เสียงหินที่ขยับนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนและหนักแน่นกว่าเดิม ราวกับกลไกภายในกำลังทำงานตามที่โสภิตาได้คาดการณ์ไว้ ธามหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดไฟฉายส่องไปยังจุดที่เกิดเสียง เขาเห็นรอยแยกเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนผนังหิน ซึ่งก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะเป็นเนื้อเดียวกัน "มัน... มันกำลังเปิดออก!" ธามอุทานด้วยความตื่นเต้น โสภิตาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ผนังหินที่กำลังขยับ เธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่แผ่ออกมาอย่างแผ่วเบา "ฉันคิดว่า... นี่คือ 'กลไก' ที่บันทึกกล่าวถึง" โสภิตาอธิบาย "เมื่อเราเรียงลำดับสัญลักษณ์ที่ถูกต้อง... มันจะส่งสัญญาณให้กลไกนี้ทำงาน" ผนังหินค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นช่องทางแคบๆ ที่มืดมิดกว่าส่วนอื่นของห้องโถง อากาศเย็นยะเยือกและมีความชื้นสูงกว่าเดิม ลอยออกมาจากช่องนั้น "ทางเข้าสู่... 'คลังสมบัติแห่งความรู้' สินะครับ?" ธามถาม "น่าจะเป็นเช่นนั้นค่ะ" โสภิตาตอบ "แต่บันทึกเตือนไว้ว่า... ภายในอาจมี 'ผู้พิทักษ์' หรือ 'อุปสรรค' ที่ต้องผ่านไปให้ได้" "ผู้พิทักษ์... อย่างไรครับ?" ธามถาม น้ำเสียงของเขามีความกังวลเพิ่มขึ้น "บันทึกไม่ได้ระบุชัดเจนค่ะ... เพียงแต่กล่าวถึง 'บททดสอบแห่งสติปัญญา' และ 'การตัดสินใจที่ถูกต้อง'... เหมือนกับว่าเราต้องพิสูจน์ตัวเองก่อนที่จะเข้าถึงความรู้นั้นได้" โสภิตาอธิบาย เธอหยิบเอกสารโบราณอีกฉบับออกมาจากกระเป๋า ซึ่งเป็นแผนผังที่ซับซ้อนกว่าฉบับก่อนๆ "นี่คือผังของ 'คลังสมบัติแห่งความรู้'... ดูเหมือนว่ามันจะมีหลายชั้น... และแต่ละชั้นก็จะมีความลับที่แตกต่างกันไป" "แล้ว... เราจะเริ่มจากตรงไหนครับ?" ธามถาม "จากทางเข้าที่เราเพิ่งเปิดมานี้ค่ะ" โสภิตาชี้ไปที่ช่องทางแคบๆ "แต่ก่อนที่เราจะเข้าไป... ฉันคิดว่าเราควรจะตรวจสอบให้แน่ใจว่าทุกอย่างปลอดภัย" เธอเดินสำรวจรอบๆ ช่องทางเข้า สังเกตการณ์อย่างละเอียด ธามเองก็ทำเช่นเดียวกัน "ดูเหมือนจะไม่มีกับดักที่มองเห็นได้ชัดเจนนะครับ" ธามกล่าว "แต่เราก็ประมาทไม่ได้" โสภิตาตอบ "บันทึกกล่าวว่า... 'ผู้พิทักษ์ที่แท้จริง... คือความลับที่ซ่อนเร้น'... หมายความว่ามันอาจจะเป็นอะไรที่เรามองไม่เห็นด้วยตาเปล่า" เธอถอนหายใจเบาๆ "ฉันจะเข้าไปก่อน... คุณคอยระวังอยู่ด้านนอกนะครับ... ถ้ามีอะไรผิดปกติ... รีบไปตามคนอื่นมา" "ไม่ได้เด็ดขาดครับ!" ธามรีบปฏิเสธ "ผมจะไม่ปล่อยให้คุณเข้าไปคนเดียวเด็ดขาด" "แต่..." โสภิตาเริ่มจะแย้ง "ไม่มีแต่ครับ" ธามยืนกราน "เรามาถึงจุดนี้ด้วยกัน... เราก็จะเผชิญหน้ากับทุกอย่างด้วยกัน" โสภิตามองสบตาธาม เธอเห็นความมุ่งมั่นและความห่วงใยในแววตาของเขา เธอจึงพยักหน้าเบาๆ "ก็ได้ค่ะ... แต่เราต้องระมัดระวังที่สุด" โสภิตากล่าว "และถ้ามีอะไร... เราต้องถอยออกมาทันที" ทั้งสองคนเดินเข้าไปในช่องทางแคบๆ นั้นอย่างช้าๆ แสงไฟฉายจากโทรศัพท์ของธามส่องนำทางไปข้างหน้า บรรยากาศภายในยิ่งมืดมิดและเย็นยะเยือกกว่าเดิม ผนังทั้งสองด้านถูกประดับด้วยสัญลักษณ์ที่แปลกตาไปจากเดิม "นี่คือ... 'ห้องโถงแห่งการตัดสินใจ' ค่ะ" โสภิตาอ่านจากเอกสาร "ก่อนจะเข้าสู่ชั้นต่อไป... เราต้องเลือกทางเดินที่ถูกต้อง" เบื้องหน้าของพวกเขา มีทางแยกอยู่สามทาง ทางซ้ายมือมีสัญลักษณ์รูป 'เข็มทิศ' ประดับอยู่ ทางตรงกลางมีสัญลักษณ์รูป 'ตา' และทางขวามือมีสัญลักษณ์รูป 'ปีก' "แล้ว... เราจะเลือกทางไหนดีครับ?" ธามถาม "ในเอกสารกล่าวว่า... 'เส้นทางแห่งเข็มทิศนำไปสู่ความหลงทาง... เส้นทางแห่งปีกนำไปสู่ความว่างเปล่า... แต่เส้นทางแห่งตา... จะนำพาไปสู่ความจริง'" โสภิตาอธิบาย "แสดงว่า... เราต้องเลือกทางตรงกลาง... ที่มีสัญลักษณ์รูปตา ใช่ไหมครับ?" ธามสรุป "ถูกต้องค่ะ" โสภิตาพยักหน้า "แต่เราต้องแน่ใจว่าเราเข้าใจความหมายที่แท้จริงของสัญลักษณ์เหล่านี้" เธอเดินเข้าไปใกล้ทางเดินที่มีสัญลักษณ์รูปตา และสัมผัสกับผนังหินบริเวณนั้น "มีความรู้สึกบางอย่าง... ราวกับว่าทางเดินนี้กำลัง... ทดสอบเรา" "ทดสอบอย่างไรครับ?" ธามถาม "ฉันไม่แน่ใจ... แต่บันทึกกล่าวว่า... 'ดวงตาที่มองเห็น... ไม่ใช่ดวงตาที่เห็นความจริงเสมอไป'..." โสภิตาขมวดคิ้ว "บางที... เราอาจจะต้องใช้สัญชาตญาณ... หรือบางสิ่งบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น" ทันใดนั้น เสียงหัวเราะแหละแห้งก็ดังขึ้นมาจากมุมมืดของห้องโถง "ใครน่ะ!" ธามตะโกนลั่น พร้อมกับยกไฟฉายส่องไปยังทิศทางของเสียง แต่ไม่มีใครปรากฏตัว มีเพียงเงาที่วูบไหวไปมา "คุณ... ได้ยิน... ไหมคะ?" โสภิตากระซิบถาม น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "ได้ยินครับ" ธามตอบ "แต่ผมไม่เห็นใครเลย" "เสียงนั่น... เหมือนมาจาก... ภายในตัวเราเอง..." โสภิตากล่าว ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ "มันกำลัง... กระซิบ... อะไรบางอย่าง..." "อะไรครับ?" ธามถาม "มัน... มันบอกว่า... 'สิ่งที่เห็น... คือสิ่งที่หลอกลวง... สิ่งที่ได้ยิน... คือสิ่งที่ปรุงแต่ง... ความจริง... อยู่ที่ใจ... ที่มิอาจมองเห็น...'" โสภิตาพยายามถอดความ "นี่อาจจะเป็น... บททดสอบแรก... ที่เราต้องเผชิญ" เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และมองไปยังทางเดินที่มีสัญลักษณ์รูปตา "ถ้าอย่างนั้น... เราต้องเชื่อมั่นในสัญชาตญาณของเรา... และไม่หลงไปกับสิ่งที่ตาเห็น หรือหูได้ยิน" "ผมเข้าใจแล้วครับ" ธามตอบ "เราจะเชื่อมั่นในกันและกัน" ทั้งสองคนตัดสินใจเลือกทางเดินที่มีสัญลักษณ์รูปตา และก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป ประตูหินด้านหลังก็ปิดลงอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้พวกเขาสองคนอยู่ในความมืดมิดอันน่าสะพรึงกลัว พร้อมกับปริศนาที่รอคอยการคลี่คลาย