เสียงล้อรถไฟเสียดสีกับรางเหล็กดังเป็นจังหวะ นำพากัญญารัตน์เดินทางกลับสู่บ้านเกิดที่เธอจากมานานหลายเดือน ภาพทิวทัศน์สองข้างทางที่เคยคุ้นตา บัดนี้กลับดูแปลกตาไปเสียหมด หัวใจของเธอหนักอึ้งไปด้วยความกังวลและความเศร้า ตลอดการเดินทาง เธอได้แต่คิดวนเวียนอยู่กับเรื่องราวที่เกิดขึ้น พ่อของเธอป่วยหนัก และกำลังรอการผ่าตัด การกลับมาครั้งนี้หมายถึงการต้องทิ้งชีวิตในมหาวิทยาลัยที่เธอเพิ่งจะเริ่มต้นได้ไม่นาน โอกาสในการเรียนจบที่ดูเหมือนจะใกล้เข้ามา บัดนี้กลับเลือนลางลงไปทุกที “แก้ม” เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นเมื่อรถไฟจอดสนิทที่สถานี แก้มหันไปมอง เห็นป้าสมรยืนรออยู่ตรงชานชาลา ใบหน้าของป้าสมรดูซูบลงกว่าเดิม และมีริ้วรอยแห่งความเหนื่อยล้าปรากฏชัดเจน แก้มรีบลงจากรถไฟและโผเข้ากอดป้าสมร “ป้าสมร” “กลับมาแล้วนะหลาน” ป้าสมรพูดพลางลูบหลังแก้ม “พ่อแก… รอแกอยู่นะ” แก้มพยักหน้า น้ำตาเอ่อคลอ “หนูรู้ค่ะ” ทั้งสองคนเดินออกจากสถานีรถไฟ ท่ามกลางผู้คนมากมายที่สัญจรไปมา บรรยากาศในหมู่บ้านดูคึกคักกว่าที่แก้มจำได้ แต่ในใจของเธอกลับรู้สึกหดหู่ เมื่อถึงบ้านที่คุ้นเคย แก้มก็เห็นประตูบ้านเปิดอ้าอยู่ เธอเดินเข้าไปอย่างเชื่องช้า และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบ พ่อของเธอนอนอยู่บนเตียงในห้องรับแขก ร่างกายของท่านผ่ายผอม ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาปิดสนิท มีสายระโยงระยางของเครื่องมือแพทย์ต่อพ่วงอยู่รอบตัว “พ่อคะ” แก้มเรียกเสียงสั่นเครือ และเดินเข้าไปหาท่านอย่างรวดเร็ว พ่อของแก้มค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาของท่านฉายแววอ่อนแรง แต่เมื่อเห็นแก้ม ท่านก็พยายามยิ้มออกมา “แก้ม… กลับมาแล้วเหรอ” “ค่ะพ่อ” แก้มจับมือของพ่อไว้แน่น “หนูมาแล้วค่ะ” “ไม่ต้องห่วงพ่อนะ” พ่อของแก้มกล่าวเสียงเบา “พ่อจะสู้” คำพูดของพ่อเป็นเหมือนยาชูกำลังที่ช่วยเติมพลังให้แก้ม แม้จะรู้ดีว่าสถานการณ์ของพ่ออาจจะหนักหนาสาหัสเพียงใด แต่เธอก็จะไม่ยอมแพ้ “ค่ะพ่อ หนูจะอยู่ตรงนี้กับพ่อ” แก้มกล่าว หลายวันต่อมา แก้มก็ใช้ชีวิตอยู่กับการดูแลพ่ออย่างใกล้ชิด เธอคอยเช็ดตัว ป้อนอาหาร และพูดคุยเป็นเพื่อนท่าน ป้าสมรก็คอยช่วยเหลือเธออย่างเต็มที่ แต่แก้มก็รู้สึกได้ว่าภาระหนักอึ้งนี้เป็นของเธอเพียงลำพัง “แก้ม” ป้าสมรเข้ามาหาแก้มขณะที่เธอกำลังเช็ดหน้าให้พ่อ “หมอโทรมานัดวันผ่าตัดแล้วนะ” แก้มเงยหน้าขึ้น “วันไหนคะป้า?” “วันพุธหน้า” ป้าสมรตอบ “แต่… ค่าผ่าตัดยังต้องจ่ายอีกครึ่งหนึ่งนะ” แก้มถอนหายใจยาว “หนูรู้ค่ะ” เธอรู้ดีว่าเงินที่มีอยู่ไม่เพียงพอต่อค่าผ่าตัดทั้งหมด เธอต้องหาทางอย่างเร่งด่วน “หนูจะลองไปคุยกับทางโรงพยาบาลดูค่ะ ว่าพอจะมีทางผ่อนชำระได้ไหม” แก้มกล่าว “แล้วก็… หนูจะลองไปหางานพิเศษทำอีกแรงค่ะ” “แก้ม… อย่าหักโหมมากนะ” ป้าสมรกล่าวอย่างเป็นห่วง “พ่อแกก็เป็นห่วงแกเหมือนกัน” “หนูไม่เป็นไรค่ะป้า” แก้มตอบ “หนูต้องทำเพื่อพ่อ” แก้มตัดสินใจไปที่โรงพยาบาลเพื่อปรึกษาเรื่องค่ารักษาพยาบาล เจ้าหน้าที่ได้ให้คำแนะนำเกี่ยวกับโครงการช่วยเหลือผู้ป่วยยากไร้ แต่กระบวนการก็อาจจะใช้เวลานาน ซึ่งพ่อของเธอไม่สามารถรอได้ “ถ้าอย่างนั้น… หนูขอทำเรื่องกู้ยืมจากกองทุนเพื่อการรักษาพยาบาลก่อนแล้วกันค่ะ” แก้มกล่าว หลังจากจัดการเรื่องเอกสารต่างๆ ที่โรงพยาบาลเสร็จ แก้มก็รีบกลับมาบ้าน เธอมีเวลาอีกไม่มากก่อนถึงวันผ่าตัด “พ่อคะ” แก้มเข้าไปนั่งข้างเตียงพ่อ “พ่อไม่ต้องห่วงเรื่องค่าผ่าตัดนะคะ หนูจัดการให้แล้ว” พ่อของแก้มพยักหน้าอย่างโล่งอก “ลูกพ่อ… เก่งจริงๆ” แม้จะได้รับคำชมจากพ่อ แก้มก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจ เธอรู้ดีว่าเงินที่ได้มากู้ยืมมานั้น ก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น และยังมีอีกหลายอย่างที่เธอต้องแบกรับ ในที่สุด วันผ่าตัดก็มาถึง แก้มเฝ้ารออยู่หน้าห้องผ่าตัดด้วยใจระทึก ทุกนาทีที่ผ่านไปช่างยาวนานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์ “คุณกัญญารัตน์ครับ” เสียงพยาบาลดังขึ้น “คุณหมอต้องการพบครับ” แก้มรีบลุกขึ้นตามพยาบาลไปยังห้องพักแพทย์ “คุณหมอคะ พ่อหนูเป็นยังไงบ้างคะ?” แก้มถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครียด คุณหมอมองแก้มด้วยสีหน้าเรียบเฉย “การผ่าตัดเป็นไปด้วยดีครับ ก้อนเนื้อถูกนำออกไปเรียบร้อยแล้ว” “จริงเหรอคะ!” แก้มแทบไม่เชื่อหูตัวเอง “แล้ว… พ่อหนูจะปลอดภัยใช่ไหมคะ?” “ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ” คุณหมอให้คำตอบ “แต่ก็ต้องพักฟื้นอีกระยะหนึ่งนะครับ” แก้มก้มลงกราบขอบคุณคุณหมอด้วยความซาบซึ้ง น้ำตาแห่งความโล่งใจไหลรินออกมา เธอรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก เมื่อได้พบพ่อหลังการผ่าตัด แก้มก็เห็นว่าท่านดูอ่อนเพลียมาก แต่ก็มีรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า “ลูก… ทำได้แล้วนะ” พ่อของแก้มกล่าว “ค่ะพ่อ” แก้มตอบ “พ่อจะหายดีแน่นอนค่ะ” การผ่าตัดผ่านพ้นไปได้ด้วยดี แต่แก้มรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น การดูแลพ่อให้หายดีต้องใช้เวลา และค่าใช้จ่ายต่างๆ ก็ยังคงมีอยู่เรื่อยๆ แก้มกลับมามองดูชีวิตของเธออีกครั้ง เธอได้หยุดเรียนกลางคัน และต้องกลับมาอยู่บ้านเพื่อดูแลพ่อ ความฝันที่เคยมีดูเหมือนจะห่างไกลออกไปทุกที แต่เมื่อมองเห็นใบหน้าของพ่อที่เริ่มมีสีเลือดฝาดกลับคืนมา แก้มก็รู้สึกว่าเธอได้ตัดสินใจถูกต้องแล้ว เธออาจจะต้องเสียสละหลายสิ่งหลายอย่างไป แต่เธอก็ได้รับบางสิ่งบางอย่างกลับคืนมาเช่นกัน นั่นคือความเข้มแข็ง ความอดทน และความรักอันยิ่งใหญ่ที่มีต่อครอบครัว นี่คือหยดน้ำค้างที่ร่วงหล่นบนกลีบดอกไม้แห่งชีวิตของกัญญารัตน์ การเดินทางของเธอเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น