ชาญชัยใช้เวลาทั้งคืนทบทวนสิ่งที่ได้ยินและเห็น เขาต้องหาทางหยุดยั้งแผนการของลุงบุญให้ได้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป เขาตัดสินใจว่าสิ่งแรกที่ต้องทำคือการรวบรวมหลักฐานให้แน่นหนาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาหยิบแฟ้มเอกสารที่ค้นเจอเมื่อคืนมาทั้งหมด และถ่ายสำเนาเอกสารสำคัญบางส่วนเก็บไว้ เช้าตรู่วันต่อมา ชาญชัยไปพบทนายสมศักดิ์ที่สำนักงาน เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น พร้อมทั้งยื่นสำเนาเอกสารที่เขารวบรวมมาให้ทนายดู "คุณทนายครับ ผมไม่รู้ว่าเรื่องนี้มันจะร้ายแรงแค่ไหน แต่ผมรู้สึกว่าลุงบุญกำลังจะทำอะไรบางอย่างที่ส่งผลเสียร้ายแรงต่อธุรกิจของเรา" ชาญชัยพูดเสียงเครียด ทนายสมศักดิ์รับเอกสารมาพิจารณาอย่างละเอียด ใบหน้าของเขาเริ่มเคร่งขรึมขึ้นเมื่อไล่อ่านข้อความต่างๆ "คุณชาญชัยครับ" ทนายสมศักดิ์เงยหน้าขึ้นมองเขา "เอกสารเหล่านี้เป็นหลักฐานที่สำคัญมาก โดยเฉพาะร่างหนังสือมอบอำนาจฉบับนี้ ถ้าคุณลุงของคุณเซ็นเอกสารเหล่านี้จริง มันจะทำให้เขามีอำนาจในการตัดสินใจทุกอย่างเกี่ยวกับทรัพย์สินของโรงสี ซึ่งอาจจะนำไปสู่การจำนอง หรือขายกิจการโดยที่คุณไม่ทราบเรื่องเลย" "ผมกลัวว่าจะเป็นอย่างนั้นครับ" ชาญชัยตอบ "ผมได้ยินเขากำลังจะเซ็นสัญญาฉบับสุดท้ายในวันนี้" "เราต้องรีบดำเนินการ" ทนายสมศักดิ์กล่าวอย่างเร่งรีบ "ผมจะลองติดต่อทนายของทางสถาบันการเงิน เพื่อขอตรวจสอบข้อเท็จจริงเบื้องต้น และอาจจะต้องแจ้งความเพื่อระงับการทำธุรกรรม" "แล้วเรื่องของคุณอรทัยล่ะครับ" ชาญชัยถาม "ผมสงสัยว่าเธอจะมีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้ด้วย" "เป็นไปได้ครับ" ทนายสมศักดิ์พยักหน้า "เราจะตรวจสอบในส่วนนี้ด้วยเช่นกัน แต่ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือการหยุดยั้งการกระทำของคุณบุญให้ได้ก่อน" ชาญชัยและทนายสมศักดิ์ใช้เวลาทั้งวันในการดำเนินการต่างๆ ทนายสมศักดิ์พยายามติดต่อกับทางธนาคาร และยื่นเรื่องขอระงับการทำธุรกรรมชั่วคราว โดยอ้างว่ามีข้อพิพาทเกี่ยวกับอำนาจในการจัดการทรัพย์สิน ในขณะเดียวกัน ชาญชัยก็กลับไปที่โรงสี เขาพบว่าบรรยากาศดูตึงเครียดกว่าปกติ พนักงานบางคนซุบซิบนินทาอย่างลับๆ เขาพยายามสอบถามเรื่องราวจากหัวหน้าคนงาน แต่ทุกคนก็ดูเหมือนจะหลีกเลี่ยงที่จะตอบคำถาม "คุณชาญชัยครับ" หัวหน้าคนงานคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา "ผมได้ยินมาว่าวันนี้ท่านประธาน (หมายถึงลุงบุญ) จะมีการประชุมเรื่องสำคัญกับนักลงทุน" "นักลงทุน?" ชาญชัยถาม "ใคร" "ผมไม่ทราบรายละเอียดครับคุณชาญชัย" หัวหน้าคนงานตอบ "แต่ดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับเงินกู้ก้อนใหญ่" ชาญชัยรู้สึกได้ว่าเวลาเหลือน้อยลงทุกที เขาต้องเผชิญหน้ากับลุงบุญโดยตรง เขาเดินตรงไปยังห้องทำงานของลุงบุญ เมื่อไปถึง ประตูห้องก็ปิดอยู่ เขาได้ยินเสียงพูดคุยดังลอดออกมาจากภายใน "ทุกอย่างพร้อมแล้วใช่ไหม" เสียงลุงบุญดังขึ้น "พร้อมแล้วครับ" เสียงชายแปลกหน้าที่ชาญชัยเคยได้ยินเมื่อคืนตอบกลับมา "ดี" ลุงบุญกล่าว "รีบเซ็นเอกสารให้เสร็จ แล้วเราจะได้จบเรื่องนี้เสียที" ชาญชัยรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เขาเคาะประตูห้องทำงานของลุงบุญ "ใคร" เสียงลุงบุญถามอย่างหงุดหงิด "ผมเองครับ ลุงบุญ" ชาญชัยตอบเสียงดังพอให้ได้ยิน ประตูห้องเปิดออก ลุงบุญยืนอยู่ตรงหน้าเขา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ และแววตาแสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน ชายแปลกหน้ายืนอยู่ข้างหลังลุงบุญ "มีอะไร" ลุงบุญถามเสียงแข็ง "ผมมีเรื่องต้องคุยกับลุงครับ" ชาญชัยกล่าว "เรื่องเอกสารพวกนี้" เขาชูสำเนาเอกสารที่เขาเตรียมมาให้ลุงบุญดู สีหน้าของลุงบุญซีดเผือดลงทันที "คุณไปเอาเอกสารพวกนี้มาจากไหน" ลุงบุญถามเสียงสั่น "ผมรู้ทุกอย่างแล้วครับลุงบุญ" ชาญชัยกล่าว "ลุงกำลังจะทำลายธุรกิจของพ่อผม" ชายแปลกหน้าก้าวเข้ามาขวางหน้าลุงบุญ "คุณเป็นใคร มายุ่งเรื่องของเราทำไม" "ผมคือผู้จัดการมรดกของพ่อผม" ชาญชัยตอบอย่างมั่นคง "และผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายสิ่งที่พ่อผมสร้างมา" "แกมันเด็กเมื่อวานซืน!" ลุงบุญตะคอกใส่ "อย่ามาทำเป็นรู้ดี" "ผมรู้ดีกว่าที่ลุงคิดครับ" ชาญชัยกล่าว "ผมรู้ว่าลุงกำลังจะกู้ยืมเงินมหาศาล โดยใช้โรงสีเป็นหลักประกัน และผมก็รู้ว่าลุงกำลังจะมอบอำนาจในการบริหารให้กับคนพวกนี้" ชายแปลกหน้าหัวเราะเยาะ "ถ้าคุณคิดว่าคุณจะหยุดเราได้ ก็ลองดู" "ผมไม่ได้มาคนเดียวครับ" ชาญชัยกล่าว "ทนายสมศักดิ์กำลังจะมาที่นี่พร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ" เมื่อชาญชัยพูดจบ ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็นทนายสมศักดิ์ที่เดินนำเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามา "คุณบุญครับ" ทนายสมศักดิ์กล่าว "ผมได้ยื่นเรื่องขอระงับการทำธุรกรรมของคุณแล้ว และจากหลักฐานที่คุณชาญชัยนำมาให้ ผมจำเป็นต้องแจ้งข้อกล่าวหาแก่คุณในข้อหาฉ้อโกงและยักยอกทรัพย์" ใบหน้าของลุงบุญซีดเผือดลงกว่าเดิม เขาหันไปมองชายแปลกหน้า แต่ชายคนนั้นกลับยืนนิ่ง ไม่แสดงท่าทีใดๆ ออกมา "คุณชาญชัย" ชายแปลกหน้าเอ่ยขึ้น "เรื่องนี้ยังไม่จบแค่นี้" ก่อนที่ชาญชัยจะได้ตอบอะไร ชายแปลกหน้าก็หันหลังเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเขาไม่เคยมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้มาก่อน ชาญชัยมองตามร่างนั้นไปอย่างไม่เข้าใจ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เขาสามารถหยุดยั้งแผนการร้ายของลุงบุญไว้ได้ทันเวลา "คุณลุงบุญ" ชาญชัยกล่าวเสียงเรียบ "ผมต้องขอโทษจริงๆ ที่ต้องทำแบบนี้ แต่ผมไม่มีทางเลือกอื่น" ลุงบุญยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาของเขาสะท้อนความรู้สึกผิดหวัง และความพ่ายแพ้