภาพรวมของสถานการณ์มากขึ้น ที่นี่ไม่ใช่แค่สถานที่แห่งการลงโทษ แต่ยังเป็นสังคมย่อยๆ ที่มีความขัดแย้ง และการช่วงชิงอำนาจ “แล้วเธอ… คิดว่าที่นี่เป็นยังไงบ้าง” มายด์ถาม พรรณรายใช้เวลาสักครู่ก่อนจะตอบ “มัน… แตกต่างจากที่ฉันเคยอยู่มากค่ะ” เธอหยุดนึก “ตอนแรกก็รู้สึกแย่มากๆ แต่พอได้คุยกับคุณป้าสมศรี ได้ลองมาช่วยทำงานกับพวกคุณ มันก็รู้สึกว่า… อาจจะมีอะไรดีๆ ซ่อนอยู่ก็ได้” มายด์ยิ้มกว้าง “ฉันก็คิดแบบนั้นนะ” เธอเอ่ย “ถึงแม้จะมีปัญหาอยู่บ้าง แต่การที่เราได้มาอยู่ที่นี่ ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ มันก็เป็นโอกาสที่ดีนะ” “แล้วคุณมายด์… มาอยู่ที่นี่เพราะอะไรเหรอคะ” พรรณรายถามด้วยความอยากรู้ มายด์ชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าเปลี่ยนเป็นเศร้าหมอง “ฉัน… ทำผิดกับครอบครัวไว้เยอะค่ะ” เธอตอบเสียงเบา “แล้วพ่อแม่ก็เลยส่งมาอยู่ที่นี่” “เสียใจด้วยนะคะ” พรรณรายสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเดียวกัน เธอเองก็กำลังเผชิญหน้ากับความผิดหวังและความรู้สึกที่ถูกพ่อแม่ทอดทิ้งเช่นกัน “แล้วเธอพรรณรายล่ะ” มายด์ถามกลับ พรรณรายนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “ฉัน… ทำเรื่องที่ทำให้พ่อกับแม่เสียใจมากๆ ค่ะ” เธอไม่สามารถลงรายละเอียดได้มากกว่านี้ ทั้งสองสาวมองหน้ากันด้วยความเข้าใจ ต่างฝ่ายต่างมีอดีตที่เจ็บปวด และกำลังเผชิญหน้ากับอนาคตที่ไม่แน่นอน “ไม่เป็นไรนะ” มายด์พูดปลอบ “เรามาสู้ไปด้วยกัน” พรรณรายพยักหน้า เธอรู้สึกว่าการได้พูดคุยกับมายด์ ทำให้เธอรู้สึกไม่โดดเดี่ยวจนเกินไป “ถ้ามีอะไร บอกฉันได้เสมอนะ” มายด์ยิ้มให้ “เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ” “ขอบคุณนะมายด์” พรรณรายยิ้มตอบ หลังจากมายด์กลับไป พรรณรายก็กลับมานั่งคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้ายังคงเต็มไปด้วยอุปสรรคและความไม่แน่นอน แต่การได้พบเจอผู้คนที่มีน้ำใจ และการได้มีเพื่อนร่วมชะตากรรม ก็เป็นเหมือนแสงสว่างเล็กๆ ที่ส่องนำทางให้เธอ เธอตัดสินใจว่า จะลองทำตามระเบียบปฏิบัติที่เขียนไว้ แม้จะดูเข้มงวดก็ตาม อย่างน้อยก็เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้น และเพื่อศึกษาเรียนรู้วิถีชีวิตที่นี่ให้มากขึ้น เธอเหลือบไปมองที่กระดาษระเบียบปฏิบัติอีกครั้ง แล้วหยิบมันขึ้นมาพับเก็บไว้อย่างดี หวังว่าสักวันหนึ่ง กฎเหล็กเหล่านี้จะไม่ใช่สิ่งที่จำกัดอิสรภาพของเธออีกต่อไป แต่จะเป็นเพียงบันทึกของอดีตที่เธอได้ก้าวผ่านไป.