"ธาม... ดูนี่สิ" โสภิตากล่าวเสียงแผ่ว พลางชี้ไปยังผลึกผลึกใหญ่กลางห้องโถงที่เปล่งประกายแตกต่างจากผลึกอื่นรอบข้าง "ภาพที่อยู่ในนั้น... มันเหมือนกับ 'ห้องบรรทมแห่งดารา'... ที่ปรากฏในภาพวาดโบราณ" ธามก้าวเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเขาฉายแววตื่นตะลึงไม่แพ้โสภิตา ภาพที่ปรากฏในผลึกนั้นคือสถาปัตยกรรมโบราณที่ดูน่าพิศวง รายละเอียดของมันซับซ้อนเกินกว่าที่ตาจะมองเห็นได้ง่ายๆ มีลักษณะเป็นโดมขนาดใหญ่ที่มีลวดลายประณีตสลักเสลาอยู่ทั่วพื้นผิว และมีช่องแสงขนาดเล็กเรียงรายอยู่เป็นระยะ ดูราวกับว่ามันถูกสร้างขึ้นเพื่อสังเกตการณ์บางสิ่งบางอย่างบนท้องฟ้า "นี่คือ... 'ห้องบรรทมแห่งดารา' จริงๆ เหรอครับ?" ธามถาม พลางขยับเข้าไปใกล้ขึ้น "มันดู... ยิ่งใหญ่และลึกลับกว่าในจินตนาการเสียอีก" "บันทึกโบราณกล่าวว่า... 'ห้องบรรทมแห่งดารา'... คือสถานที่ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อ... 'เชื่อมต่อ'... กับพลังงานบางอย่าง... พลังงานที่มาจาก... 'เบื้องบน'..." โสภิตาพึมพำ สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ภาพในผลึกนั้นอย่างไม่วางตา "แต่ไม่เคยมีใครอธิบายได้ชัดเจนว่า... พลังงานนั้นคืออะไร... หรือมันถูกเชื่อมต่อเพื่ออะไร" ทันใดนั้น ภาพในผลึกก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว ลวดลายสลักเสลาบนโดมเริ่มหมุนวน และช่องแสงต่างๆ ก็ค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นแสงสีขาวสว่างไสวที่พวยพุ่งออกมาจากภายใน ภาพนั้นดูราวกับกำลังจะบอกเล่าถึงเหตุการณ์สำคัญบางอย่างที่เคยเกิดขึ้น "ดูนั่นสิครับ!" ธามชี้ไปยังจุดศูนย์กลางของภาพ "มี... คลื่นพลังงาน... กำลังก่อตัวขึ้น... มันกำลัง... รวมตัวกัน..." ภาพในผลึกแสดงให้เห็นถึงกลุ่มของแสงสีต่างๆ ที่ค่อยๆ ก่อตัวรวมกันเป็นรูปทรงที่ซับซ้อน คล้ายกับกลุ่มดาวที่กำลังก่อตัวขึ้นในอวกาศ พลังงานเหล่านั้นดูมีชีวิตชีวาและทรงอำนาจอย่างประหลาด "นี่คือ... พลังงานแห่ง 'ดารา' อย่างนั้นเหรอคะ?" โสภิตาถาม เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "พลังงานที่ถูกกล่าวถึงในตำนาน... ที่ว่ากันว่า... สามารถเปลี่ยนแปลง... โชคชะตา... หรือแม้กระทั่ง... ความเป็นจริงได้" "แต่... มันถูกสร้างขึ้นเพื่ออะไรกันแน่ครับ?" ธามถามด้วยความสงสัย "ทำไมต้องมีสถานที่แบบนี้... ด้วยเจตนาอะไร?" ขณะที่พวกเขากำลังพิจารณาภาพในผลึกนั้นเอง ภาพก็เริ่มสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ปรากฏเป็นรูปของกลุ่มคนโบราณกลุ่มหนึ่ง พวกเขาสวมชุดคล้ายกับชุดที่เคยเห็นในภาพสลักบนผนังของทางเข้า พวกเขากำลังทำพิธีกรรมบางอย่างอยู่รอบๆ โครงสร้างที่คล้ายกับ 'ห้องบรรทมแห่งดารา' "นี่คือ... บรรพบุรุษของเรา..." โสภิตาเอ่ยเสียงแผ่ว "พวกเขากำลัง... ประกอบพิธีกรรม... เพื่อ... ควบคุม... หรือ... นำพา... พลังงานนั้น..." "ควบคุม?" ธามทวนคำ "หรือว่า... มันเคยถูกใช้... เพื่อวัตถุประสงค์บางอย่าง... ที่เกี่ยวข้องกับตระกูลของเรา?" ภาพในผลึกเปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพที่ดูสับสนและน่าหวาดกลัวยิ่งขึ้น แสดงให้เห็นถึงความโกลาหลและการต่อสู้ มีแสงสีที่รุนแรงปะทุขึ้น และโครงสร้างของ 'ห้องบรรทมแห่งดารา' ดูเหมือนจะได้รับความเสียหาย "เกิดอะไรขึ้น...?" โสภิตากล่าวอย่างตื่นตระหนก "ดูเหมือนว่า... จะมีบางอย่างผิดพลาด..." "ดูเหมือนว่า... พวกเขาจะพยายามใช้พลังงานนั้น... เพื่อ... ประโยชน์บางอย่าง... แต่กลับควบคุมมันไม่ได้..." ธามวิเคราะห์ "แล้ว... เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาล่ะครับ?" ภาพในผลึกเลือนรางไปชั่วขณะ ก่อนจะปรากฏภาพสุดท้าย เป็นภาพของผลึกแก้วขนาดใหญ่ที่กำลังส่องแสงสีแดงก่ำ ส่องแสงสะท้อนไปทั่วห้องโถงแห่งความทรงจำ ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง เหลือเพียงความมืดและความเงียบ "ผลึก... สีแดง..." โสภิตากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "นั่นมัน... 'อัญมณีแห่งโลหิต' ที่ถูกกล่าวขาน... ในประวัติศาสตร์ของตระกูล... ว่ามันคือ... สิ่งที่นำมาซึ่ง... หายนะ..." "หายนะ?" ธามถาม "มันเกี่ยวอะไรกับ... 'ห้องบรรทอมแห่งดารา' และพลังงานนั้น... ด้วยครับ?" "บันทึกส่วนหนึ่ง... ที่ไม่สมบูรณ์... กล่าวถึง... 'การแลกเปลี่ยน'... เพื่อให้ได้มาซึ่ง... พลังอำนาจ... หรือ... การป้องกันบางอย่าง..." โสภิตาพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว "แต่... แลกเปลี่ยนด้วยอะไร... และเพื่อใคร... ก็ไม่เคยมีใครรู้แน่ชัด" เธอเดินเข้าไปใกล้ผลึกแก้วกลางห้องโถงมากขึ้น รู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาอย่างอ่อนโยน แต่ก็แฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขาม "ฉันรู้สึกถึง... เสียงกระซิบ... จากอดีต..." โสภิตากล่าว "เหมือนกับว่า... ความทรงจำของพวกเขากำลัง... พยายามบอกเล่า... ความลับที่ถูกฝังกลบ... มายาวนาน..." "ความลับอะไรครับ?" ธามถามด้วยความคาดหวัง "บางที... มันอาจจะเป็น... ต้นเหตุ... ของคำสาป... ที่ติดตามตระกูลของเรามา... ตลอด..." โสภิตาพูด พลางหลับตาลง สัมผัสได้ถึงกระแสธารแห่งความทรงจำที่ไหลผ่านเข้ามา "คำสาปที่ทำให้... ผู้สืบทอด... ต้องพบเจอ... กับโศกนาฏกรรม... ความผิดหวัง... และ... การพลัดพราก..." แสงสว่างจากผลึกแก้วกลางห้องโถงเริ่มกะพริบถี่ขึ้น ราวกับจะตอบรับคำพูดของเธอ ภาพในผลึกแก้วที่เคยแสดงภาพ 'ห้องบรรทมแห่งดารา' และ 'อัญมณีแห่งโลหิต' ค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง ใบหน้าของเธอเศร้าหมอง ทว่าแววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอกำลังถือ 'อัญมณีแห่งโลหิต' เอาไว้ในมือ "นั่นใครกันครับ?" ธามถาม "ผมไม่เคยเห็นรูปของเธอมาก่อนเลย" "เธอ... คือ... 'นารา'... บรรพบุรุษของฉัน... คนที่... เกือบจะ... ทำลายตระกูลของเรา... หรือ... อาจจะ... เป็นคนที่... ปกป้องมันไว้..." โสภิตากล่าว เสียงของเธอเต็มไปด้วยความสับสน "แต่... ทำไม... เธอถึง... ถือ... 'อัญมณีแห่งโลหิต'... ไว้ในมือ... และ... ทำไม... ภาพของเธอ... ถึงปรากฏ... ใน 'หอคอยแห่งความทรงจำ'... ที่รวบรวม... ความทรงจำของผู้มีอำนาจ... และ... ความลับของตระกูล..." เธอเดินเข้าไปใกล้ผลึกที่แสดงภาพของนารามากขึ้น พยายามเพ่งมองรายละเอียดต่างๆ ที่ปรากฏ "ดูสิ... รอยแผลเป็น... บนแขนของเธอ..." โสภิตากล่าว "มันเหมือนกับ... รอยแผลเป็น... ที่อยู่บน... 'ตำราโบราณ'... ของคุณย่า... ที่ถูกเก็บไว้... ในห้องสมุดลับ... ของตระกูล..." ธามพยักหน้าเห็นด้วย "ผมเคยเห็นตำราเล่มนั้น... มันดูเก่าแก่มาก... และมีคำเตือน... ไม่ให้เปิดอ่าน... เด็ดขาด" "อาจจะเป็นไปได้ว่า..." โสภิตากล่าว "ความจริง... ที่เรากำลังตามหา... มิได้อยู่ที่... 'ห้องบรรทอมแห่งดารา'... หรือ... 'อัญมณีแห่งโลหิต'... แต่อยู่ที่... 'ตำราโบราณ' เล่มนั้น... และ... ความทรงจำ... ของ... 'นารา'..." เธอเงยหน้าขึ้นมองเพดานห้องโถงอันสว่างไสว พลางรวบรวมสมาธิ "ฉันรู้สึกได้ว่า... เรากำลังเข้าใกล้... ความจริง... ที่ถูกปกปิด... มานานเหลือเกิน..." โสภิตากล่าว "บางที... การเปิดเผย... ความลับ... ของ 'นารา'... อาจจะเป็น... กุญแจสำคัญ... ในการปลดปล่อย... ตัวฉันเอง... และ... ตระกูลของเรา... จาก... ม่านหมอกแห่ง... อดีต... ที่ตามหลอกหลอน..." แสงสว่างในห้องโถงแห่งความทรงจำค่อยๆ ทวีความเข้มข้นขึ้น ผลึกแก้วกลางห้องเปล่งประกายสีแดงอมส้ม ราวกับมีชีวิตจิตใจ ภาพของนาราก็เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เผยให้เห็นถึงอารมณ์ที่ซับซ้อนในดวงตาของเธอ ทั้งความเศร้า ความโกรธ และความหวัง "เราต้องกลับไปที่คฤหาสน์..." โสภิตากล่าว "เราต้องไปดู... 'ตำราโบราณ' เล่มนั้น... และ... ไขปริศนา... ที่ 'นารา'... ทิ้งไว้... ให้กับพวกเรา..." ธามพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเด็ดเดี่ยว "ครับ... เราจะทำทุกอย่าง... เพื่อหาความจริง... และ... เพื่อคุณ..."