เช้าวันต่อมา อากาศสดชื่นเย็นสบาย แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมายังโถงทางเดินอันโอ่อ่าของคฤหาสน์ธนากุล โสภิตา ธาม และคุณธีระ ยืนรวมกันอยู่ตรงนั้น พร้อมที่จะออกเดินทางไปยังสถานที่ที่เต็มไปด้วยปริศนาแห่งอดีต คุณจันทร์เจ้ามายืนส่งทุกคนด้วยแววตาที่เป็นห่วง "ดูแลตัวเองกันด้วยนะ" คุณจันทร์เจ้ากล่าว "ถ้ามีอะไร... รีบ... กลับ... มา... นะ..." "ครับคุณแม่" ธามตอบ พร้อมรอยยิ้มเล็กๆ "เราจะระวังให้ถึงที่สุดครับ" คุณธีระพยักหน้าให้ภรรยา "ไม่ต้องห่วงนะจันทร์เจ้า พ่อจะดูแลทุกคนเอง" หลังจากอำลาคุณจันทร์เจ้าแล้ว ทั้งสามคนก็ขึ้นรถยนต์คันหรูที่จอดรออยู่แล้ว เพื่อมุ่งหน้าสู่ที่ดินที่ตั้งอยู่ค่อนไปทางชานเมือง ที่ซึ่งเรื่องราวอันดำมืดของตระกูลธนากุลได้เริ่มต้นขึ้น ตลอดการเดินทาง โสภิตาภาวนาในใจ ขอให้สิ่งที่เธอได้อ่านจากเอกสารโบราณนั้นเป็นเพียงเรื่องเล่าที่ไม่มีอยู่จริง แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็รู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่พาเธอไปสู่สถานที่แห่งนั้น ราวกับโชคชะตาได้กำหนดไว้แล้ว เมื่อรถเคลื่อนตัวเข้าสู่ถนนลูกรังที่ทอดยาวเข้าไปในป่า บรรยากาศรอบตัวก็เริ่มเปลี่ยนไป ต้นไม้สูงใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมท้องฟ้า จนแสงแดดส่องลงมาได้เพียงรำไร อากาศเริ่มเย็นลงอย่างรู้สึกได้ แม้จะเป็นช่วงกลางวันก็ตาม "เรา... ใกล้... จะ... ถึง... แล้ว..." คุณธีระกล่าว เสียงของท่านฟังดูประหม่าเล็กน้อย ทันทีที่รถจอดสนิทลง โสภิตาก็สัมผัสได้ถึงความเงียบสงัดที่ปกคลุมบริเวณนั้น มันเป็นความเงียบที่แตกต่างจากความเงียบสงบในป่า มันเป็นความเงียบที่เหมือนกำลังรอคอยบางสิ่งบางอย่าง "ที่นี่... คือ... สถานที่... ที่... เรา... กำลัง... จะ... พัฒนา... โครงการ... ของ... เรา..." คุณธีระกล่าว พลางชี้ไปยังผืนดินที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา โสภิตาลงจากรถ กวาดสายตามองไปรอบๆ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือผืนดินที่ยังไม่ได้ถูกปรับปรุงให้เรียบร้อย มีเพียงร่องรอยของการสำรวจเบื้องต้นเท่านั้นที่ยังหลงเหลืออยู่ เธอเดินไปตามผืนดินนั้น สัมผัสถึงความรู้สึกแปลกๆ ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ "ตรงนี้... คือ... จุด... ที่... มี... การ... ขุด... พบ... ร่องรอย... บาง... อย่าง... เมื่อ... ก่อน..." คุณธีระกล่าว พลางพาธามและโสภิตาไปยังจุดหนึ่งของผืนดิน โสภิตาคุกเข่าลง ใช้ปลายนิ้วสัมผัสผืนดินนั้น เธอหลับตาลง พยายามรับรู้ถึงพลังงานที่แผ่ซ่านออกมาจากผืนดิน "คุณ... รู้... สึก... อะไร... บ้าง... ไหม... โสภิตา?" ธามถาม "หนู... รู้สึก... ได้... ถึง... พลังงาน... บาง... อย่าง... ค่ะ..." โสภิตาตอบ "มัน... ไม่... ใช่... พลังงาน... ที่... เลวร้าย... แต่มัน... เป็น... พลังงาน... ที่... เก่าแก่... และ... ทรง... พลัง... มาก..." ขณะที่เธอกำลังดื่มด่ำกับความรู้สึกนั้น ทันใดนั้น เธอก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ ลมเย็นยะเยือกพัดผ่านมาอย่างรวดเร็ว ทำให้เส้นผมของเธอปลิวไสว "เกิด... อะไร... ขึ้น...?" คุณธีระถามด้วยความตกใจ "หนู... ไม่... รู้... ค่ะ..." โสภิตาตอบ "แต่... หนู... รู้สึก... ได้... ว่า... มี... ใคร... บาง... คน... กำลัง... จ้อง... มอง... เรา... อยู่..." ธามรีบดึงโสภิตาเข้ามาประชิดตัว "ระวังนะ" ทันใดนั้นเอง เสียงประหลาดก็ดังขึ้นมาจากพุ่มไม้ที่อยู่ไม่ไกล เสียงนั้นฟังดูเหมือนเสียงกระซิบที่แผ่วเบา แต่ก็ชัดเจนพอที่จะได้ยิน "ใคร... อยู่... ตรง... นั้น...?" คุณธีระตะโกนถาม ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมที่พัดแรงขึ้น ใบไม้แห้งปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ "ผม... ว่า... เรา... ควร... จะ... กลับ... ไป... ก่อน..." ธามกล่าว "ที่นี่... ไม่... ปลอดภัย..." แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ทันได้ขยับตัว เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จากพุ่มไม้ที่ธามชี้ไป ชายร่างสูงคนหนึ่งก้าวออกมา เขาเป็นชายวัยกลางคน รูปร่างผอมบาง ใบหน้ามีรอยยิ้มบางๆ ที่ดูไม่น่าไว้วางใจ "สวัสดี... คุณ... ธีระ..." ชายคนนั้นกล่าว เสียงของเขาฟังดูเรียบเฉย แต่ก็แฝงไปด้วยความเยือกเย็น "ผม... นึก... ว่า... คุณ... คง... จะ... มา... เยี่ยม... สถานที่... เก่า... แก่... ของ... คุณ... บ้าง..." คุณธีระเบิดสีหน้าตกตะลึง "คุณ... คุณ... คือ... ใคร...?" "ผม... คือ... คน... ที่... คอย... ดูแล... ที่นี่... มา... นาน... แล้ว..." ชายคนนั้นตอบ "และ... ผม... ก็... ไม่... ชอบ... ที่... จะ... มี... ใคร... มา... รบกวน... ความ... สงบ... ของ... สถานที่... แห่ง... นี้..." "คุณ... คือ... ผู้... พิทักษ์... แห่ง... แผ่นดิน...?" โสภิตาถามอย่างไม่เชื่อสายตา ชายคนนั้นหันมามองโสภิตาด้วยแววตาที่เย็นชา "เด็ก... น้อย... เธอ... รู้... มาก... เกิน... ไป... แล้ว..." "คุณ... มา... เกี่ยวข้อง... กับ... การ... ตาย... ของ... ธีรภัทร... ใช่... ไหม...?" ธามถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ "เด็ก... คน... นั้น... มัน... โง่... เกิน... ไป... เขา... คิด... ว่า... จะ... มา... แย่ง... ชิง... สิ่ง... ที่... เป็น... ของ... ผม... ไป..." "สิ่ง... ที่... เป็น... ของ... คุณ...?" คุณธีระถาม "นี่... มัน... ที่ดิน... ของ... ตระกูล... ของ... เรา... นะ!" "ที่ดิน... นี้... เคย... เป็น... ของ... บรรพบุรุษ... ของ... ผม... มา... ก่อน... ต่าง... หาก..." ชายคนนั้นกล่าว "และ... ผม... จะ... ไม่... ยอม... ให้... ใคร... หน้า... ไหน... มา... แตะ... ต้อง... มัน... เด็ด... ขาด..." "คุณ... กำลัง... จะ... ทำ... อะไร...?" โสภิตาถามอย่างกังวล "ผม... จะ... ทำให้... พวก... คุณ... รู้... ว่า... การ... มา... รบกวน... ที่นี่... มัน... มี... ผล... ตอบ... แทน... ที่... ร้ายแรง... แค่... ไหน..." ชายคนนั้นกล่าว พลางยกมือขึ้น ทันใดนั้นเอง หมอกสีขาวขุ่นก็เริ่มก่อตัวขึ้นรอบๆ ตัวพวกเขาอย่างรวดเร็ว มันหนาทึบจนมองเห็นอะไรแทบไม่ได้ "หมอก... นี่... มัน... คือ... ม่าน... หมอก... ที่... ถูก... กล่าว... ถึง... ใน... เอกสาร..." โสภิตาอุทาน "ยิน... ดี... ต้อน... รับ... สู่... ม่าน... หมอก... แห่ง... การ... ลง... ทัณฑ์..." ชายคนนั้นกล่าว เสียงของเขาค่อยๆ จางหายไป พร้อมกับหมอกที่ทึบแสงมากขึ้นเรื่อยๆ