หลังจากที่แก้มตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะไปทำงานต่างประเทศเพื่อหาเงินมารักษาพ่อ ลุงสมชายก็รีบติดต่อคุณวิชัยทันที คุณวิชัยตอบรับอย่างยินดีและนัดแนะให้แก้มไปพบเพื่อพูดคุยรายละเอียดเพิ่มเติมที่สำนักงานของเขาในตัวเมือง แก้มรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เธอไม่คุ้นเคยกับการเจรจาธุรกิจ หรือการพบปะผู้คนที่มีอำนาจ แต่เธอก็รู้ดีว่านี่เป็นโอกาสสำคัญที่เธอต้องคว้าไว้ "แก้ม... มั่นใจนะ" พี่แดงถามขณะที่กำลังแต่งหน้าให้แก้ม "ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ บอกพี่ได้ตลอดนะ" "หนูค่ะพี่แดง" แก้มตอบ ยิ้มให้พี่แดงอย่างให้กำลังใจ "หนูจะระวังตัวให้มากที่สุดค่ะ" "ดีมาก" พี่แดงพยักหน้า "แล้วถ้ามีอะไร... ก็รีบโทรหาลุงสมชาย หรือพี่นะ" "ค่ะ" แก้มรับปาก แก้มเดินทางไปยังสำนักงานของคุณวิชัยพร้อมกับลุงสมชาย สำนักงานตั้งอยู่บนตึกสูงใจกลางเมือง บรรยากาศภายในดูโอ่อ่า ทันสมัย และเต็มไปด้วยความเร่งรีบ พนักงานต่างวิ่งวุ่นอยู่กับเอกสารและโทรศัพท์ แก้มรู้สึกได้ถึงความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับชีวิตอันเรียบง่ายในไร่ของเธอ "เชิญครับคุณแก้ม" พนักงานต้อนรับผายมือเชิญให้แก้มและลุงสมชายเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของคุณวิชัย คุณวิชัยเป็นชายวัยกลางคน รูปร่างท้วม ผิวคล้ำ ดวงตาคมกริบดูฉลาดเฉลียว เขาสวมสูทราคาแพง นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่ทำจากไม้สักอย่างดี "สวัสดีครับคุณแก้ม" คุณวิชัยลุกขึ้นยืน ยื่นมือมาทักทายแก้มด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร "ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผมวิชัย" แก้มจับมือของคุณวิชัยอย่างเกร็งๆ "สวัสดีค่ะคุณวิชัย" "เชิญนั่งก่อนครับ" คุณวิชัยผายมือเชิญแก้มและลุงสมชายให้นั่งลงบนโซฟาหนังอย่างดี "ลุงสมชายเล่าให้ผมฟังแล้วครับว่าคุณแก้มมีความประสงค์จะมาทำงานกับผม" คุณวิชัยเริ่มบทสนทนา "ผมยินดีมากๆ ครับที่จะได้รับคุณแก้มเข้ามาร่วมทีม" "ขอบคุณค่ะ" แก้มกล่าว "ผมเข้าใจดีว่าสถานการณ์ของคุณแก้มตอนนี้ค่อนข้างลำบาก" คุณวิชัยกล่าวต่อ "ผมเองก็อยากจะช่วยเหลือ" แก้มเงยหน้ามองคุณวิชัย เธอสัมผัสได้ถึงความจริงจังในน้ำเสียงของเขา "ผมต้องการคุณแก้มไปช่วยงานที่บริษัทในเครือของเราที่สิงคโปร์ครับ" คุณวิชัยกล่าว "งานหลักๆ ก็จะเป็นเรื่องการประสานงานด้านเอกสาร ตรวจสอบข้อมูล และช่วยงานแอดมินต่างๆ" "แล้ว... เรื่องการเดินทาง ที่พัก และค่าใช้จ่ายอื่นๆ ล่ะคะ" แก้มถามด้วยความสงสัย "ไม่ต้องห่วงครับ" คุณวิชัยยิ้ม "ผมจะจัดการให้ทั้งหมด บริษัทจะเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายในการเดินทาง ค่าที่พัก และค่าครองชีพเบื้องต้นให้ทั้งหมด ส่วนเรื่องค่าตอบแทน... อย่างที่ได้คุยกับลุงสมชายไปแล้ว ผมจะหักเป็นเงินที่นำไปช่วยเหลือค่าผ่าตัดพ่อของคุณแก้มก่อน ส่วนที่เหลือผมจะโอนเข้าบัญชีของคุณแก้มโดยตรง" แก้มพยักหน้า เธอเริ่มรู้สึกคลายความกังวลลงไปบ้าง การที่บริษัทจะดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายต่างๆ ให้ ก็ช่วยลดภาระของเธอไปได้มาก "แล้ว... สัญญาจ้างจะเป็นอย่างไรบ้างคะ" แก้มถามอย่างระมัดระวัง "มีระยะเวลาเท่าไหร่" "ตามข้อตกลงเบื้องต้น จะเป็นการจ้างงานเป็นเวลา 2 ปีครับ" คุณวิชัยตอบ "หากคุณแก้มทำผลงานได้ดี และต้องการอยู่ต่อ เราก็ยินดีที่จะพิจารณาต่อสัญญาให้" สองปี... แก้มคิดในใจ เวลาสองปีนั้นไม่นานเกินไปนักในการหาเงินจำนวนมาก และมันก็ไม่ใช่เวลาที่ยาวนานจนเกินไปจนเธอจะทนอยู่ห่างบ้านได้ "แล้ว... ถ้าหนูมีปัญหา หรือไม่สามารถทำงานต่อได้กลางคันล่ะคะ" แก้มถามต่อ "มีเงื่อนไขอะไรพิเศษไหมคะ" คุณวิชัยเลิกคิ้วเล็กน้อย "ปกติแล้ว... เรามีสัญญาที่ค่อนข้างรัดกุมครับ แต่กรณีของคุณแก้ม ผมเข้าใจว่าเป็นเรื่องเฉพาะหน้า" เขาหยุดคิดไปครู่หนึ่ง "ถ้าหากเกิดเหตุสุดวิสัยที่คุณแก้มไม่สามารถทำงานต่อได้จริงๆ คุณแก้มจะต้องชดใช้ค่าใช้จ่ายบางส่วนที่บริษัทได้ออกไปให้ก่อนหน้านี้ครับ" แก้มหน้าเสียไปเล็กน้อย "ชดใช้... อย่างไรคะ" "ก็เช่น ค่าตั๋วเครื่องบิน ค่าที่พักในช่วงแรก" คุณวิชัยอธิบาย "แต่เราจะพิจารณาเป็นกรณีๆ ไปครับ ผมเชื่อว่าคุณแก้มจะสามารถทำได้ดี" แก้มกลืนน้ำลาย เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมข้อเสนอถึงดูดีเกินจริง มันมีเงื่อนไขที่เธอต้องยอมรับ หากเธอต้องการความช่วยเหลือนี้ "หนู... หนูเข้าใจค่ะ" แก้มกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลง "หนูจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ" "ดีมาก" คุณวิชัยยิ้ม "ผมเชื่อว่าคุณแก้มจะไม่ทำให้ผมผิดหวัง" หลังจากพูดคุยรายละเอียดต่างๆ จนเป็นที่พอใจ แก้มและลุงสมชายก็เดินทางกลับ "แก้ม... เป็นไงบ้าง" ลุงสมชายถามเมื่อพวกเขาขึ้นรถแล้ว "ก็... ค่อนข้างตกลงกันได้ค่ะลุง" แก้มตอบ "แต่ก็มีข้อแม้ที่หนูต้องยอมรับ" "ลุงเข้าใจ" ลุงสมชายกล่าว "บางที... การยอมรับเงื่อนไขบางอย่าง ก็เป็นสิ่งที่เราต้องทำ เพื่อให้ได้ในสิ่งที่เราต้องการ" "หนู... หนูแค่หวังว่าทุกอย่างจะเป็นอย่างที่คุณวิชัยพูดนะคะ" แก้มกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความกังวล "พี่ก็หวังอย่างนั้นเหมือนกัน" ลุงสมชายตอบ "แต่ถ้ามีอะไร... แก้มก็อย่าลืมติดต่อพี่นะ" แก้มพยักหน้า เธอรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็รู้สึกโล่งใจที่การตัดสินใจครั้งสำคัญได้ผ่านพ้นไปแล้ว ขั้นตอนต่อไปคือการเตรียมตัวเพื่อเดินทางสู่โลกที่ไม่คุ้นเคย เมื่อกลับถึงไร่ แก้มก็รีบไปบอกพี่แดงถึงผลการพูดคุย "จริงเหรอแก้ม!" พี่แดงอุทานด้วยความดีใจ "ดีจังเลย! แล้วตกลงจะไปวันไหน" "เขากำลังจะทำเรื่องเอกสารให้ค่ะ" แก้มตอบ "น่าจะประมาณสองอาทิตย์มั้งคะ" "โอ้โห! เร็วมาก" พี่แดงปรบมือ "งั้นเราต้องรีบเตรียมของแล้ว" แก้มมองหน้าพี่แดง เธอยิ้มออกมาอย่างอ่อนแรง "ใช่ค่ะพี่แดง เราต้องรีบเตรียมตัว" แม้ว่าความกังวลจะยังคงอยู่ แต่การได้เห็นความสุขของลุงสมชาย และความตั้งใจของพี่แดงที่พร้อมจะช่วยเหลือ ทำให้แก้มรู้สึกว่าเธอไม่ได้เผชิญหน้ากับปัญหานี้เพียงลำพัง เธอจะเข้มแข็ง และจะผ่านมันไปให้ได้ เพื่อพ่อของเธอ