คุณธีระเดินกลับเข้ามาในห้องนั่งเล่นพร้อมกับกล่องเอกสารเก่าแก่กล่องหนึ่ง กล่องนั้นทำจากไม้สีเข้ม สลักลวดลายโบราณที่ดูทรงคุณค่า โลหะที่ใช้ยึดกล่องมีร่องรอยแห่งกาลเวลา แต่ยังคงแข็งแรงทนทาน คุณธีระวางกล่องนั้นลงบนโต๊ะกาแฟอย่างเบามือ ราวกับกลัวว่ามันจะแตกสลายไปเสียก่อน "นี่... คือ... เอกสาร... ที่... ธีรภัทร... ได้... รับ... มา..." คุณธีระกล่าว เสียงของท่านยังคงสั่นเครือเล็กน้อย "พ่อ... เก็บ... รักษามัน... ไว้... อย่างดี... ตลอด... มา... แต่... ไม่... เคย... คิด... ที่... จะ... เปิด... อ่าน... มัน... อย่าง... ถี่ถ้วน..." โสภิตาก้มลงมองกล่องเอกสารด้วยความสนใจ เธอค่อยๆ ยกฝากล่องขึ้นอย่างระมัดระวัง ภายในกล่องเต็มไปด้วยเอกสารเก่าแก่ที่ถูกม้วนเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ บางส่วนอยู่ในสภาพที่ค่อนข้างชำรุด แต่ก็ยังพออ่านได้ กลิ่นอายของกระดาษเก่าและหมึกโบราณลอยขึ้นมาแตะจมูก "เอกสาร... เหล่า... นี้... เป็น... ภาษา... ที่... ใช้... ใน... สมัย... กรุง... ศรี... อยุธยา... ตอน... ปลาย... ครับ..." คุณธีระอธิบาย "ส่วน... ใหญ่... เป็น... บันทึก... ของ... ขุนนาง... หรือ... ผู้... ที่... มี... บทบาท... ใน... ยุค... นั้น..." โสภิตาหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาอย่างเบามือ แผ่นกระดาษนั้นกรอบและเปราะบาง เธอค่อยๆ คลี่มันออกอย่างช้าๆ ตัวอักษรสีเข้มที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตา เธออ่านมันอย่างตั้งใจ พยายามทำความเข้าใจความหมายของแต่ละคำ "นี่... คือ... บันทึก... ของ... นาย... ทหาร... คน... หนึ่ง..." โสภิตากล่าว "เขา... บันทึก... ถึง... การ... ขุด... พบ... สิ่ง... ที่... น่า... จะ... เป็น... โบราณสถาน... หรือ... ปรางค์... เก่า... แก่... ใน... บริเวณ... ที่... กำลัง... จะ... พัฒนา... โครงการ... นี้..." คุณธีระ คุณจันทร์เจ้า และธาม มองโสภิตาด้วยความคาดหวัง "แล้ว... เขา... ได้... ข้อมูล... เพิ่มเติม... ไหม... โสภิตา?" คุณธีระถาม "มี... อีก... แผ่น... หนึ่ง... ครับ..." โสภิตาหยิบเอกสารอีกแผ่นขึ้นมา "แผ่น... นี้... เป็น... บันทึก... ที่... ละเอียด... กว่า... เขา... พูด... ถึง... รูป... แบบ... ของ... สิ่ง... ที่... พบ... และ... ยัง... บอก... ถึง... ความ... เป็น... ไป... ได้... ที่... จะ... มี... การ... ค้นพบ... วัตถุ... มีค่า... อื่นๆ... ด้วย..." "วัตถุ... มีค่า... อย่าง... ไร... คะ?" คุณจันทร์เจ้าถาม "เขา... ไม่... ได้... ระบุ... ชัดเจน... ค่ะ... แต่... เขา... ใช้... คำ... ที่... บ่ง... บอก... ถึง... สิ่ง... ที่... มี... อานุภาพ... หรือ... มี... ความ... สำคัญ... ทาง... ศาสนา..." โสภิตาอ่านต่อไป "และ... ที่... สำคัญ... เขา... พูด... ถึง... บุคคล... ผู้... หนึ่ง... ที่... คอย... ดูแล... สถานที่... แห่ง... นี้... มา... ช้า... นาน..." "บุคคล... ผู้... นั้น... เป็น... ใคร... คะ?" ธามถาม "ใน... เอกสาร... ไม่... ได้... ระบุ... ชื่อ... ค่ะ... แต่... เขา... ถูก... กล่าว... ถึง... ใน... ฐานะ... ผู้... พิทักษ์... แห่ง... แผ่นดิน... และ... ผู้... ที่... สามารถ... สัมผัส... หรือ... ควบคุม... พลัง... บาง... อย่าง... ได้..." โสภิตาเงยหน้าขึ้นมองทุกคน "และ... ที่... น่า... สนใจ... คือ... เขา... ยัง... บันทึก... ไว้... ว่า... สถานที่... นี้... จะ... ถูก... ปกป้อง... ด้วย... ม่าน... หมอก... อัน... ทึบ... หนา... เพื่อ... ไม่... ให้... ใคร... เข้า... มา... รบกวน..." คุณธีระยืนนิ่งไป ใบหน้าของท่านซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด "ม่าน... หมอก..." ท่านพึมพำ "นั่น... คือ... สิ่ง... ที่... พ่อ... ได้... ยิน... มา... ตลอด... ตั้งแต่... เด็ก... ว่า... ที่ดิน... แปลง... นั้น... มี... อาถรรพ์..." "อาถรรพ์... หรือ... เป็น... สิ่ง... ที่... ถูก... สร้าง... ขึ้น... เพื่อ... ปกป้อง... คะ... คุณอา?" โสภิตาถาม "พ่อ... ไม่... รู้... จัก... โสภิตา..." คุณธีระกล่าว "แต่... พ่อ... ก็... กลัว... มา... ตลอด... พ่อ... ไม่... อยาก... ให้... ใคร... ต้อง... มา... เจ็บ... ตัว... เพราะ... ที่ดิน... แปลง... นี้..." "คุณอาคะ... หนู... คิด... ว่า... เอกสาร... เหล่า... นี้... อาจ... จะ... ไม่... ใช่... แค่... บันทึก... ทั่วไป..." โสภิตาพูด "แต่... อาจ... เป็น... คำ... เตือน... หรือ... คำ... พยากรณ์... ถึง... สิ่ง... ที่... จะ... เกิด... ขึ้น... ใน... อนาคต..." "คุณ... คิด... ว่า... ธีรภัทร... รู้... ความ... หมาย... ของ... เอกสาร... เหล่า... นี้... แล้ว... ใช่... ไหม... คะ?" คุณจันทร์เจ้าถาม "หนู... คิด... ว่า... เขา... คง... จะ... เริ่ม... เข้าใจ... ค่ะ..." โสภิตาตอบ "และ... เขา... คง... จะ... พยายาม... หา... ทาง... พิสูจน์... หรือ... หา... หลักฐาน... เพิ่มเติม... เพื่อ... ยืนยัน... สิ่ง... ที่... อยู่... ใน... เอกสาร... นี้... เพราะ... ถ้า... มัน... เป็น... ความจริง... โครงการ... ของ... คุณ... อาก็... จะ... ต้อง... หยุด... ชะงัก... ไป... ทันที..." "แต่... ใคร... คือ... คน... ที่... ทิ้ง... เอกสาร... เหล่า... นี้... ไว้... ให้... ธีรภัทร... กัน... แน่...?" ธามถาม "และ... ทำไม... เขา... ถึง... ทิ้ง... ไว้... ให้... กับ... น้อง... ชาย... ของ... ผม...?" "ใน... เอกสาร... มี... ข้อความ... เล็กๆ... เขียน... ไว้... ตรง... มุม... ล่าง... ของ... หน้า... สุดท้าย..." โสภิตาหยิบเอกสารแผ่นเดิมขึ้นมาอีกครั้ง "เขียน... ไว้... ว่า... 'แด่... ทายาท... ผู้... สืบทอด... ผู้... ที่... จะ... มา... ปกป้อง... สิ่ง... อัน... ล้ำค่า...'" "ทายาท... ผู้... สืบทอด...?" คุณธีระทวนคำ "ใคร... คือ... ทายาท... ของ... เรา...?" "อาจ... จะ... หมาย... ถึง... ธีรภัทร... ก็... ได้... ค่ะ... คุณอา..." โสภิตาเสนอ "เพราะ... เขา... เป็น... คน... ที่... ได้... รับ... เอกสาร... นี้... มา..." "หรือ... อาจ... จะ... หมาย... ถึง... ใคร... บาง... คน... ที่... มี... สาย... เลือด... เดียวกัน... กับ... เรา... และ... มี... หน้าที่... ใน... การ... ปกป้อง... สถานที่... แห่ง... นี้..." ธามกล่าว "แต่... ใคร... กัน...?" "ถ้า... เรา... ต้องการ... จะ... พิสูจน์... ว่า... สิ่ง... ที่... อยู่... ใน... เอกสาร... นี้... เป็น... เพียง... นิทาน... หรือ... เรื่อง... เล่า... ที่... ไม่มี... มูล... ความ... จริง... เรา... อาจ... จะ... ต้อง... ไป... สำรวจ... พื้นที่... นั้น... ด้วย... ตัว... เอง..." โสภิตาเสนอ "เพื่อ... หา... หลักฐาน... ที่... จะ... หักล้าง... สิ่ง... ที่... ถูก... เขียน... ไว้... ใน... นี้..." คุณธีระส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว "ไม่... โสภิตา... พ่อ... ไม่... อยาก... ให้... ใคร... ต้อง... ไป... เสี่ยง... อันตราย... อีก... แล้ว..." "แต่... คุณ... อา... ถ้า... เรา... ไม่... ไป... สำรวจ... เรา... ก็... จะ... ไม่... รู้... ความ... จริง... เลย... นะ... คะ..." โสภิตาคะยั้นคะยอ "ถ้า... เอกสาร... นี้... เป็น... จริง... และ... มี... ใคร... บาง... คน... กำลัง... จ้อง... มอง... โอกาส... ที่... จะ... ทำร้าย... เรา... อยู่... เรา... ก็... จะ... ตก... เป็น... เหยื่อ... ของ... พวก... เขา... ได้... ง่ายๆ..." ธามเห็นด้วยกับโสภิตา "คุณพ่อครับ ผมว่าโสภิตาพูดถูก ถ้าเราไม่ไปดูด้วยตาตัวเอง เราก็ไม่มีทางรู้ได้เลยว่าอะไรคือความจริง" คุณจันทร์เจ้ามองสามีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "ดิฉัน... เป็นห่วง... ความปลอดภัย... ของ... ทุกคน... ค่ะ..." "ผม... ก็... เป็นห่วง... ครับ... คุณแม่..." ธามกล่าว "แต่... ถ้า... เรา... ไม่... ทำ... อะไร... เลย... เรา... ก็... จะ... ต้อง... อยู่... กับ... ความ... กังวล... นี้... ตลอด... ไป..." คุณธีระใช้เวลาครู่หนึ่งในการตัดสินใจ ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "เอา... ล่ะ... ถ้า... อย่าง... นั้น... พ่อ... จะ... ไป... กับ... พวก... เธอ... ด้วย..." "คุณพ่อครับ!" ธามอุทานด้วยความประหลาดใจ "คุณพ่อจะเสี่ยงไปทำไมครับ?" "พ่อ... ไม่... อยาก... ให้... พวก... เธอ... ไป... เพียง... ลำพัง..." คุณธีระกล่าว "ถึง... แม้... ว่า... พ่อ... จะ... กลัว... แต่... พ่อ... ก็... ต้อง... ทำ... เพื่อ... ลูก... ชาย... ของ... พ่อ... และ... เพื่อ... อนาคต... ของ... ตระกูล... ของ... เรา..." โสภิตายิ้มให้คุณธีระด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณค่ะ คุณอา" "แต่... ก่อน... ที่... เรา... จะ... ไป... เรา... ต้อง... หา... ข้อมูล... เพิ่มเติม... เกี่ยวกับ... บุคคล... ที่... มี... ส่วน... เกี่ยวข้อง... กับ... ที่ดิน... แปลง... นั้น... ใน... อดีต... ก่อน..." ธามกล่าว "บางที... เรา... อาจ... จะ... พบ... เบาะแส... ที่... สำคัญ... เพิ่ม... อีก... ก็... ได้..." "นั่น... เป็น... ความ... คิด... ที่... ดี... มาก... ธาม..." คุณธีระกล่าว "พ่อ... จะ... ให้... คน... ของ... พ่อ... ไป... สืบหา... ข้อมูล... ที่... เกี่ยวข้อง... กับ... ที่ดิน... แปลง... นั้น... ใน... ทะเบียน... โฉนด... และ... เอกสาร... เก่า... ของ... เมือง..."