วันสอบกลางภาคผ่านไปอย่างรวดเร็ว แก้มกลับมาสู่สภาพเดิม คือ การดูแลบิดาอย่างใกล้ชิด เธอพยายามใช้เวลาที่เหลืออยู่กับบิดาให้มากที่สุด แต่ในขณะเดียวกัน ความกังวลเรื่องผลการสอบก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ “ป้าสมรคะ… พ่ออาการเป็นไงบ้างคะวันนี้” แก้มถามขณะที่ป้าสมรแวะมาเยี่ยม “ก็ทรงๆ จ้ะแก้ม” ป้าสมรตอบ “เมื่อคืนไข้ขึ้นนิดหน่อย แต่ก็ลดลงแล้ว” “ขอบคุณค่ะป้า” แก้มบอก “ถ้าพ่อเป็นอะไรอีก บอกแก้มได้เลยนะคะ” “ไม่ต้องห่วงหรอกลูก” ป้าสมรยิ้ม “ดูแลตัวเองด้วยนะ อย่าหักโหมเกินไป” แก้มพยักหน้า เธอรู้ว่าป้าสมรหวังดี แต่การดูแลบิดาที่ป่วยหนักเป็นเรื่องที่ต้องใช้พลังกายและพลังใจอย่างมหาศาล เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ หลายวันต่อมา เสียงประกาศผลสอบกลางภาคก็ดังขึ้น แก้มรู้สึกใจเต้นแรงเมื่อเดินเข้าไปในห้องเรียน เธอมองหาชื่อของตัวเองบนกระดานประกาศผล “แก้ม… แก้ม… คณิตศาสตร์… 85 คะแนน… ดีมาก!” เธออ่านชื่อตัวเองพร้อมกับคะแนนที่ปรากฏอยู่ แก้มยิ้มออกมาอย่างโล่งอก 85 คะแนน ถึงแม้จะไม่ใช่คะแนนเต็ม แต่ก็ถือว่าดีมากสำหรับเธอ โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงข้อสอบที่เธอทำไม่เสร็จ “ภาษาไทย… 92 คะแนน… เยี่ยม!” “ภาษาอังกฤษ… 78 คะแนน… พอใช้ได้” “วิทยาศาสตร์… 88 คะแนน… ดี” “สังคม… 95 คะแนน… สุดยอด!” แก้มไล่อ่านผลคะแนนของตัวเองไปเรื่อยๆ แม้จะมีบางวิชาที่คะแนนอาจจะไม่สูงเท่าที่คาดหวัง แต่โดยรวมแล้ว เธอก็ทำได้ดีกว่าที่คิดไว้มาก “แก้ม! เก่งมากเลย!” น้ำหวานเดินเข้ามาแสดงความยินดี “ฉันบอกแล้วว่าแก้มทำได้” “ขอบใจนะน้ำหวาน” แก้มยิ้ม “ฉันก็ดีใจนะที่ทำได้ขนาดนี้” “แน่นอนอยู่แล้ว” น้ำหวานกล่าว “งั้นเย็นนี้ไปฉลองกันหน่อยไหม? ฉันเลี้ยง” แก้มลังเลเล็กน้อยเมื่อนึกถึงบิดา แต่เมื่อเห็นสายตาที่คาดหวังของน้ำหวาน เธอก็ตัดสินใจ “ไปสิ” แก้มตอบ “แต่ไปไม่นานนะ เดี๋ยวต้องรีบกลับไปดูพ่อ” “ได้เลย!” น้ำหวานดีใจ “งั้นเจอกันที่ร้านไอติมนะ” เมื่อเลิกเรียน แก้มรีบตรงไปที่ร้านไอติมกับน้ำหวาน และเพื่อนๆ อีกสองสามคน บรรยากาศในร้านเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสนุกสนาน “นี่แก้ม” น้ำหวานพูดขณะตักไอศกรีมเข้าปาก “แก้มได้ที่เท่าไหร่ในห้องเนี่ย” “ฉัน… ฉันได้ที่สามนะ” แก้มตอบ “ส่วนแก้วได้ที่หนึ่งแน่นอน” “ถูกต้อง!” น้ำหวานหัวเราะ “ฉันได้ที่หนึ่งแหละ! แต่ที่น่าภูมิใจกว่านั้นคือแก้มนะ ได้ตั้งที่สามทั้งๆ ที่ขาดเรียนไปหลายวัน” “ก็เพราะแก้มขยันไง” เพื่อนอีกคนกล่าวเสริม “ถึงจะยุ่งแค่ไหน ก็ยังแบ่งเวลามาอ่านหนังสือได้” แก้มยิ้มรับคำชม เธอรู้สึกดีใจที่ผลการเรียนของเธอไม่ทำให้บิดาต้องผิดหวัง “แล้ว… พ่อแก้มเป็นไงบ้าง” น้ำหวานถามด้วยความเป็นห่วง “ก็ยังทรงๆ ค่ะ” แก้มตอบ “แต่ดีขึ้นมาหน่อย” “ถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกพวกเราได้เลยนะ” น้ำหวานบอก “พวกเราเป็นเพื่อนกัน” แก้มรู้สึกอบอุ่นใจที่ได้ยินคำพูดนั้น เธอรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวในโลกนี้ เมื่อใกล้ถึงเวลาที่ต้องกลับ แก้มก็ขอตัวลาเพื่อนๆ “ไว้เจอกันใหม่นะ” น้ำหวานโบกมือลา “ไว้เจอกัน” แก้มตอบ เธอก้าวออกจากร้านไอติมมาสู่ท้องถนนที่เริ่มมืดลง แสงไฟสว่างไสวจากร้านค้าต่างๆ ส่องกระทบใบหน้าของเธอ “แก้ม… เป็นไงบ้าง” เสียงหนึ่งดังขึ้น แก้มหันไปมอง ก็พบกับ ‘วิน’ ชายหนุ่มรุ่นพี่ที่เคยเป็นเพื่อนร่วมชมรมศิลปะของเธอเมื่อตอนที่พ่อยังไม่ป่วย วินมีใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาฉายแววอบอุ่น “พี่วิน! มาได้ไงคะ” แก้มถามด้วยความประหลาดใจ “พอดีพี่ผ่านมาแถวนี้” วินยิ้ม “เห็นแก้มออกมาจากร้านไอติม เลยแวะมาทัก” “อ๋อค่ะ” แก้มตอบ “พอดีไปฉลองผลสอบกับเพื่อนๆ มาค่ะ” “ดีเลย” วินกล่าว “ครูที่ปรึกษาบอกว่าแก้มทำได้ดีมากเลยนะ” “ขอบคุณค่ะ” แก้มก้มหน้าลง “แต่ก็ยังไม่ดีเท่าที่ควรค่ะ” “อย่าเพิ่งน้อยใจไปเลย” วินปลอบ “แค่นี้ก็เก่งมากแล้วนะ สำหรับสถานการณ์ของแก้ม” วินมองแก้มด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ “แก้ม… พี่รู้ว่าช่วงนี้แก้มลำบาก” วินพูด “ถ้ามีอะไรที่พี่พอจะช่วยได้ หรืออยากจะคุยด้วย ก็บอกพี่ได้นะ” “ขอบคุณค่ะพี่” แก้มกล่าว “แต่ตอนนี้… แก้มคงต้องดูแลพ่อเป็นหลักค่ะ” “พี่เข้าใจ” วินพยักหน้า “แต่ก็อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยนะ แก้มเองก็เป็นเหมือนกระจกเงาของพ่อเหมือนกัน ถ้าแก้มไม่แข็งแรง พ่อก็คงไม่สบายใจ” คำพูดของวินเหมือนจะสะท้อนบางอย่างในใจของแก้ม เธอมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกหน้าร้านค้าที่อยู่ใกล้ๆ ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่ดูเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงมีความมุ่งมั่นอยู่ในดวงตา “แก้ม… พี่คงต้องไปแล้วล่ะ” วินบอก “เดี๋ยวจะมืดค่ำเกินไป” “ค่ะพี่” แก้มตอบ “ขอบคุณมากนะคะ” “ไว้เจอกันนะ” วินยิ้มให้แก้มก่อนจะเดินจากไป แก้มยืนมองตามแผ่นหลังของวินไปจนลับตา เธอถอนหายใจยาว พลางหันกลับมามองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกอีกครั้ง “แก้ม… เป็นกระจกเงาของพ่อ…” เธอพึมพำกับตัวเอง “ถ้าฉันไม่แข็งแรง… พ่อก็ไม่สบายใจ…” เธอคิดตามคำพูดของวิน เธอรู้ดีว่าตัวเองกำลังแบกรับภาระที่หนักอึ้ง แต่เธอก็ไม่เคยคิดถึงตัวเองเลย เธอเอาแต่คิดถึงพ่อเป็นอันดับแรก “บางที… ฉันอาจจะต้องหาเวลาให้ตัวเองบ้าง…” แก้มคิด “เพื่อที่จะได้เข้มแข็ง… และดูแลพ่อต่อไปได้…” เธอตัดสินใจอย่างแน่วแน่ เธอจะเข้มแข็งขึ้นอีก เธอจะพยายามหาเวลาให้กับตัวเองบ้าง แม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม เพื่อให้เธอสามารถเป็นเสาหลักที่แข็งแกร่งให้แก่บิดาของเธอได้ต่อไป.