"คุณ... รู้... สึก... อะไร...... โสภิตา?" เสียงของคุณธีระดังขึ้นมาตัดภวังค์ความคิดของเธอ โสภิตาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ช้าๆ ดวงตาของเธอสะท้อนภาพผืนดินที่อยู่เบื้องหน้า "ฉัน... รู้สึก... ถึง... บาง... อย่าง... ค่ะ" โสภิตาตอบ เสียงของเธอแผ่วเบา แต่มีความหนักแน่นแฝงอยู่ "เหมือน... มี... พลังงาน... บาง... อย่าง... ที่... เก่าแก่... และ... ทรง... พลัง... ซ่อน... อยู่... ใต้... ผืน... ดิน... นี้..." ธามเดินเข้ามาใกล้ ยืนประชิดโสภิตา เขาก้มลงมองพื้นดินที่เธอสัมผัสอยู่ "คุณหมายถึง... สิ่งที่ถูกบันทึกไว้ในเอกสารโบราณนั่นน่ะเหรอครับ?" "อาจจะ... เป็น... ไป... ได้... ค่ะ" โสภิตาพยักหน้า "ความรู้สึกนี้... มัน... ไม่... ใช่... ความ... รู้สึก... ธรรมดา... มัน... เหมือน... มี... เสียง... กระซิบ... เล็กๆ... ดัง... มา... จาก... อดีต..." คุณธีระมองโสภิตาด้วยความกังวล "ธีรภัทร... เคย... พูด... ถึง... เรื่อง... นี้... เหมือน... กัน... เขา... บอก... ว่า... สถานที่... นี้... มี... อาถรรพ์... บาง... อย่าง... ที่... ยาก... จะ... อธิบาย... ได้..." "อาถรรพ์... อย่างไร... คะ?" โสภิตาเงยหน้าขึ้นถาม ดวงตาของเธอฉายแววสงสัย "เขา... ไม่... ได้... บอก... ละเอียด... นัก... หรอก... จ้ะ... แค่... บอก... ว่า... รู้สึก... ไม่... สบาย... ใจ... ทุก... ครั้ง... ที่... มา... ที่... นี่..." คุณธีระกล่าว "แต่... ตอน... ที่... เขา... ได้... รับ... เอกสาร... ชุด... นี้... มา... ความ... รู้สึก... ของ... เขา... ก็... เปลี่ยน... ไป... เขา... ดู... มี... ความ... หวัง... มาก... ขึ้น... เหมือน... กำลัง... หา... คำ... ตอบ... อะไร... บาง... อย่าง..." โสภิตาก้มลงมองเอกสารในมือที่เธอหยิบติดตัวมาด้วย แผ่นกระดาษเก่าแก่ดูบอบบาง แต่กลับมีความสำคัญอย่างยิ่งยวดต่อเรื่องราวทั้งหมดนี้ เธอค่อยๆ พลิกอ่านข้อความในนั้นอีกครั้ง โดยเฉพาะส่วนที่กล่าวถึงการค้นพบ “สิ่งศักดิ์สิทธิ์” ที่ถูกฝังกลบไว้ "ใน... บันทึก... นี้... กล่าว... ถึง... การ... พบ... 'ปรางค์... ศิลา... ทิพย์'... ครับ" โสภิตาอ่านออกเสียง "ผู้... บันทึก... เชื่อ... ว่า... เป็น... สถานที่... ที่... มี... พลัง... ศักดิ์สิทธิ์... มา... แต่... โบราณ... กาล... และ... มี... คำ... เตือน... ว่า... หาก... ใคร... รบกวน... จะ... นำ... มา... ซึ่ง... หายนะ..." ธามขมวดคิ้ว "ปรางค์ศิลาทิพย์... ชื่อ... ฟัง... ดู... ลึกลับ... ดี... นะ... ครับ" "มัน... ไม่... ใช่... แค่... ชื่อ... ค่ะ" โสภิตาเงยหน้าขึ้นมองธาม "มัน... คือ... เหตุผล... ที่... พ่อ... ของ... คุณ... พยายาม... ปกปิด... ความ... จริง... นี้... ไว้... ตลอด... มา..." "หมายความ... ว่า... คุณ... เชื่อ... ว่า... สิ่ง... ที่... พ่อ... ของ... ผม... ซ่อน... ไว้... คือ... ปรางค์... ศิลา... ทิพย์... ที่... ถูก... กล่าว... ถึง... ใน... เอกสาร... นี้... จริงๆ... อย่าง... นั้น... หรือ... ครับ?" ธามถาม เสียงของเขาแสดงถึงความประหลาดใจ "ฉัน... ยัง... ไม่... แน่ใจ... ค่ะ... แต่... ความ... รู้สึก... และ... ข้อมูล... ที่... เรา... มี... มัน... ชี้... ไป... ใน... ทิศ... ทาง... เดียว... กัน..." โสภิตาตอบ "บาง... ที... โครงการ... พัฒนา... นี้... อาจ... จะ... เป็น... อันตราย... ต่อ... สถานที่... แห่ง... นี้..." คุณธีระเดินไปรอบๆ บริเวณนั้น สายตาของท่านมองสำรวจไปทั่ว "แต่... ถ้า... เป็น... อย่าง... นั้น... จริงๆ... แล้ว... ใคร... คือ... คน... ที่... พยายาม... จะ... สร้าง... เรื่อง... นี้... ขึ้น... มา... กัน... ล่ะ...?" "นั่น... คือ... คำ... ถาม... ที่... เรา... ต้อง... หา... คำ... ตอบ... ให้... ได้... ค่ะ" โสภิตากล่าว "เอกสาร... ชุด... นี้... ถูก... ส่ง... ต่อ... มา... อย่าง... ลับๆ... และ... มี... คน... บาง... คน... ต้องการ... ให้... มัน... ถูก... ค้นพบ... ใน... เวลา... ที่... เหมาะ... สม..." "เวลา... ที่... เหมาะ... สม... ที่... จะ... เปิด... โปง... ความ... ลับ... ของ... ตระกูล... ธนากุล... อย่าง... นั้น... หรือ... ครับ?" ธามต่อคำถาม "อาจจะ... ค่ะ" โสภิตาถอนหายใจ "แต่... ฉัน... คิด... ว่า... มัน... อาจ... จะ... มี... มาก... กว่า... แค่... การ... เปิด... โปง... ความ... ลับ... ของ... ตระกูล... เรา... อาจ... จะ... เกี่ยว... ข้อง... กับ... สมบัติ... หรือ... อำนาจ... บาง... อย่าง... ที่... ซ่อน... อยู่... ที่... นี่..." เธอเดินสำรวจไปรอบๆ อีกครั้ง สังเกตเห็นเนินดินเล็กๆ ที่ดูผิดธรรมชาติเมื่อเทียบกับสภาพแวดล้อมโดยรอบ "คุณธีระคะ... ตรง... นั้น... ค่ะ..." โสภิตาชี้ไปยังเนินดินเล็กๆ ที่มีต้นหญ้าขึ้นปกคลุมหนาแน่น "ฉัน... รู้สึก... ว่า... มี... บาง... สิ่ง... อยู่... ใต้... นั้น..." คุณธีระเดินตามสายตาของโสภิตาไป "ธีรภัทร... เคย... บอก... ว่า... ตรง... บริเวณ... นั้น... เป็น... จุด... ที่... เขา... รู้สึก... ว่า... มี... อะไร... บาง... อย่าง... แปลก... ๆ... อยู่..." "เรา... ควร... จะ... ขุด... ดู... ไหม... คะ?" โสภิตาถาม ธามพยักหน้าเห็นด้วย "ผม... คิด... ว่า... เรา... ควร... จะ... ทำ... ครับ" ทั้งสามคนช่วยกันปัดกวาดต้นหญ้าออกจากเนินดินนั้น เมื่อพื้นดินเริ่มปรากฏให้เห็นชัดเจนขึ้น ก็พบว่ามันมีลักษณะที่ถูกปรับแต่งให้เรียบเสมอกัน ต่างจากสภาพดินโดยรอบที่ดูเป็นธรรมชาติมากกว่า "มัน... เหมือน... มี... ใคร... บาง... คน... ตั้งใจ... ที่... จะ... กลบ... เกลื่อน... อะไร... บาง... อย่าง... ไว้... ที่... นี่..." คุณธีระกล่าว พลางมองไปรอบๆ อย่างหวาดระแวง "พ่อ... ครับ... ช่วย... หา... จอบ... หรือ... พลั่ว... มา... หน่อย... นะ... ครับ" ธามเอ่ย คุณธีระพยักหน้าและรีบเดินกลับไปที่รถยนต์เพื่อนำอุปกรณ์มาให้ ขณะที่คุณธีระไม่อยู่ ธามกับโสภิตาก็ยังคงสำรวจพื้นที่บริเวณนั้นกันต่อ "คุณ... รู้... สึก... ว่า... เรา... กำลัง... ทำ... ใน... สิ่ง... ที่... ถูก... ต้อง... จริงๆ... ไหม... โสภิตา?" ธามถาม มองไปที่โสภิตาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "ฉัน... ก็... ไม่... แน่ใจ... เหมือน... กัน... ค่ะ" โสภิตาตอบ "แต่... ฉัน... รู้... ว่า... เรา... ไม่... สามารถ... ปล่อย... ให้... เรื่อง... นี้... ผ่าน... ไป... ได้... อีก... ต่อ... ไป... ความ... จริง... มัน... กำลัง... รอ... เรา... อยู่... ที่... นี่..." ไม่นานนัก คุณธีระก็กลับมาพร้อมกับจอบและพลั่ว เขาวางอุปกรณ์ลงบนพื้น และทั้งสามคนก็เริ่มลงมือขุดดินอย่างจริงจัง เสียงจอบกระทบกับพื้นดินดังเป็นระยะๆ ทุกครั้งที่จอบตกลงไปในดิน ความคาดหวังและความตื่นเต้นก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ โสภิตาพยายามเพ่งสมาธิ สัมผัสถึงกระแสพลังงานที่เธอรู้สึกได้ก่อนหน้านี้ มันดูเหมือนจะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ หลังจากขุดไปได้สักพัก จอบของธามก็กระทบเข้ากับวัตถุบางอย่างที่มีความแข็ง "เอ๊ะ! เจอ... อะไร... บาง... อย่าง... แล้ว... ครับ!" เขาอุทาน ทั้งสามคนรีบก้มลงไปดู ใต้ชั้นดินที่ถูกขุดขึ้นมานั้นปรากฏให้เห็นวัตถุที่ทำจากหินสีดำทึบ รูปร่างของมันดูคล้ายกับฐานของเจดีย์หรือศิลาจารึกโบราณ "นี่... มัน... คือ... อะไร... กัน... แน่...?" คุณธีระพึมพำ โสภิตาก้มลงสัมผัสพื้นผิวของหินสีดำนั้นอีกครั้ง ความรู้สึกอันคุ้นเคยแผ่ซ่านเข้ามาอีกครั้ง "มัน... คือ... ส่วน... หนึ่ง... ของ... ปรางค์... ศิลา... ทิพย์... แน่... ๆ... ค่ะ" เธอพูดเสียงสั่นเครือ "แต่... มัน... ดู... เก่า... แก่... เกิน... กว่า... ที่... จะ... เป็น... ของ... สมัย... กรุง... ศรี... อยุธยา... เสีย... อีก... นะ... ครับ" ธามกล่าว สังเกตเห็นความละเอียดอ่อนของลวดลายแกะสลักบนหิน ซึ่งดูประณีตและซับซ้อนกว่าที่เคยเห็นในยุคนั้น "บาง... ที... สิ่ง... ที่... เรา... กำลัง... มอง... อยู่... นี้... อาจ... จะ... เก่า... แก่... กว่า... ที่... เรา... เคย... คิด... ไว้... ก็... ได้..." คุณธีระกล่าวด้วยความสงสัย พวกเขาขุดต่อไปรอบๆ ฐานหินนั้น จนกระทั่งเห็นขอบเขตของโครงสร้างที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ใช่แค่หินธรรมดา แต่มันคือส่วนหนึ่งของสิ่งก่อสร้างโบราณขนาดใหญ่ที่ถูกฝังอยู่ใต้ดินมานานนับศตวรรษ "นี่... มัน... คือ... อะไร... กัน... แน่...?" คุณธีระถามอีกครั้ง เมื่อเห็นขนาดที่ใหญ่ขึ้นของสิ่งที่พวกเขาค้นพบ "ฉัน... คิด... ว่า... เรา... ได้... พบ... 'ปรางค์... ศิลา... ทิพย์'... แล้ว... ค่ะ" โสภิตาตอบ ดวงตาของเธอทอประกายแห่งความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น