แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องทำงานของชาญชัย แต่บรรยากาศภายในห้องกลับเต็มไปด้วยความมืดหม่นเมื่อคืนที่ผ่านมา ชาญชัยยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา มือข้างหนึ่งถือสำเนาพินัยกรรมฉบับใหม่ของบิดาที่อรทัยทิ้งไว้ให้ ขณะที่อีกข้างหนึ่งกำลังกุมขมับด้วยความเครียด "นี่มันเป็นไปได้อย่างไร" เขาพึมพำกับตัวเอง "พ่อไม่น่าจะทำแบบนี้ได้" ลิลลี่เข้ามาพร้อมถาดชาสมุนไพรที่เธอชงเอง "คุณชาญชัยคะ ดื่มหน่อยนะคะ จะได้รู้สึกดีขึ้น" ชาญชัยรับถ้วยชามาดื่มอย่างช้าๆ รสขมปนหวานของชาช่วยให้เขารู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย "ขอบคุณนะลิลลี่" เขากล่าว "เธอคงนอนไม่หลับทั้งคืนเหมือนกันสินะ" "ไม่เป็นไรค่ะ" ลิลลี่นั่งลงตรงข้ามเขา "หนูเป็นห่วงคุณค่ะ" "อรทัยใช้พินัยกรรมฉบับนี้มาข่มขู่ฉัน" ชาญชัยอธิบาย "เธออ้างว่าถ้าฉันไม่ยอมรับว่าตัวเองใส่ร้ายเธอ เธอก็จะนำพินัยกรรมฉบับนี้ไปยื่นต่อศาล" "แล้ว... แล้วคุณจะทำอย่างไรคะ" ลิลลี่ถามด้วยน้ำเสียงกังวล "ผมยังไม่รู้" ชาญชัยยอมรับ "ผมกำลังคิดว่าจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี" "คุณแน่ใจเหรอคะว่าพินัยกรรมฉบับนี้เป็นของจริง" ลิลลี่ถาม "อาจจะเป็นของปลอมก็ได้นะคะ" "ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน" ชาญชัยตอบ "แต่ถ้ามันเป็นของจริงขึ้นมาจริงๆ มันก็เป็นปัญหาใหญ่มาก" "เราต้องหาทางพิสูจน์ค่ะ" ลิลลี่กล่าวอย่างหนักแน่น "เราต้องหาพินัยกรรมฉบับจริงให้เจอ" "แต่ผมจะหาจากไหนล่ะ" ชาญชัยถอนหายใจ "พ่อไม่เคยบอกผมเรื่องพินัยกรรมฉบับนี้เลย" "บางที... อาจจะมีใครบางคนที่รู้เรื่องนี้ก็ได้ค่ะ" ลิลลี่พูดพลางนึก "คุณพ่อของคุณเคยไว้ใจใครเป็นพิเศษบ้างไหมคะ" ชาญชัยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "มี... ท่านทนายความประจำตระกูลของเรา คุณวิชัย" เขาบอก "ท่านเป็นคนที่พ่อผมไว้ใจมากที่สุด น่าจะรู้เรื่องพินัยกรรมฉบับนี้" "งั้นเราไปหาท่านทนายวิชัยกันเลยไหมคะ" ลิลลี่เสนอ "ดี" ชาญชัยพยักหน้า "เดี๋ยวฉันจะโทรศัพท์ไปนัดท่านก่อน" ชาญชัยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและโทรศัพท์หานายวิชัย หลังจากพูดคุยกันสักครู่ เขาก็ةนัดหมายที่จะเข้าพบในช่วงบ่ายวันเดียวกันนั้น ขณะที่รอเวลา ชาญชัยก็กลับมาพิจารณาพินัยกรรมฉบับที่อรทัยนำมาให้ เขาพยายามสังเกตรายละเอียดต่างๆ พยายามหาความผิดปกติที่อาจจะซ่อนอยู่ "คุณอรทัยบอกว่าพินัยกรรมฉบับนี้ถูกเขียนขึ้นหลังจากที่ฉันกล่าวหาเธอ" ชาญชัยพูด "นั่นหมายความว่า มันอาจจะถูกเขียนขึ้นอย่างเร่งรีบ" "ใช่ค่ะ" ลิลลี่เห็นด้วย "เราต้องลองดูค่ะ" เมื่อถึงเวลา ชาญชัยและลิลลี่ก็เดินทางไปยังสำนักงานทนายความของนายวิชัย บรรยากาศภายในสำนักงานดูเก่าแก่และสงบเงียบ นายวิชัยเป็นชายสูงวัยที่ดูใจดีและสุภาพ เขาต้อนรับชาญชัยและลิลลี่เป็นอย่างดี "ผมได้ยินเรื่องราวของคุณสมชายแล้ว เสียใจด้วยนะครับ" นายวิชัยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แสดงความเสียใจ "ผมทำงานกับคุณสมชายมานานหลายปี เขาเป็นคนดีมาก" "ขอบคุณครับคุณวิชัย" ชาญชัยกล่าว "วันนี้ผมมาหาคุณวิชัยเพราะมีเรื่องสำคัญที่อยากจะปรึกษา" "เรื่องอะไรครับ" นายวิชัยถาม ชาญชัยยื่นสำเนาพินัยกรรมฉบับที่อรทัยมอบให้แก่นายวิชัย "ผมได้พินัยกรรมฉบับนี้มาจากคุณอรทัยครับ เธออ้างว่านี่คือพินัยกรรมฉบับล่าสุดของพ่อผม" นายวิชัยรับเอกสารไปพิจารณาอย่างละเอียด เขาอ่านทุกบรรทัดอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้น "นี่มัน..." นายวิชัยหยุดพูดไปครู่หนึ่ง "ผมจำลายเซ็นของคุณสมชายได้ดี" "แล้ว... แล้วนี่เป็นของจริงหรือเปล่าครับ" ชาญชัยถามอย่างร้อนรน นายวิชัยเงียบไปอีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจยาว "ลายเซ็นดูเหมือนของคุณสมชายจริงๆ ครับ" เขากล่าว "แต่..." "แต่มีอะไรครับ" ลิลลี่ถาม "แต่ผมไม่เคยเห็นพินัยกรรมฉบับนี้มาก่อนเลย" นายวิชัยพูด "และผมก็ไม่เคยได้ยินเรื่องที่คุณสมชายจะเขียนพินัยกรรมฉบับใหม่" "คุณอรทัยอ้างว่าพินัยกรรมฉบับนี้ถูกเขียนขึ้นหลังจากที่ผมกล่าวหาเธอครับ" ชาญชัยเล่า "เธอใช้มันมาข่มขู่ผม" นายวิชัยเงยหน้าขึ้นมองชาญชัย "ข่มขู่... อย่างนั้นหรือ" "ใช่ครับ" ชาญชัยยืนยัน "เธอจะนำพินัยกรรมฉบับนี้ไปยื่นต่อศาล ถ้าผมไม่ยอมรับผิด" นายวิชัยเงียบไปอีกครั้ง เขากำลังประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ "ถ้าอย่างนั้น... แสดงว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล" เขากล่าว "ผมรู้จักคุณสมชายดีเกินกว่าที่จะเชื่อว่าเขาจะทำอะไรแบบนี้" "ผมก็คิดเช่นนั้นครับ" ชาญชัยกล่าว "คุณวิชัยพอจะจำได้ไหมครับว่า พินัยกรรมฉบับที่แท้จริงอยู่ที่ไหน" "ผมจำได้ครับ" นายวิชัยตอบ "คุณสมชายฝากพินัยกรรมฉบับจริงไว้กับผม" เมื่อได้ยินดังนั้น ชาญชัยและลิลลี่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก "จริงหรือครับ!" ชาญชัยอุทานด้วยความดีใจ "งั้น... งั้นเราก็มีทางออกแล้ว!" "คุณสมชายฝากไว้กับผมด้วยความตั้งใจนะครับ" นายวิชัยกล่าว "เขาบอกว่า ถ้ามีเรื่องอะไรที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น ให้ผมมอบพินัยกรรมฉบับนี้ให้กับคุณชาญชัย" นายวิชัยเดินไปที่ตู้เก็บเอกสารเก่าแก่ของเขา และค่อยๆ เปิดลิ้นชักออกมา เขาหยิบกล่องไม้สีเข้มใบหนึ่งออกมา และยื่นให้กับชาญชัย "นี่คือพินัยกรรมฉบับจริงของคุณสมชายครับ" นายวิชัยกล่าว "ผมหวังว่ามันจะช่วยคุณได้" ชาญชัยรับกล่องไม้มาด้วยมือที่สั่นเทา เขารู้สึกได้ถึงน้ำหนักของความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว เขาเปิดกล่องไม้ออก และหยิบเอกสารที่อยู่ข้างในออกมา มันคือพินัยกรรมฉบับจริงของบิดาเขา ทุกอย่างปรากฏชัดเจนตามที่เขาคาดหวังไว้ "ขอบคุณมากครับคุณวิชัย" ชาญชัยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "คุณช่วยผมไว้จริงๆ" "ผมทำในสิ่งที่เพื่อนของคุณสมชายควรจะทำครับ" นายวิชัยยิ้ม "ตอนนี้ ถึงเวลาที่คุณจะต้องปกป้องสิ่งที่คุณสมชายสร้างมาแล้ว" ชาญชัยมองไปยังพินัยกรรมในมือ เขารู้ว่าการต่อสู้ครั้งใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น แต่อย่างน้อยที่สุด เขาก็มีหลักฐานที่ถูกต้องอยู่ในมือแล้ว และเขาก็มีลิลลี่คอยอยู่เคียงข้างเสมอ