ความมืดมิดที่แผ่ออกมาจากช่องทางเข้ายังคงปกคลุมราวกับเป็นม่านหมอกที่เชื้อเชิญให้ก้าวเข้าไป โสภิตาและธามยืนมองกันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและความกังวล "คุณ... คิด... ว่า... ข้าง... ใน... จะ... มี... อะไร... ครับ?" ธามถาม เสียงของเขาแฝงความตื่นเต้น "ฉัน... ก็... ไม่... รู้... เหมือน... กัน... ค่ะ" โสภิตาตอบ "แต่... ฉัน... รู้... สึก... ได้... ว่า... เรา... กำลัง... จะ... ค้นพบ... ความ... จริง... ที่... ถูก... ซ่อน... ไว้... มา... นาน... แสน... นาน..." เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และก้าวเท้าแรกเข้าไปในความมืดมิดนั้น ธามตามเข้ามาติดๆ เขาจุดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือ ส่องนำทางไปข้างหน้า บรรยากาศภายในแตกต่างจากภายนอกอย่างสิ้นเชิง อากาศเย็นยะเยือกและมีความชื้นสูง กลิ่นอายของความเก่าแก่และอับชื้นอบอวลไปทั่ว ผนังภายในถูกสร้างขึ้นจากหินสีดำเช่นเดียวกับโครงสร้างภายนอก สลักเสลาด้วยลวดลายที่ซับซ้อนและแปลกตา "ที่นี่... คือ... 'ห้อง... บรรทม... แห่ง... ดารา'... อย่าง... แน่... นอน..." โสภิตากล่าว พลางมองไปรอบๆ ด้วยความทึ่ง "ดู... สิ... ลวดลาย... เหล่า... นี้... มัน... คือ... การ... จำลอง... กลุ่ม... ดาว... บน... ท้อง... ฟ้า..." ธามใช้ไฟฉายส่องไปตามผนัง เขาเห็นรูปดาวต่างๆ สัญลักษณ์แปลกประหลาด และภาพวาดเล่าเรื่องราวที่เขาไม่เข้าใจ "ผนัง... ตรง... นี้... ดู... เหมือน... จะ... มี... กลไก... บาง... อย่าง... นะ... ครับ" ธามชี้ไปที่ส่วนหนึ่งของผนัง ซึ่งมีสัญลักษณ์บางอย่างปรากฏอยู่ โสภิตาเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เธอสังเกตเห็นว่าสัญลักษณ์เหล่านั้นมีความคล้ายคลึงกับที่ปรากฏอยู่ในเอกสารโบราณ "นี่... มัน... คือ... ตัว... อักษร... โบราณ... ค่ะ" โสภิตาอธิบาย "เป็น... ภาษา... ที่... ใช้... ใน... การ... บันทึก... ความ... รู้... และ... พิธีกรรม... ใน... สมัย... โบราณ... กาล... มาก... กว่า... สมัย... กรุง... ศรี... อยุธยา... เสีย... อีก..." "แล้ว... มัน... แปล... ว่า... อะไร... ล่ะ... ครับ?" ธามถาม "ฉัน... ต้อง... ใช้... เวลา... ใน... การ... ถอด... รหัส... ค่ะ" โสภิตาตอบ "แต่... ฉัน... รู้... สึก... ว่า... มัน... กำลัง... บอก... เรื่องราว... เกี่ยว... กับ... ต้น... กำเนิด... ของ... บาง... สิ่ง... บาง... อย่าง... ที่... สำคัญ... มาก..." ทั้งสองคนเดินสำรวจเข้าไปในห้องลอบลึกขึ้นเรื่อยๆ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง พวกเขาไม่รู้ว่าเบื้องหน้าจะเป็นอย่างไร หรือจะพบเจอกับอะไร "คุณ... เห็น... ตรง... นั้น... ไหม... ครับ?" ธามชี้ไปที่ใจกลางห้อง ซึ่งมีแท่นหินตั้งตระหง่านอยู่ บนแท่นหินนั้น มีวัตถุบางอย่างวางอยู่ มันถูกปกคลุมด้วยผ้าสีขาวขุ่นที่ดูเก่าแก่และเปื่อยยุ่ย "มัน... คือ... สิ่ง... ที่... ถูก... เก็บ... รักษา... ไว้... ใน... 'ห้อง... บรรทม... แห่ง... ดารา'... อย่าง... แน่... นอน..." โสภิตากล่าว เสียงของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น เธอค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้แท่นหิน และเอื้อมมือไปสัมผัสกับผ้าสีขาวที่ปกคลุมวัตถุนั้นอย่างแผ่วเบา "ขอ... โทษ... ที่... รบกวน... นะ... คะ..." เธอพึมพำ เมื่อเธอค่อยๆ ดึงผ้าสีขาวออก ภาพที่ปรากฏต่อหน้าทำให้ทั้งสองคนถึงกับตะลึง เบื้องหน้าของพวกเขาคือ "กระจก" บานหนึ่ง แต่ไม่ใช่กระจกธรรมดาทั่วไป มันทำจากวัสดุที่ไม่คุ้นเคย มีลักษณะเหมือนผลึกสีดำทึบที่สะท้อนภาพของกลุ่มดาวบนท้องฟ้าได้อย่างชัดเจน แม้จะอยู่ในห้องที่มืดมิดก็ตาม "นี่... มัน... คือ... อะไร... กัน... แน่...?" ธามอุทาน "มัน... ไม่... ใช่... กระจก... ธรรมดา... ค่ะ" โสภิตาตอบ "มัน... คือ... 'กระจก... แห่ง... ดารา'... อย่าง... ที่... บันทึก... ไว้... ใน... เอกสาร..." เธอค่อยๆ ยกมือขึ้นสัมผัสพื้นผิวของผลึกสีดำนั้น ทันใดนั้น ภาพกลุ่มดาวที่ปรากฏอยู่บนกระจกก็เริ่มหมุนวน "คุณ... เห็น... ไหม... ครับ...?" ธามถาม "ภาพ... มัน... กำลัง... เปลี่ยน... ไป..." "มัน... กำลัง... แสดง... ให้... เรา... เห็น... อดีต... ค่ะ" โสภิตาตอบ "เหมือน... กับ... ว่า... กระจก... บาน... นี้... สามารถ... บันทึก... และ... ฉาย... ภาพ... เหตุการณ์... ใน... อดีต... กลับ... มา... ได้..." ภาพกลุ่มดาวที่หมุนวนเริ่มก่อตัวเป็นภาพเหตุการณ์ต่างๆ ภาพผู้คนในชุดโบราณกำลังประกอบพิธีกรรมบางอย่าง ภาพการต่อสู้ ภาพความขัดแย้ง และภาพของการสูญเสีย "นี่... คือ... ประวัติศาสตร์... ของ... ตระกูล... ของ... เรา... จริงๆ... เหรอ... ครับ?" ธามถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ใช่... ค่ะ" โสภิตาตอบ "และ... มัน... คือ... ความ... จริง... ที่... ถูก... ปกปิด... มา... ตลอด... มา..." เธอจ้องมองภาพที่ปรากฏบนกระจกอย่างตั้งใจ ภาพเหล่านั้นค่อยๆ เผยให้เห็นถึงเบื้องหลังของอำนาจและความมั่งคั่งของตระกูลธนากุล รวมถึงความลับอันดำมืดที่เกี่ยวพันกับการสูญเสียครั้งใหญ่ในอดีต "คุณ... ธีระ... กับ... คุณ... จันทร์... เจ้า... ท่าน... รู้... เรื่อง... นี้... มา... ตลอด... จริง... หรือ... คะ?" โสภิตาถามตัวเอง ภาพในกระจกแห่งดาราเริ่มเปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้ปรากฏภาพของบุคคลที่เธอคุ้นเคย... ภาพของบรรพบุรุษตระกูลธนากุล ที่กำลังทำข้อตกลงบางอย่างกับบุคคลลึกลับ "นี่... มัน... คือ... ต้น... ตอ... ของ... ทุก... สิ่ง... ค่ะ" โสภิตาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ "คำ... สาป... หรือ... โชค... ชะตา... ที่... กำลัง... จะ... ส่ง... ผล... กับ... ตระกูล... ของ... เรา..." เธอรู้แล้วว่าเธอได้ค้นพบความจริงที่แท้จริงแล้ว แต่คำถามที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจคือ... เธอจะทำอย่างไรกับความจริงอันดำมืดนี้ต่อไป? และทางออกที่เธอเคยคาดไม่ถึงนั้น จะเป็นอย่างไรกันแน่?