แก้มยืนนิ่งอยู่ที่หน้าบ้านหลังเล็กของลุงสมชาย ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนหมดแรง คำเสนอของคุณวิชัยที่ลุงสมชายนำมาเล่า มันทั้งเย้ายวนและน่าหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน การได้เงินก้อนใหญ่มาช่วยพ่อในยามนี้ มันคือสิ่งที่เธอปรารถนาที่สุด แต่การต้องแลกกับการไปทำงานต่างประเทศกับคนที่ไม่รู้จักดี เป็นสิ่งที่หัวใจของเธอร้องเตือนให้ถอยห่าง "ลุงคะ..." แก้มเอ่ยเสียงสั่น "หนู... หนูไม่แน่ใจจริงๆ ค่ะ" ลุงสมชายถอนหายใจอย่างหนัก "ลุงรู้ว่ามันยากนะแก้ม แต่ลองคิดดูดีๆ เราไม่มีเวลามากนักแล้ว ค่าผ่าตัดพ่อแก... มันต้องจ่ายภายในสองเดือนนี้ ถ้าเราช้ากว่านี้... หมออาจจะไม่รับประกันผล" คำพูดของลุงสมชายเหมือนมีดกรีดลงกลางใจ แก้มหลับตาลง เธอพยายามนึกถึงภาพพ่อที่นอนซมอยู่บนเตียงโรงพยาบาล ใบหน้าอิดโรย ดวงตาที่เคยฉายแววแห่งความสุข ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน เธอเห็นพ่อลำบากมาทั้งชีวิตเพื่อเลี้ยงดูเธอมาโดยตลอด นี่เป็นโอกาสเดียวที่จะตอบแทนท่านได้ "แล้ว... คุณวิชัยเขาจะให้แก้มไปทำงานที่ไหนคะลุง" แก้มถามเสียงแผ่ว เธอพยายามเก็บงำความหวาดกลัวไว้ "เขาบอกว่า... น่าจะเป็นที่ประเทศสิงคโปร์น่ะ" ลุงสมชายตอบ "เขาบอกว่ามีบริษัทในเครือที่นั่น ต้องการคนช่วยงานด้านเอกสาร เขาจะส่งคนของเขาไปรับที่สนามบิน และดูแลเรื่องที่พักให้" สิงคโปร์... ประเทศที่เจริญแล้ว เป็นที่รู้จักในด้านความปลอดภัยและระเบียบวินัย แต่ถึงกระนั้น แก้มก็ยังรู้สึกไม่วางใจอยู่ดี การต้องไปอยู่ต่างแดนคนเดียว โดยที่แทบไม่รู้จักใครเลย เป็นเรื่องที่น่ากลัว "แล้ว... แล้วค่าตอบแทนล่ะคะ" แก้มถามต่อ "เขาบอกว่าเท่าไหร่" "เขาบอกว่า... เงินเดือนจะดีกว่าที่นี่มาก" ลุงสมชายตอบ "แล้วเขาก็จะหักเป็นค่าใช้จ่ายในการช่วยเหลือค่าผ่าตัดพ่อแกไปก่อน ส่วนที่เหลือ... แก้มก็เก็บไว้ใช้ส่วนตัวได้" แก้มพยักหน้าช้าๆ เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมลุงสมชายถึงดูอึดอัดใจ ข้อเสนอนี้มันช่างดีเกินกว่าจะเป็นเรื่องจริง มันเหมือนกับมีกับดักซ่อนอยู่ "พี่แดงรู้เรื่องนี้ด้วยหรือเปล่าคะลุง" แก้มถาม "รู้สิ" ลุงสมชายตอบ "พี่แดงก็เป็นห่วงแก้มมากเหมือนกัน เขาบอกว่าให้แก้มตัดสินใจเอง แต่เขาเองก็อยากให้แก้มลองพิจารณาดู" "หนู... หนูขอเวลาคิดอีกหน่อยนะคะลุง" แก้มกล่าว "ได้สิ" ลุงสมชายตอบ "แต่แก้ม... อย่าคิดนานนะ พ่อแก... รอไม่ได้แล้ว" แก้มเดินกลับไปที่ห้องพักของเธอในไร่ หัวใจเต้นระรัวยิ่งกว่าเดิม เธอทรุดตัวลงนั่งบนเตียง รู้สึกเหนื่อยล้าไปทั้งร่างกายและจิตใจ "แก้ม..." พี่แดงเดินเข้ามาในห้อง เธอเห็นสีหน้าของแก้มก็รู้ได้ทันทีว่าแก้มกำลังคิดหนัก "เป็นยังไงบ้าง" แก้มเงยหน้ามองพี่แดง น้ำตาเอ่อคลอ "หนูไม่รู้จะทำยังไงดีค่ะพี่แดง หนูอยากช่วยพ่อ แต่หนูก็กลัว..." พี่แดงนั่งลงข้างๆ แก้ม มือเรียวยาวลูบไปที่แขนของแก้มเบาๆ "พี่เข้าใจความรู้สึกของแก้มนะ มันเป็นสถานการณ์ที่บีบคั้นจริงๆ" "หนู... หนูรู้สึกว่าข้อเสนอของคุณวิชัยมันแปลกๆ ค่ะ" แก้มสารภาพ "เหมือนมีอะไรบางอย่างที่หนูมองข้ามไป" "บางที... สิ่งที่เรากลัว อาจจะไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอย่างที่เราคิดก็ได้นะ" พี่แดงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "บางที... การลองเปิดใจรับโอกาสใหม่ๆ อาจจะนำพาเราไปสู่วิถีทางที่ดีก็ได้" "แต่ถ้าหนูไปแล้วเกิดมีปัญหาขึ้นมาล่ะคะ" แก้มถาม "ใครจะดูแลพ่อ" "เรื่องนั้น... ลุงสมชายกับพี่เอง จะช่วยดูแลพ่อแกให้ถึงที่สุด" พี่แดงกล่าวอย่างหนักแน่น "เราสัญญา" แก้มมองเข้าไปในดวงตาของพี่แดง เธอเห็นความจริงใจและความมุ่งมั่นในแววตาคู่นั้น "แก้ม... พี่รู้ว่าแก้มเป็นคนเข้มแข็ง" พี่แดงพูดต่อ "แก้มสามารถผ่านเรื่องร้ายๆ ไปได้เสมอ จำได้ไหม ตอนที่พ่อแกป่วยครั้งแรก แก้มก็เข้มแข็งมาก" แก้มพยักหน้า เธอเริ่มรู้สึกว่ามีกำลังใจขึ้นมาบ้าง "ถ้าแก้มตัดสินใจไป" พี่แดงกล่าว "พี่จะช่วยแก้มเตรียมตัวทุกอย่าง จะหาข้อมูลเกี่ยวกับสิงคโปร์ให้ แก้มไม่ต้องกังวลนะ" "หนู... หนูขอบคุณพี่แดงมากค่ะ" แก้มกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ไม่ต้องห่วงนะ" พี่แดงยิ้มให้ "เราอยู่ตรงนี้กับแกเสมอ" แก้มใช้เวลาทั้งคืนเพื่อคิดทบทวน เธอพูดคุยกับพี่แดงอย่างเปิดอกถึงความกังวลทั้งหมดที่มี พี่แดงรับฟังอย่างตั้งใจและให้คำแนะนำที่ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ เช้าวันรุ่งขึ้น แก้มเดินไปหาลุงสมชายที่บ้าน เธอเห็นท่านนั่งรออยู่แล้วเหมือนเช่นเคย "เป็นไงบ้างแก้ม" ลุงสมชายถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหวัง แก้มสูดหายใจลึกๆ เธอหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะลืมตาขึ้นมามองลุงสมชาย ใบหน้าของเธอฉายแววของความเด็ดเดี่ยวที่ก่อตัวขึ้น "หนูตัดสินใจแล้วค่ะลุง" แก้มกล่าวเสียงมั่นคง "หนูจะไปค่ะ" ลุงสมชายยิ้มกว้าง ใบหน้าของท่านคลายความกังวลลง "ดีมาก แก้ม ลุงรู้ว่าแก้มต้องตัดสินใจได้ดีที่สุด" "แต่หนูมีข้อแม้ค่ะลุง" แก้มพูดต่อ "หนูอยากให้ลุงช่วยติดต่อคุณวิชัยให้หน่อยค่ะ หนูอยากจะคุยกับเขาโดยตรง หนูอยากรู้รายละเอียดทุกอย่างให้ชัดเจนก่อน" "ได้สิ" ลุงสมชายตอบ "เดี๋ยวลุงจะรีบติดต่อให้" แก้มรู้สึกโล่งใจขึ้นมาหน่อย การได้ตัดสินใจและมีคนคอยสนับสนุน ทำให้เธอรู้สึกว่ามีกำลังใจที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่จะเกิดขึ้น